Ἄς μειώσουμε τούς θανάτους λουομένων στίς παραλίες

Καλοκαίρι στήν Ἑλλάδα. Θάλασσα, ἥλιος, πετσέτες, ξαπλῶστρες, ἀναμονή στίς ἀποβάθρες, ρεπόρτερ πού προτείνουν τό μικρόφωνο, καλαμάκια καί… πνιγμοί.

Ὅπως ἔχουμε φέτα, οὖζο καί μπουζούκι, ἔχουμε καί τήν «ἐτήσια στατιστική» μέ τίς δεκάδες «λουομένων» πού φεύγουν ἔτσι ἁπλά, στό κῦμα. Θά μοῦ πεῖς, μοιραῖο. Ἔ, ὄχι πάντα.

Γιατί ἐδῶ δέν μιλᾶμε μόνο γιά ἀτυχία. Μιλᾶμε γιά ἐκείνον τόν κλασσικό Ἕλληνα ἤ ἀλλοδαπό, πού ξυπνᾶ μέ 38 βαθμούς ἔξω, τρώει μισό καρπούζι, μισό κιλό σαλάτα μέ φέτα καί πάει κατ’ εὐθείαν γιά μακροβούτι.

«Σιγά, μωρέ! Ἀπό μικρός κολυμπῶ!» Καί κάπου ἐκεῖ ἡ θάλασσα τοῦ θυμίζει ὅτι δέν εἶναι ὁ Μάρκ Σπίτζ ἤ ὁ Γκρεγκ Λουγκάνης ἀλλά ἕνας ἑξηνταπεντάρης μέ πίεση.

Ἔχουμε καί τόν ἄλλον, τόν …ἥρωα τῆς παραλίας, πού βλέπει βράχια καί ἀποφασίζει νά τά κατακτήσει κολυμπῶντας «γιά ἄσκηση». Ἤ ἐκεῖνον πού, μέ τό τσιγάρο στό στόμα, λέει στήν παρέα του: «Πάω λίγο πιό μέσα, ἔχει δροσιά σήμερα». Ἐπιστρέφει; Ὄχι πάντα.

Καλοκαίρι στήν Ἑλλάδα. Ἡ ἐποχή τῶν «ρεπορτάζ παραλίας»: θερμοκρασίες, κυκλοφοριακή συμφόρηση πρός τήν Χαλκιδική ἤ τό Σούνιο, καί –δυστυχῶς– ἀπαρίθμηση πνιγμῶν. Κάθε χρόνο ἡ ἴδια ἱστορία. Ἀνοίγεις τήν τηλεόραση καί, ἀνάμεσα σέ συνταγές γιά κολοκυθάκια γεμιστά καί συμβουλές γιά τό πῶς νά μή λιώσει τό ἀντηλιακό στήν τσάντα, ἀκοῦς: «Ἄλλοι δύο λουόμενοι πνίγηκαν σήμερα στίς ἑλληνικές θάλασσες».

Δέν ξέρω ἄν φταίει ἡ ὑπερβολική μας αὐτοπεποίθηση (σιγά, ἐγώ κολυμπάω ἀπό μικρός), ἡ ἰδέα ὅτι στήν θάλασσα ὁ ἄνθρωπος εἶναι πιό ἐλαφρύς ἤ ἡ μόνιμη αἴσθηση ὅτι ὁ κίνδυνος ἀφορᾶ πάντα στούς ἄλλους. Ξέρω ὅμως ὅτι τό ἀποτέλεσμα εἶναι θλιβερά σταθερό: δεκάδες, καμμιά φορά ἑκατοντάδες νεκροί κάθε καλοκαίρι.

Καί κάπως ἔτσι, κάθε καλοκαίρι, μετρᾶμε νεκρούς καί μετά τό ξεχνᾶμε. Ἀλλά τί φταίει; Ἡ θάλασσα; Ὄχι, ἀσφαλῶς. Φταῖμε ἐμεῖς, πού νομίζουμε ὅτι οἱ κανόνες εἶναι γιά τούς ἄλλους. Ὅτι τό διάλειμμα μετά τό φαγητό εἶναι γιά τίς γιαγιάδες καί τά «μήν πᾶς πολύ βαθιά» εἶναι γιά τά παιδάκια.

Ἄ, καί μήν ξεχάσω: Εἰδική μνεία στούς γονεῖς πού ἀφήνουν τά παιδιά νά παίζουν μόνα τους στό νερό, γιατί ἐκεῖνοι πρέπει νά ἀσχοληθοῦν μέ τό Instagram. Μετά πέφτουμε ἀπό τά σύννεφα, λές καί δέν ξέραμε ὅτι ἡ θάλασσα δέν κάνει ἐκπτώσεις σέ κανέναν.

• Δέν εἶναι ὅλα θέμα ἀτυχίας. Ὑπάρχουν κανόνες, πού πρέπει νά τηρηθοῦν.

• Δέν μπαίνουμε στό νερό ἀμέσως μετά τό φαγητό.

• Δέν ὑπερεκτιμοῦμε τίς δυνάμεις μας.

• Δέν ντρεπόμαστε νά φορέσουμε σωσίβιο, εἰδικά ἄν δέν εἴμαστε σίγουροι γιά τίς ἀντοχές μας.

Μαθαίνουμε νά ἀναγνωρίζουμε σημάδια πνιγμοῦ – γιατί δέν μοιάζει πάντα μέ αὐτό πού βλέπουμε στίς ταινίες. Ἡ συνταγή εἶναι παλιά καί ἁπλή: λίγο μυαλό, λίγη προσοχή καί νά θυμόμαστε ὅτι ἡ θάλασσα δέν σέ περιμένει νά βγάλεις selfie πρίν σέ πάρει.

Νά θυμόμαστε –οἱ μεγαλύτεροι– ὅτι ἐκεῖνα τά «ταρζανίστικα» πού ἔκανε ὁ Λάμπρος Κωνσταντάρας στίς ταινίες ἦταν ἴσως «μοντάζ».

Γιατί ἀλλιῶς θά συνεχίσουμε νά ἔχουμε τό πιό θλιβερό «ρεκόρ» τοῦ καλοκαιριοῦ: νά χάνουμε ἀνθρώπους γιά μερικές «ἁπλωτές».