Ἡ καμπάνα καί ὁ μιναρές

Μέ τήν Σημαία, τήν Παναγία, τόν Σταυρό καί χιλιάδες Ἕλληνες στούς δρόμους τῆς Κομοτηνῆς – Θρακιῶτες, ὁ πιό ἔμπειρος λαός τῶν Βαλκανίων

ΟI κάτοικοι τῆς Κομοτηνῆς θά ἔπρεπε νά εἶχαν τιμηθεῖ μέ Νόμπελ Εἰρήνης ἐδῶ καί ἕναν αἰῶνα. Κουβαλοῦν στήν πλάτη τους τήν εὐθύνη τῆς ἐφαρμογῆς τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης. Ζοῦν καθημερινά μέ τήν πρόκληση δίπλα τους, ἀλλά διαχρονικά εἰρηνικοί προσπερνοῦν τήν πρόκληση μέ στρατηγική ψυχραιμία. Τό τελευταῖο διάστημα ὁ πόλεμος νεύρων πού τούς γίνεται μέσα ἀπό τά τζαμιά πού ἐλέγχει μέσῳ τοῦ ψευτομουφτῆ τό τουρκικό προξενεῖο ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ἀπό τίς 5:30 τό πρωί βγαίνουν στόν μιναρέ οἱ μουεζίνηδες καί καλοῦν σέ προσευχή τούς μουσουλμάνους, ξυπνῶντας τους. Ἀπό ἐκεῖ πού στό παρελθόν αὐτό συνέβαινε δύο ἕως τρεῖς φορές τήν ἡμέρα, ἐσχάτως ἔχει πολλαπλασιαστεῖ. Γίνεται ἐσκεμμένα πολύ περισσότερες. Καί μέ ἠχογραφημένα μηνύματα σέ ὧρες κοινῆς ἡσυχίας τό μεσημέρι. Ὁ ἀνομολόγητος στόχος πού κρύβεται πίσω ἀπό τήν «ἀνεξιθρησκεία» εἶναι σαφής καί συγκεκριμένος. Ὅσο περισσότερο ἀκούγεται ὁ μουεζίνης καί ὅσο λιγώτερα ἠχοῦν στόν ἄτυπο διαγωνισμό μέ τίς ἐκκλησίες οἱ ὀρθόδοξες καμπάνες τόσο περισσότερο καλλιεργεῖται στόν ἀνίδεο ἐπισκέπτη ὅτι ἡ πόλη μπορεῖ νά εἶναι καί… ἰσλαμική.

Οἱ ὀρθόδοξοι ἱερεῖς καί ὁ ἐξαιρετικός Μητροπολίτης Παντελεήμων ὅμως γνωρίζουν πῶς νά ἀντεπεξέρχονται μέ χριστιανική αὐτοπεποίθηση καί καρτερία στίς προκλήσεις τῶν τζαμιῶν πού ἐλέγχει τό προξενεῖο. Καί ἔρχεται ἡ στιγμή πού δίνουν μαζί μέ τόν λαό τῆς πόλεως ἀπάντηση καθολική καί σιωπηρή σέ ὅλους ὅσοι θέλουν νά διαταράξουν τίς ἁρμονικές σχέσεις μεταξύ τῶν δύο σύνοικων στοιχείων, τῆς χριστιανικῆς πλειονότητας καί τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας. Μιά τέτοια στιγμή ἦταν προχθές, Τρίτη, τήν παραμονή τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν «Ἐλευθερίων» τῆς πόλεως. Τῆς ἐνσωματώσεώς της στόν ἐθνικό κορμό τό 1920. Τήν παραμονή τοῦ ἑορτασμοῦ αὐτῆς τῆς ἡμέρας οἱ τοπικές Ἀρχές καί σύσσωμος ὁ λαός –ἀλλά ὅταν λέμε σύσσωμος ἐννοοῦμε σύσσωμος– ὑποδέχονται τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπό τήν Ἱερά Μονή Βαθηρύακος πού βρίσκεται σέ ἕνα χωριό ἔξω ἀπό τήν Κομοτηνή στό κέντρο τῆς πόλεως, στό δημαρχεῖο.

Φέτος, μετά ἀπό πολλά χρόνια, ἔζησα ξανά τήν εὐλογία νά παρακολουθήσω τήν ὑποδοχή τῆς εἰκόνας ἔξω ἀπό τό δημαρχεῖο τῆς Κομοτηνῆς καί νά ἀκολουθήσω μαζί μέ τοὐλάχιστον 5.000 Κομοτηναίους τήν λιτανεία της μέχρι τόν ναό τῆς Παναγίας στό τέλος τῆς ὁδοῦ Βενιζέλου. Τά συναισθήματα ἦταν μοναδικά. Ὅλη ἡ πόλη στεκόταν εὐλαβικά καί τίς δύο πλευρές τοῦ δρόμου σέ μία διαδρομή 3 χιλιομέτρων. Χιλιάδες χριστιανοί (ἀλλά καί μετριοπαθεῖς μουσουλμάνες πού σέβονται τήν Παναγία) ἔδωσαν σιωπηρή καί ἀξιοπρεπῆ ἀπάντηση σέ ὅλους ὅσοι ἐπιδιώκουν νά ἀμφισβητήσουν τόν κατά βάση χριστιανικό χαρακτῆρα αὐτῆς τῆς πόλεως.

Καί ἐμμέσως τόν ἑλληνικό χαρακτῆρα αὐτῆς τῆς πόλεως.

Νέοι, φοιτητές, παιδιά, ἐργαζόμενοι, μεσήλικες, πρεσβύτεροι, ὅλοι εἶχαν βγεῖ στούς δρόμους γιά νά ὑποδεχθοῦν τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τήν ὁποία μετέφεραν μέ καμάρι μέ τό τζίπ οἱ ἄντρες τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Τά μπαλκόνια ἦταν γεμᾶτα, ὁ κόσμος κρεμόταν σάν τά τσαμπιά. Οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν ἠχοῦσαν σταθερά ἀλλά ἰσχυρά. Ὅλος ὁ κλῆρος τοῦ νομοῦ μέ τά ἐπίσημα κόκκινα ἄμφιά του συνόδευε τήν εἰκόνα ὡς φρουρός στήν Χάρη της. Οἱ φαντάροι χαμογελοῦσαν. Οἱ στιγμές πού ἔνιωσαν ὁ Μητροπολίτης τῆς Θεσσαλονίκης Φιλόθεος καί ὁ πνευματικός του πατέρας Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος, τούς ὁποίους εἶχε προσκαλέσει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας Παντελεήμων, ἦταν μοναδικές. Ὑπῆρχε ἀληθινή κατάνυξη, ἀγάπη γιά τήν Παναγία μας, ἀλλά στόν ἀέρα αἰωρεῖτο ἡ αἴσθηση ὅτι αὐτή ἡ μεγάλη συγκέντρωση φιλήσυχων ἀνθρώπων πού βγῆκαν ἀπό τά σπίτια τους γιά νά ἀσκήσουν τά θρησκευτικά τους καθήκοντα ἦταν καί μία ἰσχυρή ἔμμεση ἀπάντηση σέ ὅλους ὅσοι χρησιμοποιοῦν μεγάφωνα καί τζαμιά γιά νά κάνουν ψυχολογικό πόλεμο στόν πιό ἔμπειρο πληθυσμό τῶν Βαλκανίων. Τούς Κομοτηναίους.

Θά κρατήσω τά συναισθήματά μου γιά μένα, μέσα μου, καί δέν θά ἐπεκταθῶ περισσότερο. Ὡστόσο, διασχίζοντας τήν πόλη ἀπό τό δημαρχεῖο καί τήν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς μέσῳ τοῦ μνημείου τοῦ Σπαθιοῦ πρός τήν ὁδό Δημόκριτου καί τήν Λέσχη Κομοτηναίων γιά νά καταλήξω στόν ἱστορικό ναό τῆς Παναγίας, μπορῶ νά πῶ μόνο ὅτι ἔζησα μία ἀπό τίς πιό ὄμορφες ἡμέρες τῆς ζωῆς μου. Μέ τήν Σημαία καί τόν Σταυρό.

Μία ὥρα πρίν τήν λιτανεία ἔβρεχε καταρρακτωδῶς. Ἀλλά ὁ Μητροπολίτης Παντελεήμων μέ πίστη μοῦ εἶπε ὅταν τόν συνάντησα στό «Ἀνατόλια»: «Ἐγώ, παιδί μου, ὅ,τι καί νά γίνει τήν λιτανεία θά τήν κάνω!». Τήν ἔκανε καί δέν ἔβρεξε! Ἀλλά… πλημμύρισαν οἱ ψυχές μας.