ΓΕΝΕΑ ΣΟΦΩΝ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 6 Ἰουνίου 1925

Ἡ γενεά, πού θά μᾶς ἀκολουθήση, θά εἶναι ὡρισμένως μία γενεά σοφῶν. Ἀπό τά μεταπολεμικά σχολεῖα ἑτοιμάζονται ἤδη νά ἐξορμήσουν οἱ πολυμαθεῖς ἄνδρες τοῦ μέλλοντος. Ἐάν τό μέλλον αὐτό θά γράφεται ἀπ’ αὐτούς μαίλων, δέν θά παύση διά τοῦτο νά γίνη ἕνα ἔνδοξον παρόν, ἔστω καί ἄν γράφεται παρών, ὅπως τό εἶδα γραμμένον εἰς τό τετράδιον ἑνός μαθητοῦ τῆς τρίτης τάξεως τοῦ Γυμνασίου, ὁ ὁποῖος ἦτο πάντοτε παρόν, ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος, εἰς τά μαθήματά του. Ἡ ἐνταντικωτέρα, ὅμως, καλλιέργεια τῆς μελλούσης σοφίας φαίνεται, ὅτι γίνεται, κατ’ αὐτάς, εἰς τέσσαρας Σχολάς τοῦ Ἀθήνησι Πανεπιστημίου. Κάποιος φίλος μου, τοὐλάχιστον, παρευρεθείς εἰς τάς ἐξετάσεις μιᾶς ὁμάδος φοιτητῶν τῆς Νομικῆς, ἐπιστοποίησε τό γεγονός, κρατήσας καί σχετικά πρακτικά, τῶν ὁποίων μοῦ ἀνεκοίνωσε φιλοφρόνως ἕνα μικρόν μέρος.

Ὁ ἐξετάζων καθηγητής, λοιπόν, ἀφοῦ ἐξήντλησε τά νομικά του ἐρωτήματα καί τήν ὑπομονήν του, ἐπῆρε μίαν βαθεῖαν ἀναπνοήν, ὁμοιάζουσαν μέ ἀναστεναγμόν, καί, στρεφόμενος πρός τόν ἐξεταζόμενον, τοῦ εἶπε:

-Ἀφοῦ, κύριε, εἶσθε τόσον δυνατός εἰς τά Νομικά, ἐλπίζω, ὅτι θά εἶσθε ἐξ ἴσου δυνατός καί εἰς τήν Γεωγραφίαν. Δέν μοῦ λέτε, σᾶς παρακαλῶ, τί εἶναι ὁ Τάμεσις;

Ὁ σοφός νέος δέν ἐδυσκολεύθη καθόλου νά ἀπαντήση.

-Ὄρος, κύριε καθηγητά.

-Λαμπρά! Καί ποῦ πέφτει, σᾶς παρακαλῶ;

-Εἰς τήν Ἀφρικήν, κύριε καθηγητά.

-Λαμπρότατα.

Ὁ δυστυχής καθηγητής ἐπῆρε μίαν βαθεῖαν ἀναπνοήν, ὁμοιάζουσαν μέ αναστεναγμόν, καί εἶπεν εἰς τόν σοφόν νέον:

-Ἀφοῦ, φίλε μου, εἶσθε τόσον δυνατός καί εἰς τήν Γεωγραφίαν, θά εἶσθε ἐξ ἴσου, ὑποθέτω, καί εἰς τήν Ἱεράν Ἱστορίαν.

-Μάλιστα, κύριε καθηγητά! ἀπήντησεν ὁ σοφός νέος, ἀποφασισμένος καί τήν φοράν αὐτήν νά εὐχαριστήση τόν καθηγητήν του.

-Μήπως ἐνθυμεῖσθε, λοιπόν, φίλε μου, καμμιάν ἱστορίαν ἐκ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἔχουσαν σχέσιν μέ τά φουντωτά μαλλιά σας;

-Τί ἐννοεῖτε, κύριε καθηγητά;

-Ἐννοῶ, μήπως ἐνθυμεῖσθε κάποιο πρόσωπον τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού ἔκοβεν Ἀμερικανιστί τά μαλλιά του, ἀκριβῶς, δηλαδή, ὅπως καί σεῖς, καί τό ὁποῖον ἔπαθε κάποιο δυστύχημα ἐξ αἰτίας τῶν μαλλιῶν τοῦ;

-Μάλιστα, κύριε καθηγητά.

-Ποῖον εἶναι τό πρόσωπον αὐτό;

-Ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης.

-Καί τί ἔπαθε; Ἐνθυμεῖσθε;

-Ἐνῶ ἐπερνοῦσεν ἔφιππος κάτω ἀπό ἕνα δένδρον, τά μαλλιά του ἐμπλέχθηκαν στά κλαδιά ἑνός δένδρου καί ἔμεινε κρεμασμένος ἀπό τά κλαδιά.

Ὁ δυστυχισμένος καθηγητής ἐθεώρησε περιττόν νά κουράση περισσότερον τόν σοφόν νέον. Ἀφοῦ τόν εὕρηκε τόσον τελείως κατηρτισμένον εἰς τά Νομικά, τήν Γεωγραφίαν καί τήν Ἱεράν Ἱστορίαν, τοῦ ἔσφιξε τό χέρι καί τοῦ εἶπε:

-Ἀββεσαλώμ, Ἀββεσαλώμ, υἱέ μου Αββεσαλώμ, πήγαινε νά κρεμασθῆς ἀπό τά μαλλιά σου, ὅπως ὁ Ἰούδας, ἤ, ἄν προτιμᾶς, ρίψου ἀπό τήν κορυφήν τοῦ Ταμέσεως εἰς τούς ἄμμους τῆς Σαχάρας!

Καί ἡ ἐξέτασις ἐτελείωσεν.

Τί κρῖμα, πράγματι, ὅτι δέν θά ζήσωμεν, διά νά καμαρώσωμεν τήν λαμπράν ἄνθησιν τῆς μεταπολεμικῆς σοφίας, ἡ ὁποία θά καλύψη, μίαν προσεχῆ ἡμέραν, ὑπό τάς ἀμφιλαφεῖς της σκιάς, τήν Ἑλλάδα!

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ