Tό 1963, o ἀδελφός μου Γιῶργος, πού ταξίδευε μέ τά βαπόρια, ἀξιωματικός τοῦ Ἐμπορικοῦ ναυτικοῦ, μοῦ ἔφερε ἀπό τίς ΗΠΑ ἕναν δίσκο, πού ἔμελλε νά μοῦ ἀλλάξει τά μυαλά!
Ἦταν τό ἄλμπουμ « Trini Lopez Live at PJ’s», μέ ἔντονα χρώματα καί τήν φωτογραφία τοῦ τραγουδιστῆ στό ἐξώφυλλο.
Μέ τίς πρῶτες νότες αἰσθάνθηκα ὅτι «κάτι συνέβαινε». Ἦχος, ρυθμός, κιθάρα, τύμπανα, ὅλα ρυθμισμένα μέ τρόπο πού μοῦ κίνησε τήν περιέργεια, ἀλλά καί τόν θαυμασμό.
Στό «If I had a hammer», δέν ἄκουσα ἁπλῶς μιά «μποσανόβα», ἀλλά ἕνα κομμάτι πού «μυρμήγκιαζε» τά δάχτυλα τῶν χεριῶν καί τῶν ποδιῶν. Τά μέν γιά νά χορέψουν, τά δέ γιά νά τρέξουν στό πιάνο τῆς οἰκογένειας!
Κι ὕστερα ἦρθε τό «America»! Ἐκεῖ ἔγινε ὁ χαμός! Πῶς μέ ἔπιασε ξαφνικά μιά τρέλα νά «μετρήσω» τό κομμάτι! Μπερδευόμουν ἤ δέν ἤθελα νά πιστέψω ὅτι δέν μποροῦσα νά βρῶ «τά μέτρα»… Τό ἄφησα καί προχώρησα στά ἑπόμενα τραγούδια.
Ὁ δίσκος περιεῖχε καί τό περίφημo «This land is your land», παιγμένο μέ ὕφος νοτιοαμερικάνικο. Ὁ ἀδελφός μᾶς ἐξήγησε ὅτι ὁ Τρίνι ἦταν μέν γεννημένος στίς ΗΠΑ, ἀλλά προερχόταν ἀπό Μεξικανούς γονεῖς. Ἐγώ, ὅμως, εἶχα πάρει φωτιά!
Κι ἔτσι, τό ἀπόγευμα, πῆρα παραμάσχαλα τό L.P καί πῆγα ἀπέναντι, στό σπίτι τοῦ Σωκράτη Μέγκουλα. Ἦταν ἕνας καλλιτέχνης, μηχανολόγος τῆς ΔΕΗ, πού ἔπαιζε κιθάρα, εἶχε στό σπίτι του διάφορα μουσικά ὄργανα κι ἐγώ ἤμουν φίλος μέ τούς γυιούς του, τόν Τάκη καί τόν Γιῶργο (τόν παγκοσμίως σήμερα γνωστό γλύπτη Γιῶργο Μέγκουλα.)
Τοῦ ἔδωσα τόν δίσκο καί τοῦ ζήτησα νά μοῦ πεῖ ἄν τό «America» τό μετροῦσα σωστά στά «δέκα ὄγδοα». Μοῦ ἔλυσε τήν ἀπορία καί βαλθήκαμε νά τό παίξουμε.
«Κάθισε στό ὀργανάκι» μοῦ λέει, καί κάθισα σέ ἕνα μικρό ἠλεκτρικό «ἁρμόνιο», πού εἶχε (θυμᾶμαι τή μάρκα, «pianorgan») στό μικρό δῶμα τοῦ σπιτιοῦ, πάτησα τό «on» καί προσπάθησα νά μυηθῶ στόν πολύπλοκο ἐκεῖνο ρυθμό…
Ε, ἀφοῦ εἴχαμε μάθει νά παίζουμε καί νά τραγουδᾶμε τό «America», πού εἶχε ἤδη γίνει παγκόσμια ἐπιτυχία ἀπό τό «West Side story» (ἀργότερα, ὅταν ἔμαθα ὅτι τό «τραγουδάκι» πού παίζαμε μέ τό γκρουπάκι ἦταν σύνθεση τοῦ Leonard Bernstein, ἀντιλήφθηκα πόσο «ἱερόσυλοι» γινόμασταν στήν προσπάθειά μας νά παίξουμε κάτι πού τό λέγαμε «ρόκ»), ἀποφασίσαμε ὅτι ἤμασταν ἐπί τέλους ἕτοιμοι νά σκαρώσουμε τό πρῶτο μας συγκρότημα! Καί τό 1965 τό διαπράξαμε τό ἔγκλημα!
Ὁ Τρίνι Λόπες, ὅμως, παρέμεινε γιά πολύ καιρό ὁ «μπούσουλας». Ἀρχίζαμε τό πρόγραμμά μας μέ κάποιο ἀργό κομμάτι, παιγμένο μόνο μέ ὄργανα κι ὕστερα περνούσαμε στό «Lemon tree», συνεχίζαμε μέ «If I had a hammer», κάναμε τήν ἐπίδειξή μας μέ τό «America» καί πάντα κλείναμε μέ τό «La Bamba», πού τό εἴχαμε «παντρέψει», μέ τό «Twist and shout», καί γινόταν χαμός!
Ὁ Θεός νά σέ ξεκουράσει, Τρίνι Λόπες, πού ὑπέκυψες στόν κορωνοϊό, ἐνῶ ἑτοίμαζες ἄλμπουμ τοῦ ὁποίου τά ἔσοδα θά διετίθεντο ὑπέρ τῶν θυμάτων τῆς πανδημίας!
Μᾶς εἰσήγαγες στόν ὑπέροχο κόσμο τῆς καλῆς μουσικῆς. Σέ ἀγαπήσαμε καί σοῦ χρωστᾶμε εὐγνωμοσύνη!
Μ.Η.Τ. 232122