Ἡ μετεκπαίδευσις τῆς ἐφεδρείας

Αξιέπαινη ἡ προσπάθεια νά ἀναβιώσει ὁ θεσμός τῆς ἐφεδρείας στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις.

Πολύ σημαντικό τό γεγονός ὅτι χθές ἐγκαινιάσθηκε τό πρῶτο κέντρο μετεκπαιδεύσεως ἐφεδρείας στό στρατόπεδο τοῦ Αὐλῶνα. Θά προτιμούσαμε ὅμως νά βλέπαμε λιγώτερες τελετές καί περισσότερη οὐσία. Καλῶς παρέστη στά ἐγκαίνια ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Νῖκος Δένδιας.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Ἡ παρουσία ἦταν ἔμπρακτη ἐπιβεβαίωσις τοῦ μηνύματος ὅτι ἐπί τέλους ἡ Πολιτεία ἐγκύπτει στό πρόβλημα τῆς ἐλλείψεως προσωπικοῦ πού δυναστεύει τό ἀμυντικό μας σύστημα. Ποιός ἦταν ὁ λόγος ὅμως νά παρίστανται οἱ ἀρχηγοί ΓΕΕΘΑ καί ΓΕΣ καθώς καί ὀκτώ ἐν ἐνεργείᾳ ἀντιστράτηγοι, ὁρισμένοι ἀπό τούς ὁποίους ἦλθαν ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς Ἑλλάδος;

Εἶναι βέβαιον ὅτι στά γραφεῖα τους θά περιμένουν στοῖβες φακέλλων καί ἐκκρεμοτήτων. Ἐκρίθη ὅμως σκόπιμο νά τά ἀφήσουν ὅλα προκειμένου νά παρίστανται σέ μιά τελετή στήν ὁποία δέν εἶχαν νά προσφέρουν τίποτε. Θά ἀρκοῦσε ἡ παρουσία τοῦ ἀρχηγοῦ ΓΕΣ, ὡς συνοδεύοντος τόν ὑπουργό πού ἐπισκέπτεται μονάδα τοῦ Στρατοῦ, καί τοῦ διευθυντοῦ ἐκπαιδεύσεως.

Βλέπουμε λοιπόν γιά μιάν ἀκόμη φορά ὅτι ἀπαιτεῖται ἀλλαγή νοοτροπίας στήν κορυφή. Εἶναι ἀπαραίτητες ὅμως καί οἱ ἀλλαγές στήν βάση. Ἐφεδρεία δέν γίνεται νά οἰκοδομηθεῖ ἄν δέν ὑπάρχει μιά ἰσχυρή βάσις ὑπηρετούντων κληρωτῶν. Καί τέτοια βάσις μέ θητεία τῶν ἐννέα καί τῶν δώδεκα μηνῶν δέν δημιουργεῖται. Ἡ θητεία πρέπει νά ἐπιμηκυνθεῖ στούς 18 μῆνες προκειμένου νά δοθεῖ στούς νέους ἐπαρκής ἐκπαίδευσις, ἀλλά καί νά τούς ἐμφυσηθεῖ τό πνεῦμα τοῦ καθήκοντος πού θά τούς κάνει νά μετέχουν πρόθυμα στήν ἐφεδρεία. Καί τό δεύτερο στοιχεῖο εἶναι τό παράδειγμα. Τί παράδειγμα δίδει ἄραγε ἡ στρατιωτική ἡγεσία ἄν παρατάσσεται δίκην σιωπηλοῦ ντεκόρ σέ μιά τελετή καί δέν εἶναι στήν θέση της στόν Ἕβρο (γιατί καί ἀπό ἐκεῖ ἦλθαν ἀξιωματικοί) ἤ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ;

Καλή λοιπόν ἡ μετεκπαίδευσις τῆς ἐφεδρείας, ἀλλά πρίν φθάσουμε σέ αὐτήν θά πρέπει ἔχουμε ἐπαρκῶς ἐκπαιδευμένο στρατό θητείας. Καί αὐτό σημαίνει ὅτι πρέπει νά διαμορφώνονται μαχητές.

Οὐδόλως ὑποτιμοῦμε τήν ἀξία τῆς τεχνολογίας καί τῶν δυνατοτήτων πού αὐτή δίδει σέ ἕναν σύγχρονο στρατό. Ὅμως αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ σύγχρονος μαχητής δέν μπορεῖ νά εἶναι ἁπλῶς ἕνας τυφεκιοφόρος ἤ ἕνας σκαπανεύς.

Πρέπει νά εἶναι καί τυφεκιοφόρος καί σκαπανεύς καί χειριστής drone καί γνώστης τῶν βασικῶν τοῦ δικτυοκεντρικοῦ πολέμου. Καί παραλλήλως πρέπει νά ἔχει ὁλοκληρώσει ἕναν ἐνιαύσιο κύκλο ἐκπαιδεύσεως στίς γεωγραφικές συνθῆκες τῆς μονάδος στήν ὁποία πρόκειται νά ἐπιστρατευθεῖ. Διαφορετικά, ὁ ὅλος θεσμός τῆς ἐφεδρείας στηρίζεται σέ πήλινα πόδια.

Ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης δείχνει νά τά γνωρίζει αὐτά. Τοῦτο τεκμαίρεται, ἄν μή τι ἄλλο, ἀπό τήν ὁμιλία του, κατά τήν ὁποία εἶπε μεταξύ ἄλλων:

«Ἡ χώρα διαχρονικά, ἀπό τήν ὕπαρξη τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὄχι μόνο τό σύγχρονο ἑλληνικό κράτος, βασίζεται στόν στρατό τῶν πολιτῶν, δηλαδή στόν ἔνοπλο πολίτη. Ἔχουμε ἐπαγγελματικά στελέχη, ἄξια ἐπαγγελματικά στελέχη, ἀλλά ἡ σάρκα πάνω στό κόκαλο εἶναι ὁ πολίτης. Ὑπερασπίζει τό σπίτι του, τή μάνα του, τόν πατέρα του, αὐτή εἶναι ἡ παράδοσή μας. Ὅμως, γιά νά ἔχει ἔννοια αὐτό τό πρᾶγμα, πρέπει νά ὑπάρχει ἐκπαίδευση, χωρίς ἐκπαίδευση δέν γίνεται τίποτα».

Περιμένουμε λοιπόν νά δοῦμε πράξεις.