Ὅταν πέφτει «τό ξύλο τῆς ἀρκούδας»…

«Τό ξύλο τῆς ἀρκούδας» ἔπεσε, ὡς εἴδαμε, ἐντός τοῦ πολυτελοῦς τουρκικοῦ Κοινοβουλίου, ὅταν προσῆλθαν νά ὁρκισθοῦν οἱ νέοι ὑπουργοί (ἱππουργοί, μᾶλλον) Ἐσωτερικῶν καί Δικαιοσύνης, τούς ὁποίους ἀνεκοίνωσε νύκτωρ, ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν.

Τό κόμμα τῆς ἀντιπολιτεύσεως (ὑπάρχει καί τέτοιο) ὑποστήριξε ὅτι ὁ νέος ὑπουργός Δικαιοσύνης δέν εἶχε ἀκόμη παραιτηθεῖ ἀπό τό ἀξίωμα τοῦ εἰσαγγελέως (!) ἀπό τό ὁποῖο τόν ἀνέσυρε ὁ Ταγίπ, προκειμένου (προφανῶς) νά τόν ἀνταμείψει γιά τίς ὑπηρεσίες τίς ὁποῖες προσφέρει στήν κυβέρνησή του. Πρόκειται γιά τόν εἰσαγγελέα ὁ ὁποῖος ἔχει στείλει στήν φυλακή (χωρίς δίκη) τούς μισούς δημάρχους τῆς Τουρκίας, δηλαδή ὅσους δέν ἀνήκουν στό κόμμα ἤ τήν αὐλή τοῦ σουλτάνου!

Οἱ κυβερνητικοί βουλευτές (στήν Τουρκία ὁ μέσος μισθός εἶναι κάπου στά 500 εὐρώ ἐνῷ οἱ βουλευτές ἀμείβονται μέ ἕξι χιλιάδες τόν μῆνα), σχημάτισαν κύκλο προστασίας γύρω ἀπό τόν ὑπουργοποιούμενο εἰσαγγελέα γιά νά τόν προστατεύσουν, ἀλλά κάποιοι «καμικάζι» τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὅρμησαν στούς «ἐχθρούς», ἔσπασαν τόν κλοιό καί προσπάθησαν νά «καταχεριάσουν» τόν εἰσαγγελέα, πού τούς ἔχει ἀποψιλώσει τό κόμμα διά τῶν προφυλακίσεων! Κι ἐκεῖ, ἔπεσε «τό ξύλο τῆς ἀρκούδας», πού λέγαμε. Ἐπειδή ἀγνοῶ τί ἀκριβῶς σημαίνει «ξύλο τῆς ἀρκούδας», ὅποιος τό γνωρίζει, ἄς μᾶς τό γράψει, ἠλεκτρονικῶς, ὥστε νά ἀρχίσουμε νά μαθαίνουμε τά σύγχρονα ἑλληνικά!

Ἔτυχε, λοιπόν, νά σημειωθεῖ ὅλη αὐτή ἡ κλωτσοπατινάδα, τήν ἡμέρα πού ἐπισκεπτόταν τήν τουρκική πρωτεύουσα ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος.

Χωρίς ἀμφιβολία, οἱ διαφορές εἶναι ἐμφανεῖς. Στό δικό μας Κοινοβούλιο, ἄν ἐξαιρέσει κανείς ἕναν-δύο καθ’ ἕξιν διακοψίες, τέτοια ἐπεισόδια δέν ἔχουμε. Κάτι εἶχε πάει νά ἀνάψει ὅταν ὑπῆρχε ἐκεῖνο τό ἐκλεκτόν κόμμα μέ τούς ἀγρίων διαθέσεων «χτιστούς», ἀλλά σέ συμπλοκή, γροθιές, λακτίσματα καί ἐκδορές, δέν φθάσαμε οὔτε προβλέπω νά φθάνουμε…

Ὡστόσο, οἱ παλαιπότεροι, θυμόμαστε νά πέφτει ξύλο καί νά ἐκτοξεύονται καρέκλες στόν ἀέρα, ἐντός τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου, κατά τήν περίοδο τῆς λεγομένης «Ἀποστασίας». Ἕνας, μάλιστα, ἐκ τῶν βουλευτῶν τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, στόν Πειραιᾶ, οἰκογενειακός μας φίλος, ἄκουσα πού ἔλεγε στόν πατέρα μου: «Μωρέ, τοῦ σβούριξα μιά καρεκλιά, πού ἦταν ὅλη δική του!»…

Θυμᾶμαι πρωτοσέλιδες φωτογραφίες στά «Νέα», τήν ἐφημερίδα πού ἔφερνε κάθε μεσημέρι στό σπίτι ὁ πατέρας, μέ βουλευτές νά γρονθοκοποῦνται, μέ ἱπτάμενες καρέκλες, μέ σχισμένα σακάκια καί πουκάμισα, ἀλλά καί φωτιές ἔξω ἀπό γραφεῖα ἐφημερίδων, οἱ ὁποῖες στήριξαν τούς «Ἀποστάτες». Αὐτά, ὅμως, γίνονταν πρίν ἑξήκοντα καί ἕνα χρόνια καί ὄχι ἐν ἔτει δύο χιλιάδες εἰκοσιπέντε καί μάλιστα σέ χώρα ἡ ὁποία ἐπιθυμεῖ νά ἐνταχθεῖ στήν εὐρωπαϊκή Ἑνώση καί κόπτεται ὑπέρ τῶν «δημοκρατικῶν δικαιωμάτων».

Τί τά θέλετε, ὅμως; Μέ τήν τροπή πού ἔχουν πάρει τά πράγματα, μέ τήν βία νά ἔχει καταστεῖ ἁπλή καθημερινότης, σέ λίγο καιρό οἱ ἐπιδείξεις πυγμαχίας στά Κοινοβούλια, θά μᾶς γίνουν συνήθεια. Δέν πάει καλά ὁ κόσμος, ἡ ὑφήλιος σιγοβράζει. Ὁ Θεός νά βάλει τό χέρι του, διότι στήν ἡγεσία τῶν μεγάλων δυνάμεων ἔχουμε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ζήσει πολέμους, καί, ὡς φαίνεται, δέν θά τούς ἐνοχλοῦσε καί τόσο τό νά ἀποκτήσουν καί τήν ἐν λόγῳ ἐμπειρία!