Μιά λευκή πεταλούδα, μεσαίου μεγέθους…

Δέν εἶχε καλά-καλά ξημερώσει.

Ξύπνησα μέ τόν ἀνεμιστῆρα νά ἐκπέμπει ἐκεῖνον τόν πένθιμο ρόγχο. Τόν προτιμῶ ἀπό τό κλιματιστικό. Ὄχι μόνον ἐπειδή καίει λιγώτερο (πανάκριβο) ρεῦμα, ἀλλά γυρίζει δεξιά-ἀριστερά καί δέν παγώνεις, ὅπως μέ τό κλιματιστικό, πού μπορεῖ νά σοῦ δημιουργήσει προβλήματα κι ὕστερα νά τρέχεις στόν φυσιοθεραπευτή.

Ἔρριξα τό ἀπαραίτητο νερό στό πρόσωπό μου, ἀποφεύγοντας νά κοιτάξω τόν καθρέφτη καί κατευθύνθηκα –μηχανικά σχεδόν– πρός τόν χῶρο τοῦ γραφείου. Ἔθεσα σέ λειτουργία τόν ὑπολογιστή καί ἄρχισα νά διαβάζω τά μέιλ μου. Πάντα πλούσια ἡ συγκομιδή ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ναυτιλίας. «Ἐντοπισμός καί διάσωση» καί λοιπά, δηλαδή ἄλλη μιά φουρνιά παράτυπων μεταναστῶν στήν πλάτη μας. Καθημερινότητα καί αὐτό, ὅπως ὁ πόλεμος στήν Οὐκρανία καί στήν Γάζα…

Ἀνοίγω τό παράθυρο καί μπαίνει ἀμέσως μέσα! Κάνει δύο βόλτες γύρω ἀπό τό κεφάλι μου καί «τσούπ», θρονιάζεται στό καπάκι τῆς μικρῆς φιάλης μέ τό νερό ἐπάνω στό γραφεῖο. Τήν κοιτάζω προσεκτικά. Μιά μεσαίου μεγέθους λευκή πεταλούδα, μέ τά φτερά της γεμᾶτα σχέδια καί στίγματα. Πλησιάζω ὅσο περισσότερο γίνεται. Εἶναι πανέμορφη, μέ λεπτά, σχεδόν διαφανῆ τά φτερά της, ἀλλά τόσο ὄμορφα καί συμμετρικά διακοσμημένα!. Κάνω νά τήν φωτογραφίσω. Μέ τό πού σηκώνω τό κινητό, ἀνοιγοκλείνει τά φτερά καί βγαίνει ἀπό τό παράθυρο στόν ἐλεύθερο ἀέρα τοῦ δρόμου…

Κάθομαι στό γραφεῖο καί σκέπτομαι ὅτι αὐτό τό ὑπέροχο πλάσμα, αὐτό τό θαῦμα τῆς φύσεως θά ζήσει, τό πολύ, μία ἡμέρα καί θά σβήσει γιά πάντα. Μέσα σέ μία ἡμέρα, πρέπει νά κάνει ὅλα ὅσα ἐμεῖς σέ μιά ζωή.

Νά πετάξει, νά γνωρίσει διάφορα μέρη, νά ἀποκτήσει ἐμπειρίες, νά ἐρωτευθεῖ, νά ἀγαπήσει, νά φιληθεῖ, νά παίξει, νά διασκεδάσει καί στό τέλος νά σβήσει, χάνοντας τό πολύτιμο ἀγαθό τῆς ζωῆς σέ χρόνο μηδέν.

Κάθομαι καί ἀνοίγω στόν ὑπολογιστή σελίδες πού ἀναφέρονται στίς πεταλοῦδες. Βλέπω χιλιάδες εἴδη, χιλιάδες χρώματα, ἀπίθανα σχήματα, ὑπέροχες ἱστορίες γιά τήν ζωή τους, γιά τίς συνήθειές τους, τόν τρόπο πού ἔρχονται στόν κόσμο, τό ἐφήμερο τῆς ζωῆς τους, τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο πετοῦν καί πόσο ὁ τρόπος αὐτός ἔχει ἐμπνεύσει τούς σχεδιαστές διαφόρων πτητικῶν μηχανῶν.

Ψάχνω καί βρίσκω τήν πεταλούδα στό τραγούδι, στήν ποίηση, στήν λογοτεχνία. Βρίσκω σέ πόσες καί σέ ποιές περιπτώσεις χρησιμοποιοῦμε τόν ὅσο πεταλούδα, πεταλουδίτσα, τό πέταγμα τῆς πεταλούδας. Φθάνω μέχρι τά μικροσκοπικά ξωτικά, πού ἔχουν συνήθως φτερά πεταλούδας, τά ὁποῖα ἡ –παιδική κυρίως– φαντασία προτιμᾶ ἀπό τά φτερά τῶν πουλιῶν ἀκόμη καί ἀπό τά φτερά τῶν ἀγγέλων!

Βλέπω ξαφνικά τήν εἰκόνα στήν αἴθουσα τοῦ Νηπιαγωγείου μας, μέ τήν κυρία Ἀνδρομάχη, τήν ἀκάματη νηπιαγωγό, νά μᾶς διδάσκει τό κλασσικό «Μιά ὡραία πεταλούδα» κι ἐμεῖς, ὅλη ἡ τάξη τῶν νηπίων, νά ἑνώνουμε τά χεράκια μας καί νά κάνουμε τίς κινήσεις τῶν φτερῶν.

Ἄφησα –δέν ξέρω γιατί– τό παράθυρο τήν νύχτα μισάνοιχτο. Τό πρωί, χθές, μέ τό πού σηκώθηκα ἔσπευσα στό μικρό ψυγεῖο πού ἔχω στό γραφεῖο, γιά νά πάρω ἕνα μπουκάλι νερό.

Ἐκείνη ἦταν ξαπλωμένη, πλαγιαστή. Ἀκίνητη, ἀσάλευτη, στό ἐπάνω μέρος τοῦ ψυγείου! Τήν ἔπιασα τρυφερά καί τήν ἔβαλα στήν παλάμη μου. Τήν ἔκλεισα στόν «Ἐλευθερουδάκη», στήν σελίδα μέ τό λῆμμα «πεταλούδα». Ἴσως κάποιος τήν βρεῖ, πολλά χρόνια ἀργότερα…