Ὁ προφήτης Γιάννης Τσαρούχης

Περί τά τέλη τοῦ ’60, μόλις εἴχαμε γίνει «ἀκαδημαϊκοί πολῖτες», ἀφήναμε τά μαλλιά μας μακριά, εἴχαμε «φοιτητικό» στά λεωφορεῖα καί στά γήπεδα.

Ἡ ἀφεντιά μου, εἶχα ἀφήσει καί ἕνα ἀρκετά καλοθρεμμένο μούσι, μέ τόν πατέρα μου νά λέει συνεχῶς ὅτι ἀσχολοῦμαι μέ «τρίχες» καί, κάποια μεσημέρια, ἀνεβαίναμε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀποφασισμένοι νά ἐνταχθοῦμε στήν «ἰντελιγκένσια», ἀφοῦ θεωρούσαμε ἑαυτούς λογίους καί καλλιτέχνες.

Ἐμεῖς, εἴχαμε ἤδη σκαρώσει ἕνα καλό μουσικό συγκρότημα, παίζαμε μέ ἀρκετή ἐπιτυχία σέ κάποια «πάρτυ» καί σέ πολλά «μουσικά πρωινά», πού διοργάνωναν διάφοροι «παραγωγοί» τῆς ἐποχῆς, ὅπως ὁ Γιῶργος Καρατζαφέρης, ὁ Στέλιος Ἑλληνιάδης, ὁ Μάκης Πάντας, ὁ Ἄλκης Ἔξαρχος, ὁ Τόνυ Πέρης καί, φυσικά, ὁ μέγας στάρ Νῖκος Μαστοράκης.

Ἐμεῖς, εἴχαμε «μάνατζερ» τόν Μίμη Μελισσανίδη (τόν σημερινό ἐπιτυχημένο πλοιοκτήτη καί ἐπιχειρηματία) καί στό γκρούπ, πού ἀποτελοῦσαν τότε ὁ Περικλῆς Γεωργίου, ὁ Γιάννης Θεοδώρου, ὁ Παῦλος Πετρίτσης, ὁ Στέλιος Μπουρούσης καί ἡ ταπεινότης μου, ὁ Μίμης εἶχε φέρει ἕναν φίλο του, ἐξαιρετικό μουσικό, μέ τόν ὁποῖο κάναμε μαζί μαθήματα μουσικῆς μέ τόν μεγάλο διδάσκαλο καί μαέστρο Καλκάνη στήν ΧΑΝ Νικαίας.

Μέ τόν Βαγγέλη, λοιπόν, ἀνεβαίναμε συχνά στήν Ἀθήνα καί τρυπώναμε σέ στέκια καλλιτεχνῶν καί λογίων, καθώς περνούσαμε τήν ἐποχή τῶν Μπήτλς, τοῦ Ντύλαν, τῆς Μπαέζ, τοῦ Μάη τοῦ ’68, εἴχαμε δεῖ τό «Φράουλες καί αἷμα», διαβάζαμε ὅλους τούς ἀμφισβητίες καί συχνάζαμε στίς μπουάτ, ὑπό τά βλέμματα τῆς «Ἀσφάλειας»…

Ἕνα μεσημεράκι καθόμαστε στοῦ «Ζώναρς». Ὁ Βαγγέλης ἦταν γύρω στό 1,90, μέ ἀθλητικό σῶμα, μαῦρο κατσαρό μαλλί, πάντα καλοντυμένος, συνήθως μέ μαῦρα ροῦχα. «Πάω νά πῶ στόν Τσαρούχη πόσο τόν θαυμάζω» μοῦ λέει καί φεύγει πρός τό τραπέζι τῆς γωνίας, ὅπου κάθεται ὁ Γιάννης Τσαρούχης μέ τόν Νῖκο Γκάτσο, τέρατα καί οἱ δυό τῆς ἐποχῆς. Βλέπω νά τόν χαιρετᾶ, νά τοῦ λέει κάτι, νά τόν ἀτενίζει γιά κάποια δευτερόλεπτα ὁ Τσαρούχης καί νά τοῦ ἀπαντᾶ. «Τί σοῦ εἶπε;» τόν ρώτησα ὅταν ἦλθε, κατευχαριστημένος, στό τραπέζι μας. «Μοῦ εἶπε ὅτι μοιάζω πολύ μέ ἕναν καλόγερο, πού συνάντησε στό ἅγιον Ὄρος»…

Μέ τόν Βαγγέλη χαθήκαμε, πῆγε φαντάρος, ὅπως καί ὅλα τά μέλη τοῦ γκρούπ, καί ἀργότερα τό συγκρότημα εἶχε ἀλλάξει ὅλα του τά μέλη! Μόνο ἐγώ ἤμουν ὁ «συνδετικός κρίκος». Ἔπειτα ἀπό χρόνια, ἀφοῦ εἶχα πλέον ἀφήσει τήν μουσική καί ἐργαζόμουν στήν «Καθημερινή» καί στό «Ἔθνος», ἔχουμε πάει μέ τήν γυναῖκα μου στόν Πανάγιο Τάφο, στά Ἱεροσόλυμα. Κι ἐκεῖ, καθώς πᾶμε νά ἀνάψουμε κερί, νά ὁ Βαγγέλης ντυμένος μοναχός! «Βρέ Βαγγέλη!» τοῦ λέω. «Εὐσέβιος πλέον» μοῦ ἀπαντᾶ καί μοῦ λέει «Προφήτης ἦταν ὁ Τσαρούχης!». Τόν ξανάχασα πάλι γιά ἀρκετά χρόνια, ώσπου ἕνα βράδυ, ἀργά, χτύπησε τό κουδούνι μας!

Στήν πόρτα ὁ Βαγγέλης! Κουστουμαρισμένος, παρφουμαρισμένος, κοῦκλος! «Δέν ἤξερα ὅτι μένεις ἐδῶ, μοῦ τό εἶπε ἡ φίλη μου!» μοῦ λέει καί μαθαίνουμε ὅτι «τά ἔχει» μέ τήν κομμώτρια πού ἔμενε δίπλα μας! «Καί ἡ καλογερική;» τόν ρωτῶ. «Μοῦ ἔπεσε τελικά βαριά! Ὁ Τσαρούχης σωστά μάντεψε, ἀλλά δέν εἶδε τό τέλος!» μοῦ εἶπε. Ὁ Γιάννης Τσαρούχης ἔφυγε ἀπό τήν ζωή σάν χθές, 20 Ἰουλίου, ἀνήμερα τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, τό 1989…