Καί σηκωθήκαμε λίγο ψηλότερα…

Τελικά, τί εἶναι ἐκεῖνο πού σέ κάνει νά σηκωθεῖς ἀπό τήν μπερζέρα καί νά στηθεῖς σέ στάση προσοχῆς ὅταν στό Λονδῖνο τηροῦσαν ἑνός λεπτοῦ σιγή γιά τόν Γιῶργο;

Τί εἶναι ἐκεῖνο πού σέ ἔκανε νά πεταχτεῖς ὄρθιος καί νά φωνάζεις σάν τότε, πού πήγαινες στό γήπεδο καί ξελαρυγγιαζόσουν ὅταν ἡ ὁμάδα σου, γαλανόλευκη καί ἐκείνη, ἔβαζε γκόλ;

Τί εἶναι ἐκεῖνο πού σέ ἔστειλε, μεσάνυχτα, στό γραφεῖο σου νά ψάχνεις χαρτομάντηλα γιά νά σκουπίζεις τά μάτια σου ὅταν σημειώθηκε τό νικητήριο τέρμα;

Τί εἶναι ἐκεῖνο πού σέ ἔκανε νά προσπαθεῖς νά συγκρατήσεις τούς λυγμούς καθώς ὁ ἀρχηγός τῆς ἐθνικῆς μας ὁμάδας ἀνέμιζε τήν φανέλλα μέ τόν ἀριθμό «2»;

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, φίλοι μου! Εἶναι τό σπόρ αὐτό, πού ἀνακάλυψαν οἱ Ἐγγλέζοι γιά νά τούς νικήσουν «στό σπίτι τους» οἱ Ἕλληνες!

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, πού ἀκόμη καί σήμερα, μέ αὐτά τά «λαμόγια» πού διοικοῦν τίς διεθνεῖς Ὁμοσπονδίες, ἐξακολουθεῖ νά συνεγείρει τά πλήθη, νά ξεσηκώνει τούς φιλάθλους καί νά κάνει κι ἐμᾶς νά αἰσθανόμαστε ὅτι «δώσαμε ἕνα μάθημα στούς Ἐγγλέζους γιά ὅσα μᾶς ἔχουν κάνει κατά καιρούς»!

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, πού, ξαφνικά, μέσα στήν ἀπέραντη θλίψη γιά τόν ἄδοξο χαμό τοῦ παλληκαριοῦ, ἄστραψε ἕνα, μεγάλο χαμόγελο στά χείλη τῶν νέων παιδιῶν, πού μέχρι σήμερα δέν εἶχαν πάρει μία μεγάλη χαρά.

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, πού ἔχει καταφέρει, ἀκόμη καί σήμερα, νά σέ κάνει νά ὑψώνεις τήν σημαία, νά πετάγεσαι ὄρθιος καί νά χτυπᾶς τήν γροθιά σου στήν πόρτα, τρομάζοντας ὅλο τό σπίτι καί νά βγαίνουν στό μπαλκόνι οἱ γείτονες γιά νά πανηγυρίσετε ὅλοι μαζί!

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, πού κάποια στιγμή ξεφεύγει ἀπό τά στοιχήματα, ἀπό τά συστήματα, ἀπό τίς ὁμοσπονδίες καί τήν ΕΠΟ καί τυλίγεται γύρω ἀπό τίς καρδιές, δίνοντα ψυχή καί δύναμη χιλίων λεόντων στούς ἀθλητές μας.

Ναί, εἶναι τό ποδόσφαιρο. Ἕνα ἄθλημα ἐπαγγελματικό, ἕνα σπόρ διάτρητο, πού ἀπό τήν ἡμέρα πού μπῆκε στό ποδόσφαιρο ἐπισήμως τό στοίχημα, δέν ἐμπιστεύεσαι κανέναν, ἀλλά σέ ἐπίπεδο Ἐθνικῆς Ὁμάδας καί μάλιστα ἔπειτα ἀπό ἕνα τόσο τραγικό γεγονός, γίνεται τό ὕψιστο μέσον γιά νά σέ ἀνεβάσει ψηλά.

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, ἐκεῖνο πού σέ κάνει νά ξεχάσεις γιά λίγο ὅτι τά παιδιά σου δέν μποροῦν νά φτιάξουν τήν ζωή τους μέ τόν βασικό πού τούς ἐξασφαλίζει τό σπάταλο κράτος.

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, πού σοῦ λέι ὅτι κάτι ἀξίζουμε κι ἐμεῖς, καθώς εἶσαι πρῶτος στήν βαθμολογία, πάνω ἀπό τούς ὑπερόπτες Ἄγγλους.

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, πού ἔχει κι αὐτό τίς ρίζες του στήν ἀρχαία Ἑλλάδα (ὑπάρχουν σχετικές ἀναπαραστάσεις), ἀλλά οἱ Ἄγγλοι τό ἔκαναν «λαϊκό σπόρ».

Εἶναι τό ποδόσφαιρο, πού σοῦ δίνει τό δικαίκωμα νά ὑψώσεις πανώ μέσα στήν φωλιά τῶν Ἄγγλων καί νά τούς γράφεις, περιπαικτικά: «Ποιά ὁμάδα ἔχει τά περισσότερα εὐρωπαϊκά πρωταθλήματα»;

Εἶναι τό ποδόσφαιρο πού ἀγαπᾶμε. Καί γι’ αὐτό φωνάζουμε ὑπέρ τῆς ἐξυγιάνσεώς του, τοὐλάχιστον στήν Ἑλλάδα, ὅπου ἔχει πέσει στά χέρια σαράφηδων καί ἀργυραμοιβῶν. Ἄς τολμήσει τό κράτος!