Ὅταν τό κέρδος ἐξοβελίζει τήν λογική

Οὐδείς μπορεῖ νά παραβλέψει τήν τεράστια δύναμη καί τήν ἐπιρροή τήν ὁποία ἀσκεῖ στίς μᾶζες, σέ ὅλα τά σημεῖα τῆς ὑφηλίου, τό ποδόσφαιρο.

Ἀρκεῖ νά θυμίσουμε ὅτι μέχρι καί πόλεμος μεταξύ δύο χωρῶν ἔχει κηρυχθεῖ ἐξ αἰτίας ἑνός ποδοσφαιρικοῦ ἀγῶνος! Ἦταν τό 1969, ὅταν μεταξύ Ἔλ Σαλβαδόρ καί Ὀνδούρας σημειώθηκε «Ὁ πόλεμος τοῦ ποδοσφαίρου», ὁ ὁποῖος διήρκεσε τέσσερεις ἡμέρες, ἀλλά στοίχισε τήν ζωή σέ ἑκατοντάδες ἀνθρώπους.

Αἰτία, ἡ ἧττα τῆς Ὀνδούρας στόν τρίτο ἀγῶνα ἀπό τό Σαλβαδόρ μέ 3-2 καί ἡ πρόκριση τῶν νικητῶν στούς τελικούς τοῦ Παγκοσμίου Κυπέλλου τοῦ Μεξικοῦ, τό 1970. Σήμερα μπορεῖ νά μήν ἔχουμε πολέμους γιά τήν μπάλλα, ἀλλά εἶναι βέβαιον ὅτι γύρω μας διεξάγονται σφοδρές μάχες τοῦ παρασκηνίου, καθ’ ὅτι πλέον στό ποδόσφαιρο διακινοῦνται ἀμέτρητα δισεκατομμύρια δολλάρια, εὐρώ, γουάν καί ριάλια.

Φυσικά καί στήν –πάμπτωχη– χώρα μας, τό ποδόσφαιρο ἀποτελεῖ πεδίο ἀνταγωνισμοῦ μεγαλοεπιχειρηματιῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐκτός τοῦ ὅτι ἔχουν ἁλώσει καί μονοπωλοῦν –πρός μεγάλη λύπη τῆς ἀληθινῆς δημοσιογραφίας– τά Μέσα Μαζικῆς Ἐπικοινωνίας, ἔχουν ἀποκτήσει καί τά «πλειοψηφικά πακέτα» τῶν μεγαλυτέρων ἑλληνικῶν Ποδοσφαιρικῶν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν.

Παναθηναϊκός, Ὀλυμπιακός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ἀστήρ Τριπόλεως, ἀνήκουν σέ μεγαλοεπιχειρηματίες καί πλοιοκτῆτες, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀναπτύσσεται ὅλο καί πιό ἔντονος ἀνταγωνισμός, ὄχι τόσο γιά τήν «δόξα», ἀλλά γιά τήν «ἰσχύ», ἀφοῦ ὅλοι, ἐκτός ἀπό τίς ὁμάδες, ἔχουν καί τίς ἐπιχειρήσεις τους.

Διά τοῦ ποδοσφαίρου, ὅμως, ἀσκοῦν –μέσῳ τοῦ «ντοπαρίσματος» τῶν ὀπαδῶν τους– ἴσως μεγαλύτερη πίεση ἀπ’ ὅ,τι μέσῳ τῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐνημερώσεως, τά ὁποῖα διαθέτουν, ποδηγετοῦν καί κατευθύνουν. Φυσικά, στά δικά τους Μέσα ἔχουν καί τούς «δικούς τους» διαμορφωτές τῆς κοινῆς γνώμης, οἱ ὁποῖοι «ἀναλύουν» τά παιγνίδια τά βράδυα κάθε Κυριακῆς, ὁ καθείς, ἀπό τήν δική του, φεῦ, σκοπιά καί ὑπέρ τῶν δικῶν του συμφερόντων.

Ἄ, ναί, ὑπάρχει καί ἡ …Ἑλληνική Ποδοσφαιρική Ὁμοσπονδία, ἡ ὁποία, κατά καιρούς, ἀνήκει σέ κάποιο τράστ ὁμάδων. Μέχρι πρό τινος ἀνῆκε σέ ἕναν παντοκράτορα ἰδιοκτήτη ΠΑΕ ὁ ὁποῖος μάζευε τά πρωταθλήματα χρησιμοποιῶντας κάθε μέσον. Ἐσχάτως, ἡ ΕΠΟ ἀνήκει σέ συνεταιρισμούς ὁμάδων καί εἶναι ἀπορίας ἄξιον τό κατά ποῖον τρόπο καί μέ ποιά λογική (πού λέει ὁ λόγος) θά μοιράσουν μεταξύ τους τούς τίτλους καί, φυσικά, τίς θέσεις πού ὁδηγοῦν τούς χρυσοφόρους ὁμίλους τῶν εὐρωπαϊκῶν ποδοσφαιρικῶν διοργανώσεων.

Ὄχι ὅτι εἶναι καλύτερα τά πράγματα σέ ἄλλες χῶρες καί, γενικῶς, στήν Εὐρώπη. Ἤδη, οἱ ποδοσφαιριστές καλοῦνται νά παίζουν ὑπερβολικά μεγάλο ἀριθμό μάτς, οἱ τραυματισμοί εἶναι πολύ πιό συχνοί καί τά συνδικαλιστικά τους ὄργανα διαμηνύουν ὅτι τίθεται σέ κίνδυνο ἡ ὑγεία καί ἡ σωματική τους ἀκεραιότητα.

«Δέν εἴμαστε μονομάχοι σέ ρωμαϊκές ἀρένες, γιά νά μᾶς πετοῦν οἱ ἐπιχειρηματίες στά λιοντάρια καί τό πλῆθος νά ἀλαλάζει» μοῦ εἶπε γνωστός καί μεγάλος ποδοσφαιριστής. Δυστυχῶς, αὐτή πλέον εἶναι ἡ μορφή τοῦ σύγχρονου ποδοσφαίρου. Οἱ μάνατζερ ὑπῆρχαν πάντα. Στήν ἐποχή τῆς ἀκμῆς τῆς Ρώμης, οἱ κυνηγοί ταλέντων γιά τίς μονομαχίες, θησαύριζαν. Σήμερα, θησαυρίζουν οἱ μάνατζερ, πού φέρνουν στήν Ἑλλάδα κατιμᾶδες καί ἀφήνουν ἔξω ἀπό τίς ὁμάδες ἐξαιρετικά Ἑλληνόπουλα. Ἄν ἡ UEFA (διεθνῶς) καί ἡ ΕΠΟ (σέ τοπικό ἐπίπεδο) δέν ἀλλάξουν τακτική, τό προϊόν τους θά ὑποβαθμισθεῖ καί ὁ κόσμος θά ξαναθυμηθεῖ τό… τάβλι!