Οἱ κυβερνήσεις μειοψηφίας

ΣΤΗΝ Γερμανία τά πράγματα δέν πᾶνε καλά. Ὁ μεγάλος συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατῶν-Σοσιαλδημοκρατῶν ὑπάρχει μόνο στά χαρτιά, ὁ προϋπολογισμός εἶναι στόν ἀέρα…

… οἱ ριζοσπάστες τοῦ AfD προελαύνουν, οἱ ἐκλογές εἶναι πιθανές ἀνά πᾶσα στιγμή ἀπό τόν Δεκέμβριο καί μετά, καί ὁ Πρόεδρος τοῦ Κοινοβουλίου Βόλφγκανγκ Σώυμπλε ἀναπτύσσει ἐσχάτως περίεργες θεωρίες. Ἐνώπιον τοῦ κινδύνου νά «φορτωθεῖ» τόν ριζοσπαστισμό τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς βασική αἰτία τήν σκληρή πολιτική λιτότητας τοῦ ἰδίου, ἀκούστηκε νά ἐπιχειρηματολογεῖ προχθές ὑπέρ τῶν κυβερνήσεων μειοψηφίας! Κάλεσε δέ τούς συμπατριῶτες του νά μελετήσουν τό ὑπόδειγμα γειτονικῶν χωρῶν. Στήν Ἱσπανία τά πράγματα δέν εἶναι καλύτερα. Ὁ δεύτερος στίς ἐκλογές σοσιαλιστής Σάντσεθ κυβερνᾶ μέ 83 βουλευτές καί μέ ψῆφο ἀνοχῆς. Στήν Πορτογαλία δέν ἔχουμε κυβέρνηση μειοψηφίας ἀλλά κυβερνητικό συνασπισμό πού προέκυψε ἀπό τήν συνεργασία τῶν δεύτερων σοσιαλιστῶν καί τῶν τρίτων κομμουνιστῶν. Στήν Σουηδία τοῦ Οὔλωφ Πάλμε καί τοῦ κράτους πρόνοιας ἡ ἐξαιρετική ἐπίδοση τῆς ἀκροδεξιᾶς ὁδηγεῖ σέ πολύμηνη καθυστέρηση συγκρότησης νέας κυβέρνησης.

Μέσα σέ αὐτό τό εὐρωπαϊκό κλῖμα ἐπιχειρήματα τοῦ τύπου «δεδηλωμένη ὑπάρχει στή Βουλή ἀκόμη καί ἄν ἀποχωρήσει ὁ Πάνος Καμμένος» (βλέπε τό χθεσινό πρωτοσέλιδο τῆς «Ἑστίας»), ἔχουν δυστυχῶς καλές πιθανότητες νά εἰσακουστοῦν ἀπό τόν ἑλληνικό λαό. Μήπως θά εἶναι ἡ πρώτη ἀνωμαλία πού θά ζήσει μέσα στά χρόνια τῆς κρίσης; «Λεπτομέρειες» τοῦ τύπου, ὅτι στήν Ἑλλάδα γεννήθηκε ἡ δημοκρατία, ὅτι δημοκρατία σημαίνει πώς ἐπικρατοῦν οἱ περισσότεροι καί ὄχι οἱ ὀλιγότεροι, ἔχουν μέν τύχη στόν δημόσιο διάλογο, ὄχι ὅμως τόσο ὑψηλή ὅσο στό παρελθόν. Γι’ αὐτό καί ὅταν τά λένε δημοσίως κορυφαῖοι ὑπουργοί δέν κουνιέται φύλλο! Οὐδείς ἐνοχλεῖται. Τό χθεσινό ρεπορτάζ τῆς «Ἑστίας» ἐπιβεβαιώθηκε κατά τόν πλέον ἐπίσημο τρόπο δημοσίως ἀπό τόν ἀναπληρωτή ὑπουργό Γιῶργο Κατρούγκαλο, ὁ ὁποῖος ἀπαντώντας σέ σχετικό ἐρώτημά μου κατά τήν διάρκεια τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς ἦταν κατηγορηματικός: «Ὅσο δέν συγκεντρώνονται 151 ψῆφοι ἐπί προτάσεως δυσπιστίας, δέν πέφτουμε». Ἤτοι, τό διακύβευμα εἶναι «νά μένουμε στήν ἐξουσία καί ἄς μήν νομοθετοῦμε». Καί ἄν αὐτή ἡ ἔκτακτη κατάσταση κρατήσει ἀπό τόν Μάρτιο, πού θά διαπιστωθεῖ κατά πᾶσα πιθανότητα ἡ ἀπώλεια τῆς δεδηλωμένης, ἕως τόν Μάιο, πού θά γίνουν οἱ ἐθνικές ἐκλογές, θά μποροῦσε κανείς νά πεῖ καταχρηστικά «ἄς πάει καί τό παλιάμπελο». Μικρό τό κακό! Ἀλλά ἄν αὐτό εἶναι σχέδιο μέ τήν προϋπόθεση πώς θά ὁδηγηθοῦμε σέ δεύτερες ἐκλογές μέ ἁπλή ἀναλογική, τότε τά πράγματα δέν εἶναι καθόλου ἀστεῖα, ἀντιθέτως ἀξιολογοῦνται ὡς ἐξαιρετικά σοβαρά. Τό ὄνομα τοῦ ὑποψηφίου προβλήματος ὀνομάζεται ἀστάθεια. Ἡ Ἑλλάς δέν ἀντέχει τέτοιες «πολυτέλειες» ὅμως. Χρειάζεται σταθερές κυβερνήσεις πλειοψηφίας ἤ ἔστω συνεργασίας τοῦ πρώτου μέ τόν δεύτερο ἤ τοῦ πρώτου μέ τόν τρίτο (κατά προτίμηση) καί ὄχι ἀνώμαλες κυβερνήσεις μειοψηφίας τοῦ δεύτερου μέ τόν τρίτο! Ἀρκετές ἐμπειρίες ζήσαμε μέσα στήν ἐποχή τῶν μνημονίων, δέν θέλουμε ἄλλες! Ἡ Ἑλλάς ἄλλωστε δέν εἶναι οὔτε Γερμανία, οὔτε Σουηδία, οὔτε Ἱσπανία. Καί οὔτε πρόκειται νά γίνει!