Ὅταν οἱ γονεῖς περιπολοῦν τήν νύχτα

Γιά σκέψου! Περιπολίες, λέει, ὀργανώνουν ὁμάδες γονέων στήν Κηφισιά (!), γιά νά προλάβουν συγκρούσεις μεταξύ συμμοριῶν ἀνηλίκων!

Καί θυμᾶμαι ὅτι καί πιό παλιά, οἱ γονεῖς, περασμένων δεκαετιῶν, ἔκαναν τίς δικές τους …περιπολίες! Στήνονταν ἔξω ἀπό τά σπίτια ὅπου τά παιδιά τους πήγαιναν σέ πάρτυ, ξεροστάλιαζαν ἔξω ἀπό «ντισκοτέκ», ὅπου πήγαιναν γιά χορό τά κορίτσια τους. Διακριτικά, χωρίς νά τό πάρουν χαμπάρι τά παιδιά τους καί προσβληθοῦν, ἀλλά ἕτοιμοι νά παρέμβουν ἄν ἔβλεπαν κάτι τό περίεργο, τό ἀνάρμοστο, τό ἐπικίνδυνο! Δέν εἶναι, λοιπόν, καινούργιο φροῦτο οἱ «περιπολίες». Ἁπλῶς, ἔχουν σήμερα διαφορετικό πνεῦμα καί χαρακτῆρα.Καί πολύ φοβούμεθα ὅτι οἱ ἴδιοι γονεῖς πού (πολύ σωστά) περιπολοῦν στήν Κηφισιά ἤ ὅπου ἀλλοῦ, εἶναι ἐκεῖνοι πού δέν ἀπέτρεψαν τά παιδιά τους ἀπό τοῦ νά βλέπουν τά παιδικά τῆς βίας καί τοῦ ξύλου, εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς ἀγοράζουν παιγνίδια γιά τό πλαίυ σταίησον, τά ὁποῖα εἶναι γεμᾶτα σκοτωμούς καί βία, τά ὁποῖα ἀναπαριστοῦν μάχες τεράτων μέ ἀνθρώπους, παιγνίδια, τέλος πάντων, μέ βάση καί κατεύθυνση τήν βία καί τόν θάνατο!

Διότι τήν βία μέ τήν ὁποία φέρονται οἱ συμμορίες ἀνηλίκων στήν Κηφισιά ἤ ὅπου ἀλλοῦ, κάπου τήν διδάχθηκαν, κυρίως στό σπίτι, στά γεμᾶτα βία καί φόνους τηλεοπτικά προγράμματα, στά βίαια γιαπωνέζικα, κορεάτικα καί λοιπῶν ἄλλων παραγωγῶν χωρῶν ἠλεκτρονικά παιγνίδια, πού δέν εἶναι πάκμαν ἤ τέτρις, ἀλλά λεγεῶνες ὁπλισμένων μέ βαρέα ὅπλα στρατιῶν, οἱ ὁποῖες ἀλληλοεξοντώνονται. Πρός τί, λοιπόν, ἡ ἔκπληξη καί ἡ ἀπορία γιά τήν βία τῶν ἀνηλίκων;

Ἐπιτρέψτε μας νά παραδεχθοῦμε ὅτι καί ἐμεῖς, στίς ἀρχές τοῦ ’60, εἴχαμε συμμορίες στίς γειτονιές μας. Ἡ δική μας «συμμορία», τῆς «ἐπάνω γειτονιᾶς», μάλιστα, διέθετε καί …βαρύ ὁπλισμό.

Εἴχαμε σφεντόνες, εἴχαμε ξύλινα σπαθιά, καί οἱ συγκρούσεις μας ἦταν ὁμηρικές. Ἀλλά τό πολύ-πολύ κάποιος νά ἔφευγε ἀπό τήν μάχη μέ μιά γρατζουνιά ἤ μέ ἐλαφρῶς σπασμένο κεφάλι! Ἀλλά οὐδεμία σχέση μέ τήν σημερινή μορφή τῆς βίας, μέ τίς σιδηρογροθιές, μέ τά γκλόμπς καί τίς σιδερένιες ράβδους, μέ τά «τέιζερ» καί λοιπά ἐπικίνδυνα ἐξαρτήματα. Θά πεῖτε, «κάθε ἐποχή ἔχει καί τά δικά της συμπτώματα», καί θά τό δεχθοῦμε. Ἀλλά μήπως οἱ γονεῖς, γιά νά μήν φθάσουν στό σημεῖο νά περιπολοῦν τά βράδια στήν Κηφισιά ἤ ὅπου ἀλλοῦ, πρέπει κάπου νά ἐπανεξετάσουν τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μεγαλώνουν τά παιδιά τους;

Μήπως πρέπει νά φωνάζουν λιγώτερο στό σπίτι, νά τσακώνονται λιγώτερο, νά παρατηροῦν τό ποιά θεάματα παρακολουθοῦν τά παιδιά τους καί νά ἀφιερώνουν σέ αὐτά περισσότερο χρόνο; Ἄν ἡ βία δέν καταπολεμηθεῖ στό σπίτι, τότε θά μεταφερθεῖ στό σχολεῖο καί ἀπό ἐκεῖ στούς δρόμους. Ἄν οἱ γονεῖς νομίζουν ὅτι ἕνα παιδί δεκαπέντε ἐτῶν μπορεῖ νά κινεῖται χωρίς ἕναν ἔστω καί διακριτικό ἔλεγχο, εἶναι γελασμένοι., Μήν κοιτᾶτε πού ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἔβαλε τά δεκαπεντάρικα νά ψηφίσουν γιά ἀρχηγό. Αὐτά εἶναι ἀκρότητες καί ἐπικίνδυνοι πειραματισμοί.

Τά παιδιά εἶναι σάν τό φρέσκο ζυμάρι. Θά πάρουν τό σχῆμα πού θά τούς δώσει ὁ μάγειρος ἤ ὁ ζαχαροπλάστης, πού σήμερα ὀνομάζεται «σέφ». Καί γιά τήν διαμόρφωση τοῦ χαρακτῆρα τῶν παιδιῶν, ὁ «σέφ» ὀνομάζεται πατέρας καί μάνα!