Ὅταν συνέβη ἡ ποδοσφαιρική «ἅλωσις»

Ἀνήκω στούς ἀντιπάλους τοῦ Ὀλυμπιακοῦ

Καί μάλιστα στούς ἀντιπάλους «μέσα στήν ἕδρα του», δηλαδή στόν Πειραιᾶ. Ὑποστηρίζω τόν Ἐθνικό Πειραιῶς, τήν κυανόλευκη ὁμάδα τῆς πόλεώς μας. Ἡ ἀντιπαλότητά μας μέ τούς «ἐρυθρολεύκους» εἶναι παλαιά, μεγάλη καί φυσιολογική, ἀφοῦ ἔτσι συμβαίνει σέ ὅλες τίς μεγάλες πόλεις-λιμάνια.

Ἔχουν δύο ὁμάδες, οἱ ὁποῖες εἶναι «ἐχθροί» μεταξύ τους. Στό Μάντσεστερ εἶναι ἡ «Γιουνάιτεντ» καί ἡ «Σίτι», στό Λίβερπουλ ἡ «Ἔβερτον» καί ἡ «Λίβερπουλ», στήν Γλασκώβη ἡ «Σέλτικ» καί οἱ «Ρέιντζερς», στήν Θεσσαλονίκη ὁ «Ἄρης» καί ὁ «ΠΑΟΚ».

Θυμᾶμαι τό 1971, ὅταν ἔπαιζε ὁ Παναθηναϊκός μέ τήν «Ἔβερτον» στό Λίβερπουλ, οἱ ὀπαδοί τῆς «Λίβερπουλ» ἦταν ἀλληλέγγυοι πρός τήν ἑλληνική ὁμάδα, καί στίς «πάμπ» ὅπου σύχναζαν πανηγύρισαν τό γκόλ πού πέτυχε ὁ Ἀντωνιάδης καί μέ τό ὁποῖο ὁ Παναθηναϊκός ἀπέκλεισε τούς τότε πρωταθλητές Ἀγγλίας. Μέ βάση, λοιπόν, τό ποδοσφαιρικό «σαβουάρ βίβρ», ἕνας ὀπαδός τοῦ ΠΑΟΚ δέν θά μποροῦσε ποτέ νά πανηγυρίσει μία νίκη τοῦ Ἄρεως, ὅπως καί ἕνας ὀπαδός τῆς «Γιουνάιτεντ» μία διάκριση τῆς «Σίτι».

Νά, ὅμως, πού ἕνας ὀπαδός –καί ἐπί σειρά ἐτῶν μέλος τῶν διοικήσεων τοῦ ποδοσφαιρικοῦ «Ἐθνικοῦ», μπορεῖ νά πετάγεται ἀπό τήν πολυθρόνα του, νά φωνάζει «γκόοολ» καί νά ἀνάβει τσιγάρο (ἐνῶ σπανίως καπνίζει), ἐπειδή ὁ «αἰώνιος ἀντίπαλος» κερδίζει ἕναν ἀγῶνα!

Μοῦ συνέβη, ἀγαπητοί, προχθές, στόν ἀγῶνα τῆς «Φενέρ Μπαχτσέ», τῆς ὁμάδας τοῦ Φαναρίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μέ τόν Ὀλυμπιακό Πειραιῶς.

Ναι, ἐγώ, ὁ «ὁρκισμένος» ὀπαδός τοῦ Ἐθνικοῦ, πού θεωρῶ τόν Ὀλυμπιακό ὑπαίτιο γιά ὅσα ἔχει ὑποφέρει (ποδοσφαιρικῶς καί ἐξωγηπεδικῶς) ἡ ὁμάδα μου, πανηγύρισα καί στά τρία τέρματα πού πέτυχαν οἱ «Ἐρυθρόλευκοι» εἰς βάρος τῶν Τούρκων! Ποιῶν Τούρκων, δηλαδή, ἀφοῦ στήν «Φενέρ» οἱ περισσότεροι παῖκτες εἶναι ἀλλοδαποί, ὅπως, ἄλλως τε καί στόν Ὀλυμπιακό, στόν ὁποῖο προχθές ἔπαιζαν μόλις τρεῖς Ἕλληνες! Αὐτό, ὅμως, εἶναι τό χαρακτηριστικό τοῦ σύγχρονου ποδοσφαίρου. Ἐκεῖνο πού «μετροῦσε» στόν συγκεκριμένο ἀγῶνα, ἦταν ἡ ἀναμέτρηση μέ τούς Τούρκους μέσα στήν Πόλη!

Θά μοῦ πεῖτε τώρα, «τί εἶναι αὐτά πού μᾶς λές; Τί σχέση ἔχει ἡ ἀναμέτρηση σέ ἕναν ποδοσφαιρικό ἀγῶνα μέ τά ἐθνικά θέματα;». Ἐπιτρέψτε μου νά διαφωνήσω. Ἔχετε παρακολουθήσει ἀγῶνα μεταξύ Νορβηγίας – Σουηδίας; Ἐκεῖ νά δεῖτε φανατισμό, καθώς ὑπάρχουν «βάρη» ἀνάλογα μέ ὅσα βαραίνουν τήν δική μας ἱστορία μέ τούς «ἀπέναντι».

Οἱ «μάχες» μεταξύ ἐθνικῶν ποδοσφαιρικῶν ὁμάδων πολλές φορές λαμβάνουν ἄλλες διαστάσεις! Θυμηθεῖτε τήν πολεμική σύρραξη στήν ὁποία ὁδηγήθηκαν οἱ ἔνοπλες δυνάμεις τοῦ Σαλβαδόρ καί τῆς Ὀνδούρας, ἐξ αἰτίας ἑνός ποδοσφαιρικοῦ ἀγῶνος! Θυμηθεῖτε τίς «πολεμικές» ποδοσφαιρικές συγκρούσεις μεταξύ Βραζιλίας – Ἀργεντινῆς, ὅπου «πέφτει ξύλο» ἀνελέητο!

Ὅπως καί νά τό δεῖ κανείς, ἡ νίκη τοῦ Ὀλυμπιακοῦ μέσα στήν Κωνσταντινούπολη ἦταν καί «ἐθνικό θέμα». Καί σέ ἐμᾶς, τούς κάπως μεγαλύτερους, κάθε τι πού ἀφορᾶ στίς σχέσεις μας μέ τούς Τούρκους εἶναι σημαντικό. Τά γκόλ πού πέτυχαν οἱ «ἐρυθρόλευκοι» (τά δύο, μάλιστα, τά πέτυχε Ἑλληνόπουλο), κάποιοι ἐξ ἡμῶν τά εἶδαν ὡς «ἐπακούμβηση», τά εἶδαν ὡς «πρόβα τῶν Ραφάλ» ἤ «δοκιμαστικόν πλοῦ τῶν νέων φρεγατῶν»!

Θέλουμε-δέν θέλουμε, κάποιες φορές, οἱ ἀθλητικές ἀναμετρήσεις μεταξύ χωρῶν λαμβάνουν ἰδιαίτερο χρῶμα καί σημασία. Καί «δέν μέ χάλασε» τό ὅτι πανηγύρισα ὑπέρ τῶν «γαύρων», κι ἄς σταυροκοπιόταν ἡ συμβία μου!