Ὅταν μιλοῦν μόνον οἱ ἀριθμοί καί ἡ ἰσχύς

Ἄν δέν τό ἔχουμε ἀκόμη καταλάβει, ὁ κόσμος βρίσκεται πλέον στόν ἀστερισμό τῆς ἀβεβαιότητος καί τῆς ἐν ἐξελίξει παραφροσύνης.

Μπορεῖ νά ἀπεχθανόμασταν τόν τρόπο πού εἶχε ἐπιλέξει ἡ προηγούμενη ἡγεσία τῆς ὑπερδυνάμεως προκειμένου νά μᾶς ἐπιβάλει τήν «γουόκ» ἀτζέντα, πρᾶγμα πού ἐπισημαίναμε συνεχῶς ἀπό αὐτές τίς στῆλες, ἀλλά μᾶς τρομάζει ἐπίσης ἡ εὐκολία μέ τήν ὁποία ἡ σημερινή της ἡγεσία παραδίδεται στήν κόλαση τοῦ διαδικτύου, στό ἔλεος τῶν ψευδῶν εἰδήσεων καί στόν «νόμο τοῦ ἰσχυροτέρου».

Ὅσο συμπαθής ἤ ἀντιπαθής εἶναι ὁ πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας, τόσο τρομακτική ἦταν ἡ κακοποίηση τήν ὁποία ὑπέστη, δημοσίως, ἀπό τήν ἡγεσία τῆς ὑπερατλαντικῆς ὑπερδυνάμεως. Ναί, εἶναι οἱ πρόγονοί μας οἱ πρῶτοι διδάξαντες καί ὁ Θουκυδίδης ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος κατέγραψε τούς διαλόγους τῶν Ἀθηναίων μέ τούς ἀτυχεῖς Μηλίους, ἀλλά οὐδόλως ὑπερήφανοι μποροῦμε νά δηλώσουμε γιά τήν «ἐπιτυχία» τῶν ἀρχαίων μας προπατόρων.

Μᾶς ἔστειλε παλαιός φίλος, ὁρκισμένος ὀπαδός τοῦ «πατριωτικοῦ ΠΑΣΟΚ», φωτογραφία τοῦ ἐξωφύλλου παγκοσμίου ἀκτινοβολίας περιοδικοῦ, στό ὁποῖο εἰκονιζόταν τό σκίτσο τοῦ νέου «πλανητάρχου» καί πίσω τους οἱ σκιές κάποιων ἡγετῶν, μέ τελευταία ἐκείνη τοῦ Ἐρντογάν. Συνόδευε δέ τήν φωτογραφία μέ τό σχόλιο: «Δέν διερωτώμεθα φυσικά, γιατί ἀπουσιάζει ὁ δικός μας»…

Μά, ἦταν δυνατόν νά ὑπάρχει τό σκίτσο τοῦ ἐκπροσώπου μιᾶς μικρῆς ἀγορᾶς, μόλις ἐννέα ἑκατομμυρίων πολιτῶν, φθίνουσας, μάλιστα; Θά μποροῦσε, παραλλήλως, νά ἀπουσιάζει ἡ σκιά τοῦ ἐκπροσώπου μιᾶς ἀγορᾶς ἑκατό, περίπου, ἑκατομμυρίων πολιτῶν, ἡ ὁποία, μάλιστα, αὐξάνει συνεχῶς τά νούμερά της;

Δυστυχῶς, ἄν ὅλα ἐξελιχθοῦν ὅπως φαίνονται, τά πάντα πλέον θά μετρῶνται μέ ὅρους ἀγορᾶς. Κάτι πού, ἴσως, ἴσχυε καί πρίν, ἀλλά, τοὐλάχιστον, ὑπῆρχε μιά ἐπίφαση δημοκρατικότητος, ὑπῆρχε μιά πινελιά εὐαισθησίας.

Δηλαδή καί παλαιότερα, μέχρι προσφάτως, ἐπιβαλλόταν «τό δίκαιο τοῦ ἰσχυροτέρου, ἀλλά ὑπῆρχαν καί διαιτητές στό παιγνίδι, πού σφύριζαν κάπου-κάπου καί κάτι ὑπέρ τῆς ἀδύνατης ὁμάδας.»

Πρίν ἀπό δύο χρόνια, βεβαίως, εἴχαμε, σέ εὐρωπαϊκό ἔδαφος, εἰσβολή τῆς Ρωσσίας στήν Οὐκρανία. Ἀνεξαρτήτως τοῦ «ποιός, πότε, γιατί», καί ὅλα τά ἄλλα πού κατά καιρούς ἀκούγονται, ἕνα κράτος τῆς Εὐρώπης, εἰσέβαλε, μέ τά ὅπλα, σέ ἕνα ἄλλο.

Φυσικά, ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ἤτοι ἡ (φερομένη ὡς) Ἑνωμένη Εὐρώπη, ὤφειλε νά κινηθεῖ πολιτικά καί νά φέρει, μέ τόν τρόπο της, τίς δύο ἐμπόλεμες χῶρες στό τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων. Ἀτυχῶς ἐπελέγη ἡ ὑπακοή στά ὑπερατλαντικά κελεύσματα καί τά κράτη τῆς ΕΕ ἐνεπλάκησαν στόν πόλεμο, ὑπερασπίζοντας καί ἐνισχύοντας τήν Οὐκρανία, δηλαδή τόν πιό ἀδύναμο. Τά ἀποτελέσματα εἶναι γνωστά. Ἄλλαξε ἡ ἡγεσία στίς ΗΠΑ καί ἡ Εὐρώπη βρίσκεται ἐκτεθειμένη. Ἐμεῖς, ὅμως, τί κάνουμε; Πῶς θά ἀντιδράσουμε στήν καταιγίδα πού ἐπέρχεται; Ἐπιτρέψτε μας νά ἀνησυχοῦμε πολύ γιά τό μέλλον μας. Ἔχουμε νά κάνουμε πλέον μέ τόν κλασσικό ἀμερικανικό τρόπο σκέψεως. Ἐκεῖνον πού ὅταν ὁ πατέρας μου εἶπε στόν ἐξ Ἀμερικῆς θεῖο μας ὅτι «ἔχει ζητήσει τήν κόρη μας ἕνας καλός ἐπιστήμων», ὁ θεῖος ἀπάντησε. «Καί πόσα κάνει τόν μῆνα»;

«Μά, εἶναι ἐξαίρετος ἐπιστήμων, μηχανικός, μορφωμένος» εἶπε ὁ πατέρας. «Βρέ, ἄστα αὐτά τά ἐπιστημονικά. Πόσα κάνει τήν ἑβδομάδα;» ἐπέμεινε ὁ θεῖος ἐξ Ἀμερικῆς!. Πλέουμε, δηλαδή, πρόσω, ὁλοταχῶς…