Η ΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΤΡΟΧΩΝ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 10 Ἰανουαρίου 1926

Αἱ Ἀθῆναι, λοιπόν, ἐβεβαιώθη ὅτι, ἀναλόγως τοῦ πληθυσμοῦ των, ἔχουν τά περισσότερα αὐτοκίνητα πολυτελείας ἀπό κάθε ἄλλη πόλιν τοῦ κόσμου. Δέν εἶχα τήν παραμικράν ἀμφιβολίαν. Τό πολυτελές αὐτοκίνητον εἰς τάς Ἀθήνας δέν εἶνε μέσον συγκοινωνίας. Εἶνε ἕνα, ἄν ὄχι τό πρῶτον, ἀπό τά διάφορα «μεγαλεῖα» πού ἐδημιούργησεν εἰς τόν τόπον ἡ μεταπολεμική δοξομανία. Καί κάθε Ἀθηναῖος ὀνειρεύεται ν’ ἀποκτήσῃ τό «μεγαλεῖον» του, τό ὁποῖον, ἐπί τέλους, ἀποκτᾶ. Τό ἀποκτᾶ μέ κάθε θυσίαν. Ἐάν οἱ ἄνθρωποι ἐσχάτως ἔγιναν τόσον δραστήριοι, τόσον ἐπιχειρηματίαι, τόσον ἀεικίνητοι, τόσον πολυτεχνῖται, τόσον ριψοκίνδυνοι εἰς τό χρηματιστήριον καί τόν μπακαρᾶν, τόσον καταχρασταί τοῦ δημοσίου πλούτου, τόσον περιφρονηταί τῆς ἀγχόνης, εἶνε γιά νά μποροῦν νά λένε μίαν ὡρισμένην στιγμήν.

-Θά σᾶς στείλω, κυρία μου, τό ἁμάξι μου νά σᾶς πάρῃ. Ἀρκεῖ νά μοῦ ὁρίσετε τί ὥρα θέλετε, ἀκριβῶς, νά εἶνε στήν πόρτα σας τό ἁμάξι μου.

Τό αὐτοκίνητον ἀφ’ ὅτου ἔγινε «τό ἁμάξι μου» ἔγινε διπλό μεγαλεῖον. Διότι περί αὐτοκινήτων ὁμιλοῦν μόνον οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ. Αὐτοκίνητα εἶνε τά χυδαῖα λεωφορεῖα, τά ἀγοραῖα τροχοφόρα, τά ταξί, ἡ φτηνοδουλειά τῶν τροχῶν, ποῦ ἀντικατέστησε τήν σούσταν καί τό κάρρο.

Τό αὐτοκίνητον τῆς ἐκλεκτῆς μάρκας εἶνε «ἁμάξι». Εἶνε «τό ἁμάξι μου». Ma voiture! Πρέπει νά συνεννοούμεθα εἰς τήν γλῶσσαν τῶν μεγαλείων. Αὐτοκίνητον, εἴπαμεν, ζητοῦν οἱ ἄνθρωποι, ποῦ ταξιδεύουν μέ τά ἀγοραὶα λεωφορεῖα, ποῦ ἔχουν μετριόφρονας προτιμήσεις γιά τά «φορτάκια», ποῦ δέν ἔφθασαν, τέλος πάντων ἀκόμη εἰς τήν ὑψηλήν συνείδησιν τῶν ἀριστοκρατικῶν τροχῶν. Ἕνας ἄνθρωπος, ποῦ ἔφθασεν εἰς τήν ὑψηλήν αὐτήν συνείδησιν, καί ἐάν δέν ἀπέκτησεν ἀκόμη τό «ἁμάξι του», ζητεῖ πάντοτε ἕνα «ἁμάξι».

-Γιώργη, πήγαινε νά φέρῃς ἀμέσως ἕνα ἁμάξι.

Καί ὁ Γιώργης, ποῦ ἔζευεν ἄλλοτε, κατά τάς ἐπισήμους ἑορτάς τήν σούσταν τῶν λαχανικῶν, διά τόν οἰκογενειακόν περίπατον τοῦ κυρίου του, ἐννοεῖ τώρα περί τινος πρόκειται. Καί σέ λιγάκι καταφθάνει ὁδηγῶν τό πολυτελέστερον αὐτοκίνητον τῆς πιάτσας. Ἐννοεῖται, ὅτι ἐξακολουθοῦν ἀκόμη νά γίνωνται μερικαί παρεξηγήσεις. Κἄποιος λαμπροφορεμένος κύριος ἐσταμάτησε, προχθές, εἰς μίαν στάσιν αὐτοκινήτων.

-Ἐπιθυμεῖ κανένα ἁμάξι ὁ κύριος; Τόν ἐρώτησεν ὁ σωφέρ.

-Αὐτοκίνητο θέλω, παιδί μου! ἀπήντησεν ὁ λαμπροφορεμένος κύριος. Ἄν ἤτανε γιά μόνιππο, δέν θ’ ἀρχόμουνα ἐδῶ.

Ὁ σωφέρ ἐχαμογέλασε.

-Μέ συγχωρεῖτε, κύριε. Δέν ἐξηγήθηκα καλά. Ὁρίστε!

Ὁ λαμπροφορεμένος κύριος ὄχι μόνον δέν θά ὑποπέσῃ ἄλλην φοράν εἰς τήν ἀστείαν αὐτήν γκάφαν, ἀλλά πολύ συντόμως θά ἔχῃ ἀποκτήσῃ τό «ἁμάξι του». Πῶς νά μήν ἔχουν λοιπόν αἱ Ἀθῆναι τά περισσότερα αὐτοκίνητα πολυτελείας ἀπό κάθε ἄλλην πόλιν τοῦ κόσμου;

Ἄλλοτε, ὅταν τό ἁμάξι, μέ τούς δύο Ἀραβικούς κέλητας, ἦτο πραγματικόν μεγαλεῖον, κανείς δέν ὠνειρεύετο νά πλουτήσῃ, μόνον καί μόνον διά ν’ ἀποκτήσῃ τό μεγαλεῖον αὐτό. Πέντε πλούσιοι, ὅλοι ὅλοι, προσέφεραν εἰς τόν ἑαυτόν τους τήν δόξαν αὐτήν. Καί ἦσαν πραγματικοί πλούσιοι. Οἱ ἄλλοι ὠνειρεύοντο μίαν καλύβην. Σήμερον, μόλις ἀποκτήσῃ κανείς ὅ,τι τοῦ χρειάζεται διά τήν ἀπόκτησιν μιᾶς καλύβης δέν προμηθεύεται καλύβην, διά νά ἐγκαταστήσῃ μέσα της τήν Γαλάτειαν καί τήν εὐτυχίαν του. Προμηθεύεται αὐτοκίνητον καί μεταφέρει τήν Γαλάτειάν του εἰς τό ντάνσιγκ. «Ἕνα αὐτοκίνητον καί ἡ Γαλάτεια» εἶνε τό ἰδανικόν τοῦ νέου Πυγμαλίωνος.

Ὅσοι ἑπομένως δέν ἔχουν ἀποκτήσει ἀκόμη εἰς τάς Ἀθήνας τό «ἁμάξι των», προορίζονται νά ἐκπνεύσουν οἰκτρῶς καί ἀδόξως ὑπό τούς τροχούς τῶν ἄλλων. Καί θά εἶνε ἄξιοι τῆς τύχης των.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ