Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 1960

Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ!…

«Ἡ ἐκ τῶν δημοτικῶν συμβούλων καί τοῦ Δημάρχου Ἀθηναίων εἰδική ἐπιτροπή, ἐπιθεώρησε καί ἐνέκρινε τό ἐνώπιον τοῦ κινηματογράφου “Ἀττικόν” δεῖγμα χριστουγεννιάτικης διακοσμήσεως ἑνός ἠλεκτρικοῦ στύλου, σύμφωνα μέ τό ὁποῖον θά διακοσμηθῇ ὁλόκληρον ἡ ὁδός Σταδίου κατά τάς ἑορτάς, ὡς συμβαίνει καί εἰς ἄλλας πρωτεύουσας τούς ἐξωτερικοῦ». Μπράβο, ὡραῖα!… Συμβαίνει, ὅμως, εἰς ἄλλας πρωτευούσας τοῦ ἐξωτερικοῦ νά εἶναι κυριολεκτικῶς ἀδιάβατοι οἱ δρόμοι τῶν κεντρικωτέρων συνοικιῶν –ἀκόμη καί εἰς καθαρῶς τουριστικάς περιοχάς;… Τόν Χριστουγεννιάτικον διάκοσμον εὑρήκαμε νά ζηλέψωμε;

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ

ΕΚΛΟΓΙΚΟΝ ΕΤΟΣ ΤΟ 1961

Ἀναλύων, τέλος, τήν πολιτικήν κατάστασιν, ἐπανέλαβεν ὅτι τό 1961 θά εἶναι ἔτος ἐκλογικόν. Ὅτι οἱ Προοδευτικοί θά ἀγωνισθοῦν ὄχι ὡς ἀρνητική δύναμις, ὄχι ὡς «ἀντί», ἀλλ’ ὡς θέσις καί ἔχοντες συνείδησιν ὅτι θά κυβερνήσουν, δέν πρόκειται νά ὑποσχεθοῦν, παρά ὅ,τι θά δύνανται νά ὑποσχεθοῦν, παρά ὅ,τι θά δύνανται νά ὑποσχεθοῦν. Τά «θά» εἶναι ἄγνωστον εἰς τό λεξιλόγιον τῶν Προοδευτικῶν ὑπό τήν ἔννοιαν τῆς εὐκόλου προεκλογικῆς ὑποσχέσεως, ἀκριβῶς διά νά λησμονηθῇ μετεκλογικῶς εὐκόλως. Ὁ κ. Μαρκεζίνης, καθ’ ὅλην τήν διάρκειαν τοῦ λόγου του διεκόπτετο ἀπό συνεχεῖς ἐκδηλώσεις καί χειροκροτήματα.

Απόψεις

Παρεφρόνησε ὁ κ. Ἐρντογάν: Νομοθετεῖ σέ ξένη ἐπικράτεια

Εφημερίς Εστία
«Γκρίζες ζῶνες» τά ἑλληνικά νησιά μέ ἀπόφαση τῆς τουρκικῆς Ἐθνοσυνελεύσεως – Ἔμπρακτη ἀμφισβήτησις τῆς κυριαρχίας τους μέ ἀποστολή τουρκικοῦ πλοίου στήν καρδιά τῶν Δωδεκανήσων – Ὅ,τι χάνει ἀνατολικῶς, θέλει νά τό κερδίσει δυτικῶς

Ὁ κρότος τῆς ἥττας

Μανώλης Κοττάκης
«Χάντρα» στό κομπολόι τῶν Οὐκρανῶν ἡ Ἑλλάς – Λογαριασμός καί ἀπό τό Κίεβο καί ἀπό τήν Μόσχα

7% προηγεῖται τό AfD μετά τήν ἐπίθεση στόν Τράμπ

Εφημερίς Εστία
Βερολῖνο.- Ἀδιαφιλονίκητο φαβορί γιά τήν πρώτη θέση στίς γερμανικές ἐκλογές εἶναι τό κόμμα Ἐναλλακτική γιά τήν Γερμανία, μετά τήν τελευταία ἐπίθεσή του κατά τῶν πολιτικῶν τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ.

Τελικά, μοιάσαμε στό τέρας πού δημιουργήσαμε

Δημήτρης Καπράνος
«Μαμά καί μπαμπά, τρία χρόνια τώρα εἶμαι σέ μιά κατάσταση κατάθλιψης. Καί μπορεῖ αὐτός ὁ κόσμος νά ἔχει τά ὡραῖα του, ἀλλά ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νά εἶναι καλύτερος. Φέτος εἶναι ἡ χρονιά πού θά δώσω Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι δέν θά πάω καλά. Τό ξέρω ὅτι δέν θά πάω καλά καί ἔτσι θά καταλήξω μέ μιά δουλειά πού δέν θά μοῦ δίνει λεφτά. Πλέον δέν μέ εὐχαριστεῖ τίποτα ἀπό τή ζωή. Δέν μπορῶ νά δῶ τίποτα θετικό. Μαμά καί μπαμπά, δέν θέλω πιά νά ζῶ. Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα»…

Σάββατον, 14 Μαΐου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ΕΡΥΘΡΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ