Οἱ «παρενοχλήσεις» καί τό «κλειδί» τῆς Μεσογείου

Δέν εΙναι ἡ πρώτη φορά πού ἡ τουρκική Ἀεροπορία «παρενοχλεῖ» τό ἀεροπλάνο τοῦ Ἕλληνος ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης πού ἐπιστρέφει ἀπό τήν Κύπρο.

Τό κάνει πάντοτε ὅταν αἰσθάνεται «στριμωγμένη». Καί προφανῶς κατά τήν παροῦσα περίοδο βλέπει τό περιβάλλον ἀσφαλείας τῆς εὐρύτερης περιοχῆς νά ἀναδιαμορφοῦται καί τίς ἐξελίξεις νά ὁδηγοῦνται σέ ἀτραπούς πού δέν ἐξυπηρετοῦν τίς ἐπιδιώξεις τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Ὁ πόλεμος πού ἐξαπέλυσαν ΗΠΑ καί Ἰσραήλ κατά τοῦ Ἰράν ἔχει περιέλθει σέ ἀδιέξοδο, ἀλλά, ἐκτός ἀπό τίς ἄμεσα ἐμπλεκόμενες χῶρες, τίς συνέπειές του τίς ὑφίσταται καί ἡ Τουρκία. Ὅσο ὁ πόλεμος αὐτός συνεχίζεται, οἱ δεσμοί τῆς Ἀγκύρας μέ τήν Δύση ἐξασθενοῦν.

Ἡ προσπάθειά της νά διατηρήσει κυρίαρχη θέση μεταξύ τῶν ἰσλαμικῶν κρατῶν μειώνει τήν ἀξιοπιστία της γιά τούς παραδοσιακούς της συμμάχους.

Καί μέσα στήν ἀναταραχή πού συνταράσσει τήν Μέση Ἀνατολή «χάνονται» καί τά σχέδιά της γιά ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκράτους καί προώθηση τῆς «λύσεως» τῶν δύο κρατῶν στήν Μεγαλόνησο. Οἱ ΗΠΑ, στά βήματα τῆς πάλαι ποτέ θαλασσοκράτειρας Βρεταννίας, ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι τό ἀνατολικό «κλειδί» τοῦ θαλασσίου δρόμου τῆς Μεσογείου εἶναι ἡ Κύπρος, ἡ ὁποία σέ συνδυασμό μέ τήν Κρήτη δημιουργεῖ μιάν «ὀμπρέλα» ὑποστηρίξεως καί προστασίας γιά τίς ἐπιχειρήσεις πού διεξάγονται στήν Μέση Ἀνατολή. Καί βεβαίως τό «κλειδί» αὐτό εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τῆς ἐλεύθερης Κυπριακῆς Δημοκρατίας καί ὄχι στό ἐλεγχόμενο ἀπό τήν Ἄγκυρα μόρφωμα τῆς βορείου Κύπρου.

Στό ἀμερικανικό ἐνδιαφέρον γιά τήν Κύπρο προσετέθη τώρα καί εὐρωπαϊκό, τό ὁποῖο ἔλαβε ὑπόσταση μέ τήν συμφωνία ἀμυντικῆς συνεργασίας πού συνομολόγησε ἡ Λευκωσία μέ τό Παρίσι. Νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ συμφωνία αὐτή ἀποτελεῖ τήν κατάληξη μιᾶς πολυετοῦς προσπαθείας τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε δεκτή στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση προέβαλλε τό γεγονός ὅτι μπορεῖ νά διαθέσει ὑποδομές στόν ἀμυντικό βραχίονα τῆς Εὐρώπης. Τό λιμάνι τῆς Λεμεσοῦ καί ἡ ἀεροπορική βάσις τῆς Πάφου εἶναι οἱ σημαντικώτερες ἀπό αὐτές. Ἔπρεπε ὅμως νά περάσει μιά εἰκοσαετία, γιά νά ἀρχίσει ἡ ΕΕ νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι τό γεωπολιτικό ἀποτύπωμα πού εὐελπιστεῖ νά ἀποκτήσει χρειάζεται τήν Κύπρο.

Ἡ  παραδοχή αὐτή δημιουργεῖ νέα δεδομένα καί γιά τό Κυπριακό. Καί μπορεῖ ἐμεῖς νά ἀργοῦμε νά τά ἀντιληφθοῦμε καί νά βραδυποροῦμε νά τά ἀξιοποιήσουμε, ἡ Τουρκία ὅμως τά βλέπει καί καταλαβαίνει ὅτι οἱ σχεδιασμοί της ἀνατρέπονται. Ἀντιδρᾶ λοιπόν σπασμωδικά. Σάν νά θέλει νά δηλώσει παρουσία. Ἀλλά τό κάνει μέ τρόπο πού τήν καθιστᾶ ἀκόμη πιό ἀναξιόπιστη στά μάτια τῶν δυτικῶν συμμάχων. Ἀντιστοίχως εἶχε ἀντιδράσει μέ τέτοιο σπασμωδικό τρόπο καί στήν θέσπιση τοῦ δόγματος τοῦ Ἑνιαίου Ἀμυντικοῦ Χώρου Ἑλλάδος – Κύπρου πρό 25ετίας περίπου. Σήμερα οἱ ἀνατροπές ἔρχονται ἀπό μιά διεθνῆ κατάσταση πού τήν φέρνει σέ θέση ὁλοένα δυσκολώτερη. Καί τό ἐρώτημα εἶναι, ἐμεῖς σέ ποιό βαθμό θά μπορέσουμε νά τήν ἀξιοποιήσουμε;