Μελιτζάνες μισοψημένες

ΣΗΜΕΡΑ πού ἐξερχόμεθα ἐπισήμως καί πανηγυρικῶς τῶν μνημονίων θά σᾶς διηγηθῶ μιά ἱστορία πού δείχνει γιατί αὐτή ἡ χώρα «δέν ἔχει σωσμό» καί δικαιώνει τόν τίτλο τοῦ βασικοῦ θέματός μας «Ἄξιοι τῆς μοίρας μας: Μετά 10 χρόνια κρίσεως ὀλίγα ἄλλαξαν».

Μεγάλος ξενοδοχειακός ὅμιλος ἑλληνικῶν συμφερόντων ἀλλά μέ διεθνῆ ἐπενδυτική στήριξη ἀποφάσισε πρό διετίας νά ἀγοράσει καί νά ἀνακαινίσει μεγάλη τουριστική μονάδα μέ βαρειά ἱστορία (λόγω ὀνόματος) σέ διάσημο νησί. Ἡ μονάδα αὐτή ἔβαλε λουκέτο πρό ἐτῶν καί ὅλος ὁ κόσμος πού ἐργαζόταν ἐκεῖ ἔμεινε ἀρχικῶς στό δρόμο. Στόχος τῶν νέων ἰδιοκτητῶν ἦταν ἐπί συνόλου 750 ἐργαζομένων πού ἀπασχολοῦνται αὐτή τή στιγμή ἐκεῖ, οἱ 500 νά προέρχονται ἀπό τήν τοπική κοινωνία. Ὅπερ καί ἐγένετο ἀρχικῶς. Ὅμως παραδόξως μετά ἕναν μῆνα ἀπό τήν ἐπαναλειτουργία της οἱ ντόπιοι ἄρχισαν μαζικά νά παραιτοῦνται. «Ἐμεῖς δέν ἔχουμε μάθει ἔτσι!» ἦταν ἡ αἰτιολογία τους.

Ἀνήσυχος ὁ CEO τῆς ἑταιρείας ζήτησε νά μάθει τί σημαίνει «ἐμεῖς δέν ἔχουμε μάθει ἔτσι». Πίστευε ὅτι ὁ κόσμος μετά τό πολυετές λουκέτο ἤθελε δουλειά. Τοῦ διηγήθηκαν δύο περιστατικά πού τόν ἔφεραν σέ ἀπόγνωση. Τό πρῶτο: ὁ διευθυντής τοῦ ξενοδοχείου συναντᾶ σέ διάδρομο πελάτη καί τόν χαιρετᾶ. Ἐργαζόμενος πού ἀκολουθεῖ πίσω του βλέπει τόν πελάτη καί δέν τόν χαιρετᾶ, ἄν καί γνωρίζει ὅτι ἡ πολιτική τοῦ ὁμίλου εἶναι αὐτή: εἴμαστε εὐγενεῖς, δέν ἔχουμε κατεβασμένα μοῦτρα, χαιρετᾶμε! Τό βλέπει αὐτό ὁ διευθυντής καί ρωτᾶ εὐγενικά τόν ἐργαζόμενο «γιατί δέ χαιρετᾶς;». Καί λαμβάνει τήν ἑξῆς ἀπάντηση πού τόν ἀφήνει ἐμβρόντητο, στόν ἑνικό μάλιστα: «Κοίτα τό ρολόι μου, εἶναι τρεῖς παρά δέκα. Ἡ βάρδια μου ἀρχίζει στίς τρεῖς. Γιά τά ἑπόμενα δέκα λεπτά χαιρέτα ἐσύ γιά μένα!». Κάγκελο κατά τό κοινῶς λεγόμενο ὁ διευθυντής!

Τό ἴδιο βράδυ τοῦ ἔφθασε ἀναφορά ἀπό τήν κουζίνα. Δέν πίστευε στά αὐτιά του. Μάγειρας ἐκτελεῖ παραγγελία καί ψήνει μιά μελιτζάνα. Κοιτᾶ κι αὐτός τό ρολόι του καί ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ μελιτζάνα ἔχει τήν …ἀτυχία νά ψήνεται στό λεπτό πού λήγει τό ὡράριό του. Χωρίς δισταγμό βγάζει τήν λευκή ποδιά, τά παρατάει γιατί τό ὡράριο ἔληξε –πῶς καταδέχεσαι νά σέ καθυστερεῖ μιά μισοψημένη μελιτζάνα– καί λέει στόν διάδοχό του πού πετυχαίνει στήν ἔξοδο, τήν στιγμή πού τό ζαρζαβατικό καίγεται ἀβοήθητο: «Ψῆσε την ἐσύ! Ἐγώ τήν πῆγα μέχρι τά μισά»!

Διηγοῦμαι αὐτές τίς ἱστορίες –βέβαιος ὅτι εἶναι ἐξαιρέσεις, τρέφω μεγάλο σεβασμό γιά τόν κόσμο πού ἐργάζεται στόν τουρισμό– ἐπειδή νομίζω πώς μᾶς συμβαίνει σέ μεγάλη κλίμακα. Παρά τήν κρίση ἀντί μεγάλων ἀλλαγῶν μέσα μας τελικά πήγαμε μόνο μέχρι τά μισά. Καί ἄν… Ἐφ’ ὅσον ὁ κρατισμός ἔχει κολλήσει καί τμῆμα τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα, τί ἐλπίδα ἄραγε ὑπάρχει γιά τή χώρα; Περίμενα πώς ἡ κρίση παρά τά δεινά θά μᾶς ἄλλαζε.

Τελικῶς, ἀποδεικνύεται πώς σέ ὁρισμένες περιπτώσεις εἴμαστε λαός ἀντιδραστικός καί βαθειά συντηρητικός. Μόλις θεωρήσουμε ὅτι ἀπομακρύνθηκε ὁ κίνδυνος ἐπιστρέφουμε στά παλαιά λάθη. Ἡ κρίση δέν ἐπηρέασε τά μυαλά μας παρά ἐλάχιστα. Καί ἔτσι δεδομένων τῶν ὑπολοίπων ἀδυναμιῶν μας –δομή πολιτεύματος, δομή οἰκονομίας, ἔλλειψη ἡγεσίας, μή πίστη στίς πολυετεῖς προσπάθειες– ἀδυνατοῦμε νά μεταμορφωθοῦμε σέ κρίσιμη μᾶζα! Ὅπως ὁ γερμανικός, ὁ ρωσσικός, ὁ τουρκικός λαός. Μεγάλο «χάντικαπ» αὐτό… Πολύ μεγάλο!