O ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΗΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 30 Ἰουλίου 1923

Ἀπό τήν ὑποδοχήν, ποῦ λαμβάνει ὁ ἐμβολιαστῆς εἰς τά διάφορα σπίτια καί γραφεῖα, ὅπου εἰσέρχεται πλέον «ἐν ὀνόματι τοῦ Νόμου», ὅπως καί ὁ δικαστικός κλητήρ, ἠπορεῖ νά καταλάβῃ κανείς διά τί ἡ εὐλογιά ἔχει καταντήσει ἐνδημική εἰς τήν Ἑλλάδα. Διότι ὡρισμένως ἡ ὑποδοχή τοῦ ἀντιπροσώπου αὐτοῦ τοῦ ὑγειονομικοῦ Νόμου δέν εἶνε ἀπό τάς ἐγκαρδιωτέρας. Ἀντί νά τόν δεχθοῦν μέ ἀνοικτάς ἀγκάλας, ὡς θεόπεμπτον σωτῆρα, φέροντα δωρεάν τήν σωτηρίαν ἀπό τό φρικτότερον διά τά παραμορφωτικά του ἀποτελέσματα νόσημα, νά τοῦ προσφέρουν καφέ καί γλυκό καί νά τόν καθίσουν εἰς τήν πλέον τιμητικήν του θέσιν τοῦ καναπέ, ὁ δυστυχής ἄνθρωπος συναντᾷ ἐμπρός του κατεβασμένα μοῦτρα προφάσεις, ἀντιρρήσεις, σχετλιασμούς καί βλέπει σκιάς νά γλυστροῦν εἰς τούς διαδρόμους, διά νά κρυφθοῦν εἰς τά ἄδυτα τῶν ἀδύτων, ὡς νά φεύγουν τήν ὀργήν τοῦ Κυρίου.

– Καλέ, τί κατάστασις εἶνε αὐτή; Νά μπαίνουν ἔτσι μέσα στά σπίτια τῶν ἀνθρώπων! Ποῦ ἀκούστηκε!…

Ὁ δυστυχισμένος ἐμβολιαστής προσπαθεῖ νά πείσῃ μέ τόν εὐγενέστερον τρόπον τήν μόνην ἐναπομένουσαν ἐμπρός του γηραιάν κυρίαν –ὅλους τούς ἄλλους, ἀρσενικούς καί θηλυκούς, ἄνοιξεν ἡ γῆ καί τούς κατέπιεν– ὅτι ὁ ἐμβολιασμός εἶνε, ἐπί τέλους, μία ἀθώα μικρά ἐγχείρησις, ἡ ὁποία μᾶς σώζει ἀπό τρομερούς κινδύνους.

– Τό ξέρω, γιατρέ μου! Ἀλλά εἶμαι μπολιασμένη, βλέπεις. Τῇς προάλλες ἀκόμη μᾶς μπόλιασε ὅλους ὁ ἀνεψιός μας ὁ γιατρός. Ὁ κ. Τάκης! Θά τόν γνωρίζῃς βέβαια, γιατρέ μου… Κάθε μέρα θά μπολιαζώμαστε πειά;

– Τέλος πάντων, κυρία μου, ἄν μπολιασθήκατε τώρα τελευταῖα καί σᾶς ἔπιασε, δέν ὑπάρχει λόγος νά σᾶς ξαναμπολιάσω. Πρέπει νά σᾶς ἐπιθεωρήσω ὅμως. Ἔχω εὐθύνη βλέπετε…

– Καλέ, δέ βαρυέσαι, γιατρέ μου! Ἀφοῦ σοῦ τό λέω, δέν μέ πιστεύεις, παιδί μου; Τί κακό εἶνε πάλι τοῦτο;

– Κάντε μου τή χάρη, κυρία μου, νά σηκώσετε, ἐπί τέλους, τό μανίκι σας νά ἰδῶ. Ἔχω νά πάω κι ἀλλοῦ…

– Εὐχαρίστως, γιατρέ μου. Ἀλλά δέν εἶμαι καί πλυμένη βλέπεις. Ποῦ νά τὦξερα πώς θἀρθῇς; Δέν γίνεται νά ξαναπεράσῃς αὔριο. Κι αὔριο ἡμέρα τοῦ Θεοῦ εἶνε…

– Τό καταλαβαίνω, κυρία μου. Καί αὔριο ἡμέρα εἶνε. Ἀλλά τήν ἔχω πάθει, βλέπετε. Ὅπου ξαναπῆγα «αὔριο», ἡ οἰκογένεια ἔλειπε στήν ἐξοχή. Ἐλᾶτε, κυρία μου, ἐλᾶτε νά μή χασομεροῦμε! Μή μέ ἀναγκάζετε νά φωνάξω τόν χωροφύλακα.

Ἐπί τέλους, ὑπό τήν ἀπειλήν τοῦ Νόμου, τά μανίκια σηκώνονται καί ἐμβολιαστής ἀναζητεῖ παντοῦ τά ἴχνη τῶν ἑκατό ἀναδαμαλισμῶν, περί τῶν ὁποίων τοῦ ὡμίλησεν ἡ σεβαστή κυρία. Ἀπό τούς ἑκατό αναδαμαλισμούς δέν εὑρίσκονται τά ἴχνη οὔτε ἑνός. Καί ἡ σεβαστή κυρία, εἰς τά ἑξηνταπέντε της χρόνια, ἐμβολιάζεται διά πρώτην φοράν εἰς τήν ζωήν της.

– Ἄς ἔλθουν τώρα καί οἱ ἄλλοι νά μπολιασθοῦν.

– Πολυξένη, Ἑλένη, Τερψιχόρη, Νῖκο, ἐλᾶτε, παιδιά μου, νά μπολιασθῆτε! Ὁ γιατρός περιμένει…

Καμμία ἀνταπόκρισις! Νεκρική σιγή καλύπτει τόν άλβιον οἶκον. Ὁ ἐμβολιαστής ἀποφασίζει, συνοδευόμενος ἀπό τόν χωροφύλακα, νά ἐνεργήσῃ κατ’ οἶκον ἔρευναν. Ψυχή πουθενά. Ἐπί τέλους, φθάνει εἰς τό γνωστόν διαμέρισμα, ὅπου καί οἱ βασιλεῖς μεταβαίνουν μόνοι των, καί ἐκβιάζει τήν θύραν. Ἡ Πολυξένη, ἡ Ἑλένη, ἡ Τερψιχόρη καί ὁ Νῖκος εὑρίσκονται ὅλοι ἐκεῖ μέσα, παρατείνοντες τήν παθητικήν ἄμυναν μέχρις ἐσχάτων. Ὁ ἐμβολιαστής σταυροκοπεῖται, μολονότι εὑρίσκεται εἰς τόσον ἀκατάλληλον μέρος.

– Μά, Χριστιανοί μου, φωνάζει, οὔτε στό Παιδομάζωμα ἐπί Τουρκοκρατίας δέν γινότανε αὐτό τό κακό στά σπίτια τῶν ραγιάδων!

Ἡ γηραιά κυρία δικαιολογεῖται.

– Δέν σοῦ λέω… Ἔχεις δίκῃο, γιατρέ μου. Ἅμα μπολιασθοῦνε ὅμως ὅλοι οἱ ἄλλοι, δέν ἔχουμε ἀνάγκη κ’ ἐμεῖς. Αὐτό εἶνε βλέπεις…

Τό συμπέρασμα εἶνε, ὅτι ὕστερα ἀπό τά βάσανα τοῦ Ἀθηναίου ἐμβολιαστοῦ, ποῦ ἔχω ἀντικρύσῃ, δέν ἤθελα νά εἶμαι «οὔτε ψύλλος στόν κόρφο του». Δέν ἀποκρύπτω ὅμως ὅτι ζηλεύω ἀντιθέτως τήν δημοτικότητα, ποῦ ἔχει ἀποκτήσει εἰς τόν τόπον αὐτόν ἡ χαριτόβρυτος Κυρία Εὐλογιά.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ