Ὁ θρίαμβος τοῦ Καραλῆ καί τό ἔνδοξο παρελθόν

Σπουδαῖος ἀθλητής ὁ Μανώλης Καραλῆς. Σπουδαῖος ἀθλητής καί σπουδαῖος ἄνθρωπος!

Ξεπέρασε τόσα καί τόσα προβλήματα –ἄς μήν τά ἀναφέρουμε, τά εἶπε ὅλα ὁ ἴδιος– καί βρίσκεται σήκερα στήν «ἐλίτ» τοῦ παγκοσμίου ἅλματος ἐπί κοντῷ, ὑπό τήν σκέπη τοῦ αὐτοκράτορος Ντουπλάντις!

Καλό, ὅμως, θά ἦταν, ὅταν πανηγυρίζουμε γιά τήν μεγάλη αὐτή ἐπιτυχία, ὅταν ἀναφερόμεθα στό ἀγώνισμα πού μᾶς ἔχει χαρίσει μεγάλες ἐπιτυχίες μέ τήν Κατερίνα Στεφανίδη, τόν Κώστα Φιλιππίδη, τήν Νικόλ Κυριακοπούλου καί, φυσικά τόν Ἐμμαννουήλ Καραλῆ, νά ρίχνουμε καί μιά ματιά στό παρελθόν.

Δέν εἶδα σέ κανένα κανάλι καλεσμένο τόν μεγάλο Χρῆστο Παπανικολάου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀκόμη ἐνεργός καί ἀσχολεῖται μέ τόν ἀθλητισμό στόν Δῆμο Παλαιοῦ Φαλήρου. Δέν εἶδα κάποιον νά τόν καλέσει καί νά μιλήσει κι ἐκεῖνος γιά τήν δική του ἐποχή, πού ἔβγαλε τό ἐπί κοντῷ ἀπό τό «χρονοντούλαπο τῆς Ἱστορίας», ὅπου εἶχε καταχωνιαστεῖ μετά τήν ἱστορική διάκριση τοῦ Γιώργου Ρουμπάνη, τρίτου Ὀλυμπιονίκη στήν Μελβούρνη, τό 1956. Νά μιλήσει ὁ Παπανικολάου γιά τήν δική του δύσκολη ἐποχή, γιά τά σιδερένια κοντάρια, γιά τά «μπαμποῦ» κι ὕστερα τά πλαστικά, γιά τήν Σχολή πού ἔφτιαξε ὁ ἴδιος, μέ τίς διακρίσεις του, πού γέμισε τό Καραϊσκάκη (ἔγκλημα καθοσιώσεως ἡ ἀλλοτρίωση τοῦ Σταδίου) μέ νέα παιδιά πού μάθαιναν κοντά του, ὅπως καί κοντά στούς ἄλλους σπουδαίους ἐπικοντιστές τῆς ἐποχῆς, τόν Μπαλάση, τόν Νικολαΐδη. Ὁ Τόγκας, ὁ Σακελλαριάδης, ὁ Βασιλείου, ἦταν μιά καλή φουρνιά καί ἀκολούθησαν κι ἄλλες, γιά νά φθάσουμε στόν Φιλιππίδη, πού πῆγε πολύ ψηλά τό ἀγώνισμα καί τό παρέλαβε ὁ Καραλῆς, πού τό ἀνεβάζει ἀκόμη πιό ψηλά. Τά ἕξι μέτρα εἶναι πλέον θέμα χρόνου καί δέν εἶναι παρά ἕνα ψυχολογικό ἐμπόδιο, πού θά ξεπεραστεῖ.

Νά μιλήσει ὁ Παπανικολάου, πού ἦταν μόνος, ὁλομόναχος, στό Μεξικό τό 1968 κι ἐμεῖς ξενυχτούσαμε κι ἀκούγαμε ξένους σταθμούς στά βραχέα (δέν ὑπῆρχε τότε προηγμένη τηλεόραση οὔτε τά ραδιόφωνα ἔπαιζαν μετά τά μεσάνυχτα) καί κλαίγαμε ἀπό χαρά ὅταν ἦταν δεύτερος μετά τόν Σῆγκρεν, ἀλλά ἔχασε ἀπό ἕναν «φαντομᾶ» Δυτικογερμανό, τόν Σιπρόφσκι, κι ἕναν παραγεμισμένο Ἀνατολικογερμανό, τόν Νόρτβικ, πού πέρασαν τό 5.40 ἐνῷ ὁ Χρηστός ἔμεινε στό 5.35.

Κι ὕστερα, ἐκεῖνο τό ἀπόγευμα τῆς 24ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1970, τρέξαμε ὅλοι στό Στάδιο Καραϊσκάκη. Ἤμασταν μιά παρέα παιδιῶν πού ἔκαναν ἀθλητισμό στό βοηθητικό. Ὁ Θανάσης Βασιλείου καί ὁ Βίκτωρ Εὐγενίδης, ἐπικοντιστές τοῦ Ὀλυμπιακοῦ, ὁ Ὀδυσσέας Παπατώλης, ἅλτης τοῦ ὕψους, ἐγώ, πού ἔκανα ταχύτητες στόν Ἐθνικό μέ τόν Τάκη Ἐπιτρόπουλο καί ἡ τότε κοπέλα μου καί ἀργότερα σύζυγός μου. Ἤμασταν ἐκεῖ στίς κερκίδες, ὅπως καί ἄλλες παρέες, ἀνάμεσά τους καί ὁ ἀδελφός μου, Πλάτων, μέ τούς συμμαθητές καί φίλους του.

Ὁ Χρῆστος, στήν ἐπίσημη ἐκείνη ἡμερίδα τοῦ ΣΕΓΑΣ, πέρασε μέ τήν πρώτη τά 5μ. Ὅπως καί τά 5.20. Κι ὕστερα ὁ πῆχυς τοποθετήθηκε στά 5,47μ. Ἕνα ἑκατοστό πάνω ἀπό τό παγκόσμιο ρεκόρ τοῦ Νόρτβικ. Τό πέρασε μέ τήν πρώτη! Χαθήκαμε ὁ ἕνας στήν ἀγκαλιά τοῦ ἄλλου! Τό ὕψος ξαναμετρήθηκε. Ἦταν 5τ.49! Χωρίς χορηγούς, χωρίς οὐσίες, χωρίς λεφτά. Ἐρασιτέχνης, ἐπικοντιστής καί δεκαθλητής!

Δέν εἶδα κανένα κανάλι νά καλεῖ τόν Παπανικολάου. Τόν καλέσαμε, ὅλοι, ὅμως, ἐμεῖς, στήν μνήμη μας! Νά εἶσαι γερός, Χρῆστο μας!