Ἡ «ἀτυχήσασα» καί ἡ κυρία Κοκοβίκου

Εἶχα τήν τύχη νά γνωρίσω ἐκ τοῦ σύνεγγυς τήν Μάρω Κοντοῦ, ὡς πολιτικό, ὅταν ἦταν βουλευτής μέ τήν Νέα Δημοκρατία

Μέ εἶχε ἐντυπωσιάσει, ἦταν «τύπος», μιλοῦσε σταθερά, εἶχε ἄποψη, τό μυαλό της ἔκοβε στροφές πολλές καί ὁ λόγος της ἦταν ἄψογος.

Κάποια στιγμή, ὅταν ἦταν πρόεδρος στό Κέντρο Βρεφῶν «Ἡ Μητέρα», πῆγα μέ ἕνα φιλικό ζευγάρι, πού ἐπιθυμοῦσε νά υἱοθετήσει ἕνα παιδάκι. Ἐκεῖ, ἀφοῦ συζήτησε ἀρχικῶς μέ τούς ὑποψηφίους γονεῖς, στούς ὁποίους δέν ἄφησε πολλά περιθώρια αἰσιοδοξίας, ὅταν ἔφυγαν (μοῦ ζήτησε νά μείνω) μοῦ ἔκανε μιά καταπληκτική ἀνάλυση γιά τήν ἀπέραντη, παντοδύναμη καί ἀνίκητη ἑλληνική γραφειοκρατία, στήν ὁποία, ἡ ἴδια, ἀπέδιδε ὅλα τά δεινά πού ταλανίζουν τό ἑλληνικό κράτος.

Ἀφοῦ τελείωσε, βρῆκα τήν εὐκαιρία νά τῆς πῶ πόσο τήν θαύμαζα ὡς ἠθοποιό, τῆς ἀνέφερα τίς ταινίες πού τίς βλέπω ἀκόμη σέ κάθε εὐκαιρία, στίς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦσε, μέ πρῶτες-πρῶτες τήν «Ἰταλίδα ἀπό τήν Κυψέλη», τήν ἄλλη, μέ τόν Κωνσταντάρα, «Καπετάν Φάντη Μπαστούνι», ἐκείνην μέ τόν Λάμπρο, τόν Ὀρφέα Ζάχο καί τόν Δημήτρη Νικολαΐδη, πού τούς ξετρελλαίνει καί τούς τρεῖς, καί, φυσικά, τήν «Μιά κυρία ἀτυχήσασα», μέ τό κλασσικό «τόν νοῦ σας, ρεμάλια!».

Κι ἐκεῖ πού ἑτοιμαζόμουν νά φύγω, παρήγγειλε ἕναν ἀκόμη καφέ καί μιλήσαμε (οὔτε θυμᾶμαι γιά πόσο) γιά ἐκεῖνο τόν ὑπέροχο ἑλληνικό κινηματογράφο. Τολμῶ νά πῶ ὅτι μοῦ ἀποδόμησε –ἐν μέρει– τήν γλυκειά εἰκόνα πού εἶχα γιά ἐκείνη τήν ἐποχή, καθώς ἀνεφέρθη σέ ὁρισμένους συναδέλφους της, πού δέν ἦσαν οὔτε εὐγενεῖς οὔτε συνεργάσιμοι, μοῦ εἶπε γιά κάποιους πού θεωροῦσαν ἑαυτούς γοητευτικώτερους τῶν μεγάλων στάρ τοῦ Χόλλυγουντ, «ἀλλά δέν ἤξεραν πῶς νά φερθοῦν σέ μιά γυναῖκα συνάδελφό τους», γιά σκηνοθέτες οἱ ὁποῖοι «ἔβγαζαν τό λάδι» στούς ἠθοποιούς πρίν, τελικῶς, γίνει ἐκεῖνο πού θεωροῦσαν σωστό οἱ πρωταγωνιστές…

Συμφωνήσαμε ὅτι ὁ Γιῶργος Τζαβέλλας ἄφησε ἐποχή στόν ἑλληνικό κινηματογράφο καί μοῦ ἀπεκάλυψε (δέν τό γνώριζα τότε) ὅτι ὁ Τζαβέλλας ἦταν αὐτοδίδακτος σκηνοθέτης. «Εἶχε βαθειά μόρφωση, ἦταν εὐγενής καί μποροῦσες νά συνεννοηθεῖς μαζί του»…

Ἡ Μάρω Κοντοῦ ἦταν αὐτό πού λέμε «γυναικάρα». Καί ἄν ἡ Τζούλια Ρόμπερτς καθιερώθηκε ὡς «ἡ γυναικάρα μέ τά κόκκινα», τότε ἡ Μάρω Κοντοῦ, ὡς χορεύτρια ὀριεντάλ «ἀπό τήν Πόλη», πού ξετρελλαίνει μέ τόν χορό καί τήν τολμηρή της ἐμφάνιση τόν «ἱερορράπτη» Δημήτρη Νικολαΐδη, τί ἦταν;

Ψηλή, ἐξαιρετική κορμοστασιά, ὡραῖο πρόσωπο, ξεχώρισε ἀμέσως στήν ταινία «Ἔγκλημα στό Κολωνάκι», τοῦ Τζανῆ Ἀλιφέρη, στήν ὁποία πρωταγωνιστοῦσε ὁ Μιχάλης Νικολινάκος, ὁ «γόης» τῆς γειτονιᾶς μας, στήν Νίκαια. Τόν Νικολινάκο τόν γνώρισα ἀργότερα, ὡς «ὁμοιοπαθῆ» ὀπαδό τοῦ Ἐθνικοῦ Πειραιῶς, καί ὅταν μιλήσαμε γιά σινεμά, μοῦ ἀνέφερε τήν Μάρω Κοντοῦ ὡς «ἐξαιρετικό ἄτομο καί πανέμορφη γυναῖκα».

Ἀποχαιρετοῦμε τήν Μάρω Κοντοῦ, μέ καταγωγή ἀπό τά μαρτυρικά Ψαρᾶ, τήν ὁποία θά θυμόμαστε πάντα ὡς «Τσιριμπίμ-τσιριμπόμ», κατά Ἀθηνόδωρο Προύσαλη, ὡς «κυρία Κοκοβίκου» στό «Ἡ γυνή νά φοβῆται τόν ἄνδρα», σάν δροσερό κορίτσι στό «Ἀλλοίμονο στούς νέους», ὡς Ρένα Καλλιγαρίδη στά ἀπίθανα «Κίτρινα γάντια».

Καλοτάξιδη, κυρία Μάρω Κοντοῦ, θά εἶστε μαζί μας γιά πάντα, ὡς μιά ἀπό τίς καλύτερες ἀναμνήσεις…