Ὁ ἀστάθμητος παράγων

Η «ΕΣΤΙΑ» μονότονα τούς τελευταίους μῆνες καί μέ κίνδυνο νά παρεξηγηθεῖ ἀπό μερίδα τῶν ἀναγνωστῶν της ἐπισημαίνει τόν κίνδυνο πρόκλησης ἑλληνοτουρκικῆς κρίσης μέ ἀφορμή τό θέμα τῶν ὀκτώ πραξικοπηματιῶν ἀξιωματικῶν τῶν Τουρκικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων.

Οἱ θέσεις μας ἦταν αἱρετικές ὅταν ὁ Ἄρειος Πάγος ἔκρινε τό αἴτημα τῆς τουρκικῆς δικαιοσύνης γιά τήν ἔκδοσή τους, τό αὐτό –ὄχι μέ τήν ἴδια ἔνταση ὁμολογοῦμε– εἶναι καί τώρα, πού τό εὑρισκόμενο σέ γενική ἀναστάτωση Συμβούλιο Ἐπικρατείας ἔκρινε θετικά τό αἴτημά τους γιά χορήγηση ἀσύλου στήν χώρα μας. Γιά τήν δράση τους ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας ὑποθέτουμε.

Δέν πρόκειται νά ἐπανέλθουμε. Καί δέν πρόκειται νά ἐπανέλθουμε διότι πλέον τό ζήτημα δέν εἶναι τό περιεχόμενο τῶν ἀποφάσεων ἀλλά οἱ συνέπειες τῶν ἀποφάσεων. Οἱ συνέπειες σέ διακρατικό ἐπίπεδο. Οἱ ὅποιες δικές μας ἐπιφυλάξεις παρέλκουν πλέον, εἶναι ξεπερασμένες, ἐφεξῆς θά παρακολουθήσουμε τήν δυναμική τῶν ἐξελίξεων βάσει τῆς ἑρμηνείας πού δίδουν οἱ Τοῦρκοι στίς ἀποφάσεις. Ὄχι ἐμεῖς. Ἡ πρώτη συνέπεια τῆς χορηγήσεως ἀσύλου σέ ἕναν ἀπό τούς ὀκτώ εἶναι ἡ ἐπ’ ἀόριστον κράτηση τῶν δύο στρατιωτικῶν μας στίς φυλακές τῆς Ἀδριανούπολης. Δέν πιστεύω νά ἔχει κανείς τήν φρούδα ἐλπίδα ὅτι θά μᾶς ἐπιστραφοῦν.

Οἱ θεωρίες τῆς Κυβέρνησης ὅτι οἱ δύο ὑποθέσεις δέν συνδέονται ἀπεδείχθησαν ἀναληθεῖς. Ὁ Καμμένος εἶχε δίκιο μέ τήν πρόβλεψη πού διατύπωσε περί «ὁμηρείας». Ἡ δεύτερη καί ἡ τρίτη δυνατή συνέπεια τίς ὁποῖες ἀπευχόμαστε νά συμβοῦν πηγάζουν ἀπό τό μπλόκ στό ὁποῖο ἐντάσσουν λόγω τῶν γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων τήν Ἑλλάδα οἱ γείτονες. Χθές ὁ οἰκονομικός σύμβουλος τοῦ Ἐρντογάν, ὁ διαβόητος Μπουλούτ, πού μᾶς ἀποκαλεῖ «μῦγα», ἀπειλεῖ ὅτι «θά μᾶς σπάσει τά πόδια» καί ὁρκίζεται «ἐκδίκηση γιά τό θάνατο τοῦ παπποῦ του στήν Μικρά Ἀσία», ὑποστήριξε ὅτι τά προβλήματα τῆς τουρκικῆς λίρας ὀφείλονται στόν οἰκονομικό πόλεμο πού ἔχουν κηρύξει ἐναντίον τους οἱ ΗΠΑ, τό Ἰσραήλ καί ἡ Μεγάλη Βρεταννία.

Τό ἑπόμενο πού μπορεῖ νά συμβεῖ –ἀπευχόμαστε– εἶναι νά ἀλλάξει «πίστα» ὁ Ἐρντογάν. Νά ἐπιχειρήσει νά μεταφέρει τό ἐνδιαφέρον τῆς τουρκικῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τά θέματα τῆς οἰκονομίας στά θέματα Ἑλλάδας – Τουρκίας. Ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι ἡ τυχόν ἀπόπειρα σύλληψης καί ἀπαγωγῆς τῶν ὀκτώ Τούρκων στρατιωτικῶν κατά τό πρότυπο τοῦ Κοσσυφοπεδίου. Οἱ Τοῦρκοι μᾶς κατηγοροῦν γιά τούς ὀκτώ, ἀλλά μᾶς κατηγοροῦν ἐπισήμως ἐπίσης ὅτι διευκολύνουμε Γκιουλενιστές νά διαφύγουν στήν Δύση. Τί μεγαλύτερο τρόπαιο γιά τόν Ἐρντογάν ἀπό τίς κεφαλές τῶν ὀκτώ πραξικοπηματιῶν λίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τίς ἐκλογές τῆς 24ης Ἰουνίου; Καί τί μεγαλύτερο ρεζιλίκι γιά χώρα σάν τήν Ἑλλάδα, ἄν τελικῶς γίνει ἀπαγωγή ὅπως φοβοῦνται καί τό λένε πλέον ἰδιωτικῶς κυβερνητικοί παράγοντες; Αὐτή ἐνδεχομένως νά εἶναι πέραν τῆς παράτασης τοῦ ἐγκλεισμοῦ τῶν στρατιωτικῶν ἡ δεύτερη συνέπεια. Οἱ Τοῦρκοι ὅπως φαίνεται θά περιμένουν καί τίς ἑπόμενες ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἀλλά γιά λίγο ἀκόμη. Τήν τρίτη συνέπεια μποροῦμε ὅλοι νά τήν φανταστοῦμε ἐπίσης. Ὁ ἀρχηγός τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεών τους, Ἀκάρ, δήλωσε καί πάλι προχθές ὅτι ἡ Τουρκία «δέν θά δεχθεῖ τετελεσμένα» καί μᾶς κάλεσε «νά μήν κάνουμε λάθος ὑπολογισμούς» (ΑΟΖ). Ἐφεξῆς, λοιπόν, βρισκόμαστε σέ διακεκαυμένη ζώνη. Στίς διαπραγματεύσεις γιά τό χρέος καί τό Σκοπιανό ὑπεισέρχεται πλέον καί ὁ ἀστάθμητος παράγων Τουρκία. Ἄς τό ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν.