Γιά κοιτάξτε ποιοί τολμοῦν καί μιλοῦν

Εἶναι πλέον βέβαιο ὅτι ἡ χώρα δέχεται ἐπίθεση ἐξ Ἀνατολῶν

Ἀκόμη πιό βέβαιο εἶναι ὅτι βρισκόμαστε σέ μία περίεργη, ἀλλά ἐμπόλεμη, ὁπωσδήποτε, κατάσταση. Δέν εἶναι ὥρα γιά γκρίνιες καί γιά καταλογισμό εὐθυνῶν, ἄν καί γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοί ἔχουν τήν μεγάλη εὐθύνη γιά τό «πῶς φθάσαμε ἕως ἐδῶ». Δέν εἶναι εὔκολο νά λησμονήσει κανείς τίς κωμικοτραγικές καταστάσεις καί τήν ὑποδοχή τῶν δῆθεν μεταναστῶν ἀπό τά βάθη τῆς Ἀφρικῆς καί τῆς Ἀσίας, οὔτε τήν ἀκατάληπτη συμφωνία μέ τήν ὁποία ὑποχρεώνεται ἡ χώρα νά κρατᾶ τούς ἀπρόσκλητους ἐπισκέπτες στά νησιά τοῦ Βορείου Αἰγαίου.

Ὅσα συμβαίνουν σήμερα στόν Ἕβρο καί ὅσα ἐξακολουθοῦν νά συμβαίνουν στά νησιά μας εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀλλοπρόσαλλης πολιτικῆς τῆς ΕΕ στό λεγόμενο «προσφυγικό-μεταναστευτικό». Εἶναι δύσκολο νά δεχθοῦμε ὅτι ἡ ὀξυδερκής καί πανέξυπνη Καγκελλάριος δέν μπόρεσε νά προβλέψει τά σημερινά. Εἶναι βέβαιο ὅτι γνώριζε πρός τά ποῦ πήγαινε τό πρᾶγμα καί γι’ αὐτό φρόντισε νά ἐξαθλιώσει τήν χώρα καί μέρος τῆς πολιτικῆς της σκηνῆς, ὥστε νά ἔχει ἀπέναντί της «ὑπάκουους φίλους». Τό ἐρώτημα ὅμως εἶναι «τί κάνουμε τώρα;». Ἡ στάση πού τηρεῖ ἡ κυβέρνηση εἶναι σωστή καί ἐπιβεβλημένη. Τά σύνορά μας, τά ἑλληνικά σύνορα (καί ἄς ξεχάσουμε τά περί «εὐρωπαϊκῶν συνόρων») πρέπει νά παραμείνουν ἀπαραβίαστα. Καί εἶναι τώρα ἡ στιγμή νά τεθοῦν στήν ΕΕ οἱ πραγματικά ἐθνικές καί τεκμηριωμένες ἀπαιτήσεις μας!

Τό δόγμα «ἀνοίξαμε καί σᾶς περιμένουμε» ἀνήκει πλέον στό παρελθόν. Καί ἴσως εἶναι μία σπουδαία εὐκαιρία γιά νά ἀναθεωρήσουμε ὅλη τήν μέχρι σήμερα στάση μας, ἡ ὁποία ἔχει μετατρέψει τό μεγαλύτερο μέρος τῶν Ἀθηνῶν σέ ἐπικίνδυνες ἑστίες ἐγκληματικότητας καί τά νησιά μας σέ ἀποθῆκες ψυχῶν. Παρακολουθῶντας τά δελτία εἰδήσεων εἶναι εὔκολο νά διαπιστώσει κανείς τό τραγελαφικό τῆς ὅλης καταστάσεως. Οἱ «ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες καί μετανάστες» ρίχνουν δακρυγόνα, πυρακτωμένα σίδερα, πέτρες, καί ὅ,τι ἄλλο βροῦν ἐναντίον τοῦ Στρατοῦ καί τῆς Ἀστυνομίας τῆς χώρας στήν ὁποία θέλουν νά βροῦν καταφύγιο! Ποιό σοβαρό καί ὑπεύθυνο κράτος θά ἀνεχόταν μία τέτοια κατάσταση; Μόνο ἕνα προτεκτορᾶτο!

Βρέ, πῶς ἀλλάξαν οἱ καιροί. Οἱ ἴδιοι οἱ κάτοικοι τῶν νησιῶν πού κανάκευαν τά μωρά καί τούς ὁποίους φιλοξενοῦσαν οἱ σελίδες τῶν γερμανικῶν καί ἄλλων ΜΜΕ, ἀπεκλήθησαν αὐτές τίς μέρες ἀπό γερμανικά ἔντυπα «Ναζί». Ἄν εἶναι δυνατόν! Ἐκεῖνοι πού δημιούργησαν τό σημερινό πρόβλημα, ἐκεῖνοι πού στηρίζουν μέ κάθε τρόπο τίς παρανοϊκές ἐνέργειες καί ἀπαιτήσεις τοῦ κατά φαντασίαν σουλτάνου, ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων τά σημάδια εἶναι ἀποτυπωμένα βαθειά στή μνήμη τοῦ κάθε κατοίκου αὐτῆς τῆς χώρας, τολμοῦν νά ὑβρίζουν. Νά σᾶς πῶ τήν ἀλήθεια, ἄν καί ὅπως ὅλοι μας γνωρίζουμε καί δέν ξεχνᾶμε ποιοί ἄνοιξαν τίς πόρτες, σέ πλήρη συνεννόηση μέ τήν καγκελλαρία, θά ἤμασταν πρόθυμοι νά τά ξεχάσουμε ὅλα ἄν βλέπαμε τούς ἴδιους, ἀντί νά χασκογελοῦν πορευόμενοι πρός τήν ἀμερικανική πρεσβεία, νά τούς δοῦμε νά ὀργανώνουν πορεία πρός τήν ἀντίστοιχη γερμανική. Νά εἶναι βέβαιοι ὅτι θά τούς ἀκολουθήσουμε.

Απόψεις

Παρεφρόνησε ὁ κ. Ἐρντογάν: Νομοθετεῖ σέ ξένη ἐπικράτεια

Εφημερίς Εστία
«Γκρίζες ζῶνες» τά ἑλληνικά νησιά μέ ἀπόφαση τῆς τουρκικῆς Ἐθνοσυνελεύσεως – Ἔμπρακτη ἀμφισβήτησις τῆς κυριαρχίας τους μέ ἀποστολή τουρκικοῦ πλοίου στήν καρδιά τῶν Δωδεκανήσων – Ὅ,τι χάνει ἀνατολικῶς, θέλει νά τό κερδίσει δυτικῶς

Ὁ κρότος τῆς ἥττας

Μανώλης Κοττάκης
«Χάντρα» στό κομπολόι τῶν Οὐκρανῶν ἡ Ἑλλάς – Λογαριασμός καί ἀπό τό Κίεβο καί ἀπό τήν Μόσχα

7% προηγεῖται τό AfD μετά τήν ἐπίθεση στόν Τράμπ

Εφημερίς Εστία
Βερολῖνο.- Ἀδιαφιλονίκητο φαβορί γιά τήν πρώτη θέση στίς γερμανικές ἐκλογές εἶναι τό κόμμα Ἐναλλακτική γιά τήν Γερμανία, μετά τήν τελευταία ἐπίθεσή του κατά τῶν πολιτικῶν τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ.

Τελικά, μοιάσαμε στό τέρας πού δημιουργήσαμε

Δημήτρης Καπράνος
«Μαμά καί μπαμπά, τρία χρόνια τώρα εἶμαι σέ μιά κατάσταση κατάθλιψης. Καί μπορεῖ αὐτός ὁ κόσμος νά ἔχει τά ὡραῖα του, ἀλλά ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νά εἶναι καλύτερος. Φέτος εἶναι ἡ χρονιά πού θά δώσω Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι δέν θά πάω καλά. Τό ξέρω ὅτι δέν θά πάω καλά καί ἔτσι θά καταλήξω μέ μιά δουλειά πού δέν θά μοῦ δίνει λεφτά. Πλέον δέν μέ εὐχαριστεῖ τίποτα ἀπό τή ζωή. Δέν μπορῶ νά δῶ τίποτα θετικό. Μαμά καί μπαμπά, δέν θέλω πιά νά ζῶ. Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα»…

Σάββατον, 14 Μαΐου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ΕΡΥΘΡΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ