Πολλές καί ποικίλες οἱ ἀναφορές στόν ἐκλιπόντα τέως Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.
Πολλές οἱ ἐγκωμιαστικές, μέχρι ἁγιοποιήσεως. Πολλές ἐπίσης καί οἱ ἀρνητικές, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονταν σέ πολλά τά ὁποῖα συνέβησαν ἐπί τῆς πρωθυπουργίας του. Ἴμια, γκριζάρισμα τοῦ Αἰγαίου ἀπό τήν Τανσού Τσιλλέρ, τό θέμα τοῦ Ἀμπντουλλάχ Ὀτσαλάν (ἀκόμη θυμᾶμαι τά «μπράβο» πού ἀπηύθυναν στήν Ἑλλάδα οἱ Τοῦρκοι συνάδελφοι ὅταν βρέθηκα στά Μουδανιά γιά νά καλύψω τήν δίκη τοῦ Κούρδου ἡγέτη, κάτι πού τελικά δέν μᾶς ἐπετράπη), τό μεγάλο σκάνδαλο τοῦ Χρηματιστηρίου, οἱ Tor M1 καί ἄλλα.
Βεβαίως, ὅλα πλέον θά κριθοῦν ἀπό τούς ἱστορικούς τοῦ μέλλοντος καί, φυσικά, δέν μπορεῖ σέ μιά θητεία ὀκτώ ἐτῶν νά εἶναι ὅλα θετικά. Ὡστόσο, φάνηκε γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι τά «μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως» ἔχουν πλέον τόν πρῶτο λόγο. Καί τώρα, μέ τήν ὑπόκλιση τοῦ Ζούκερμπεργκ στόν Τράμπ, ὁ καθένας θά γράφει ὅ,τι τοῦ κατέβει καί δέν θά ὑπάρχει ἡ μέχρι τώρα «κρησάρα», ἀπό τήν ὁποία περνοῦσαν τά ὅποια σχόλια καί ἀπόψεις.
Ἄν θέλετε τήν γνώμη μου, ὁ θάνατος τοῦ Κώστα Σημίτη κατέδειξε γιά μία ἀκόμη φορά τίς μεγάλες διαφορές καί τίς ἀπόλυτα διαφορετικές «γραμμές» πού ἐπικρατοῦν στίς τάξεις καί τούς ὀπαδούς τῶν δύο μεγάλων παρατάξεων, τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τῆς Νέας Δημοκρατίας.
Καί αὐτό, φυσικά, θά πρέπει νά ἀπασχολεῖ ἤδη τό Μέγαρο Μαξίμου, σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἐπιλογή τοῦ προσώπου τό ὁποῖο θά προτείνει ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης γιά τό ὕπατο ἀξίωμα τοῦ Προέδρου ἑλληνικοῦ κράτους.
Ἡ στάση τῆς πλειοψηφίας τῶν Νεοδημοκρατῶν στό θέμα τῆς ἀπωλείας τοῦ πρώτου μεταπαπανδρεϊκοῦ πρωθυπουργοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ στήν διάρκεια τῆς Μεταπολιτεύσεως, ἔδειξε ὅτι ἐπιθυμία αὐτῆς τῆς πλειοψηφίας εἶναι νά προέρχεται ὁ ὑποψήφιος ἀπό τήν κυβερνητική παράταξη καί ὄχι ἀπό τήν σοσιαλιστική μερίδα ἤ τήν ἐν γένει Κεντροαριστερά.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἐκεῖνοι πού πρεσβεύουν τήν λήθη καί τάσσονται ὑπέρ τῆς συγκλίσεως τῶν δύο κομμάτων στά μεγάλα ἐθνικά θέματα, βλέπουν τήν ἐκδημία τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς μετά τόν Ἀνδρέα ὀκταετίας, ὡς ἀφορμή γιά νά περάσουν στήν ἄκρη οἱ τριβές καί οἱ ἀντεγκλήσεις καί νά ὁδηγηθοῦμε σέ μιά συναινετική ἐποχή. Θά δοῦμε ποῦ θά σταματήσει τελικῶς ἡ ρουλέττα μέ τά ὀνόματα, τά ὁποῖα ἤδη συζητοῦνται στό παρασκήνιο καί στά δημοσιογραφικά γραφεῖα.
Βεβαίως, ἴσως ἡ ὅλη ἱστορία τῆς Μεταπολιτεύσεως νά εἶχε τεθεῖ σέ διαφορετική τροχιά, ἄν ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς δέν εἶχε τήν ἰδέα νά προτείνει γιά τήν προεδρία τόν Κωστῆ Στεφανόπουλο (ὁπωσδήποτε πρόσωπο συνανιετικό) ἀντί νά τηρήσει στάση οὐδέτερη καί νά μήν ψηφίσει ὑπέρ ὁποιουδήποτε ὑποψηφίου, ὥστε ἡ χώρα νά ὁδηγηθεῖ σέ ἐκλογές. Μέ τά «ἄν», ὅμως, δέν γράφεται Ἱστορία, ἀλλά παραπολιτική.
Νά σημειώσουμε ἀκόμη ὅτι ὁ πρωθυπουργός, μέ τήν στάση του νά μήν ψηφίσει τόν Προκόπη Παυλόπουλο, τόν ὁποῖο πρότεινε τότε ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, ἔχει ἤδη ἀπενοχοποιήσει ὁποιονδήποτε βουλευτή τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος δέν θά δεχθεῖ νά ψηφίσει ὑποψήφιο μή προερχόμενο ἀπό τήν φιλελεύθερη παράταξη. Ἀρκεῖ, ὅμως, αὐτό γιά νά μήν γίνει «μπάχαλο» ἡ κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Κρίσιμο, λοιπόν, τό ἑπόμενο πενθήμερο καί δικαιολογημένη ἡ ἀγωνία στούς κόλπους τοῦ κυβερνῶντος κόμματος.
Μ.Η.Τ. 232122