Ἕνα τραγούδι, γιά νά εἶναι τραγούδι…

Δέν θά λέγαμε ὅτι εἴμαστε ἀπό τούς «φάν» τοῦ πανηγυριοῦ πού ἀκούει στό πομπῶδες ὄνομα «Γιουροβίζιον». Ὡστόσο, μποροῦμε, πιστεύουμε, νά ἐκφέρουμε ἄποψη, μιάς καί κάθε χρόνο ἡ πατρίδα μας ἐκπροσωπεῖται στήν ἐν λόγῳ φαντασμαγορική –πλήν ὄχι μουσική– διοργάνωση.

Ἀφοῦ ἐκφράσουμε τήν συμπάθειά μας πρός τόν νεαρό ὁ ὁποῖος ἐπελέγη νά μᾶς ἐκπροσωπήσει ὡς «λούτρινο ἀρκουδο-γατάκι» στήν Βιέννη, ὁ ὁποῖος, γιά νά εἴμεθα εἰλικρινεῖς, παγιδεύθηκε ἀνάμεσα στήν «διαφορετικότητα», τήν ἀπατηλή «πρόβλεψη» τῶν στοιχηματικῶν ἑταιρειῶν καί τήν τρικυμία ἐν κρανίῳ τῆς ὁμάδος πού «σκηνοθέτησε» τήν ἀκαταλαβίστικη καί χωρίς ἕρμα ἐμφάνισή του, ἔχουμε ἕνα ἐρώτημα πρός τούς ὑπευθύνους τῆς ΕΡΤ, ἡ ὁποία φέρει καί τό βάρος γιά τήν παρουσία τῆς Ἑλλάδος στόν «θεσμό».

Εἰλικρινῶς, πιστεύει ἡ διοίκηση τῆς ἑλληνικῆς δημοσίας τηλεοράσεως ὅτι αὐτό τό «πρᾶμα» πού ἔστειλε στήν Βιέννη ἦταν ἑλληνικό τραγούδι; Αὐτό τό χωρίς μουσικότητα, χωρίς ἀρχή καί τέλος συνονθύλευμα ἤχων καί λέξεων εἶναι κάτι πού ἀντιπροσωπεύει τήν ἑλληνική μουσική καί γλῶσσα;

Χωρίς νά καταλογίζουμε ὁτιδήποτε στόν ἑρμηνευτή (αὐτό εἶχε, αὐτό ἔδωσε, αὐτό παρουσίασε), ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε –ὡς ἐφάνη– πιστά τίς ὁδηγίες τῆς «ὁμάδος» πού τόν στήριξε, ἔχουμε ἕνα ἀκόμη ἐρώτημα πρός τόν –ὅποιον– ὑπεύθυνο τῆς ΕΡΤ ἐμπνεύσθηκε τό ὅλον «δημιούργημα»: Καλά, ἀφοῦ δέν ἤξερες, γιατί δέν ρώταγες;…

Δέν θά εἶχαν παρά νά ἀκούσουν τό τραγούδι τοῦ Λουκιανοῦ Κηλαηδόνη «Πρός νέο συνθέτη», τούς στίχους τοῦ ὁποίου παραθέτουμε ἀμέσως:

«Πρῶτα βρίσκουμε τά λόγια, μέ μεγάλη προσοχή,
μιά πού κι ἄλλοι γράφουν χρόνια κι ἴσως τἀ ’χουνε πεῖ.
Καί σιγά-σιγά ἀρχίζεις να τούς βάζεις μουσική,
πού ὅλο κάτι νά θυμίζει και νά μήν ξέρουμε τί!
Ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι, θέλει λόγια ἁπλᾶ,
ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι,
θέλει κάποιο μπλά-μπλά.
Ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι, θέλει μιά μουσική.
Ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι, θέλει τέλος κι ἀρχή.
Λίγο ἀργότερα μαθαίνεις πῶς διαλέγουν τίς φωνές,
μιά πού, δίχως νά τό θέλεις, θα πλακώσουν πολλές.
Πρέπει ἀκόμα νά προσέξεις νά ’ναι ξύπνιοι οἱ μουσικοί,
ἔτσι πού ἄν δέν ξέρεις νότες, θά ξέρουν αὐτοί!
Ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι, θέλει λόγια ἁπλᾶ,
ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι,
θέλει κάποιο μπλά-μπλα.
Ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι, θέλει μιά μουσική.
Ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ναι τραγούδι,
θέλει τέλος κι ἀρχή»…

Δέν μπορεῖς, δηλαδή, νά μήν ἔχεις «τά βασικά» καί νά ἐπιλέγεσαι γιά μιά τόσο σημαντική δημόσια ἐμφάνιση. Τό «πρᾶμα» πού ἐξεπροσώπησε τήν Ἑλλάδα δέν εἶχε τίποτε ἀπό ἐκεῖνα πού χαρακτηρίζουν ἕνα τραγούδι. Φυσικά, δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι καί τό «τάμπα-τούμπα» ἐκ Βουλγαρίας (μέ ἑλληνική σύμπραξη στήν σύνθεση καί τά «φωνητικά») πού κέρδισε ἦταν τραγούδι.

Τραγούδια εἶχαν καί παρουσίασαν ἡ Μάλτα, ἡ Ἰταλία, τό Ἰσραήλ, ἡ Γαλλία, ἡ Αὐστραλία, ἡ Πολωνία. Κι ἄν μποροῦμε νά μιλήσουμε καί γιά τό «τῆς ἐποχῆς», ἀλλά καί… σχεδόν τραγούδι, αὐτό ἦλθε ἀπό τήν Ρουμανία.

Τέλος πάντων, τό παιδί πού στείλαμε στήν Βιέννη ἔδωσε ἐκεῖνο πού μποροῦσε καί ἐκεῖνο πού τοῦ διδάχθηκε ἀπό τούς «εἰδικούς». Ἀλλά ἄν ξαναπᾶμε στήν Γιουροβίζιον, ἄς πᾶμε μέ τραγούδι. Καί μέ παρουσιαστές σοβαρούς.