Ἤλιντεν καί Μπουτάρης

ΔΕΝ ἀποτελεῖ δεῖγμα λεβεντιᾶς, οὔτε, φυσικά, πατριωτισμοῦ ἡ ἄνανδρη ἐπίθεση καί ὁ χυδαῖος προπηλακισμός πού ὑπέστη ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης σέ ἐκδήλωση μνήμης γιά τήν γενοκτονία τῶν Ποντίων.

Ἀντίθετα, ἀποτελεῖ δεῖγμα ὑπέρμετρης ἀνοησίας, καθώς ἡ ἀσκηθεῖσα σωματική βία σέ βάρος τοῦ 75χρονου Γ. Μπουτάρη ἐπέτρεψε τήν «παραγραφή» τῆς λεκτικῆς βίας πού εἶχε ἐκπορευθεῖ διά στόματος τοῦ γνωστοῦ γιά τίς ἐξεζητημένες ἀπόψεις του δημάρχου. Ὅταν εἶσαι δήμαρχος Θεσσαλονίκης καί θέλεις νά παραστεῖς σέ ἐκδήλωση μνήμης γιά τίς ἑκατοντάδες χιλιάδες θύματα τῆς τουρκικῆς βαρβαρότητας, ὀφείλεις, προηγουμένως, νά ἔχεις ἐπιδείξει στοιχειώδη σεβασμό πρός τήν μνήμη τῶν νεκρῶν ἀλλά καί ἐλάχιστη συναίσθηση τοῦ ἱστορικοῦ βάρους τῶν γεγονότων. Ἡ χυδαία δήλωση Μπουτάρη, μέ τήν ὁποία εἶχε συνδέσει τήν φυσική του ἀνάγκη μέ τήν ἀδιαφορία του γιά τά τραγικά θύματα τοῦ αἱμοσταγοῦς Κεμάλ, ὑπῆρξε ἠθικό καί πολιτικό ἀτόπημα, πού σέ μιά ἄλλη χώρα θά σήμαινε, πιθανότατα, τό τέλος τῆς πολιτικῆς σταδιοδρομίας τοῦ δράστη. Ὅσο καί ἄν εἶναι εὔλογη ἡ συμπόνια γιά τόν γέροντα καί τόν φόβο πού ἔνοιωσε δέν ἰσοσκελίζει τήν ἀβάστακτη, λόγω ἡλικίας, θρασύτητα καί ἀσέβεια. Ὅμως, στήν σύγχρονη Ἑλλάδα τῆς ἀριστερόστροφης «πολιτικῆς ὀρθότητας», ἡ αὐτονόητη καταδίκη μιᾶς βάναυσης καί προδήλως ἀντιδημοκρατικῆς συμπεριφορᾶς κάποιων ἀνεγκέφαλων περιθωριακῶν στοιχείων εἶναι ἱκανή νά θέσει στό περιθώριο τῆς λήθης τήν βαρύτατη ὕβρη πού ἐκστόμισε, ἀσφαλῶς μέ πλήρη συνείδηση τῶν λεγομένων του καί μέ ἀπόλυτη ἐπίγνωση τῆς προσβολῆς ὁ ἠθελημένα ἀμετροεπής δήμαρχος. Ὅταν τήν ἑπομένη ἡμέρα, στήν «πανηγυρική» συνεδρίαση τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου, ὁ μανιωδῶς χειροκροτούμενος Γ. Μπουτάρης φρόντισε νά καταδικάσει «τόν κρυφό καί φανερό φασισμό» καί νά ἐκφράσει τήν ἀποφασιστικότητά του γιά «νά μή γυρίσουμε στήν ἐποχή τοῦ Κοτζαμάνη», χωρίς, ποτέ, νά ἔχει ζητήσει συγγνώμη γιά τήν δική του ξεδιάντροπη συμπεριφορά, ἁπλῶς ἐπιβεβαίωσε τήν νοητή «εὐθυγράμμισή» του μέ ἐκείνους πού τόν προπηλάκισαν. Ἐκεῖνοι κτύπησαν βάναυσα ἕνα ἀνυπεράσπιστο ἄνθρωπο μέ τήν ἄγαρμπη σωματική τους δύναμη. Αὐτός «μαστίγωσε» ἀθώους νεκρούς μέ τήν ἀπείρως ἰσχυρότερη δύναμη τοῦ λόγου του. Μέ μία διαφορά: αὐτοί εἶναι ἄξεστοι, ἀπαίδευτοι, κοινωνικά «ἀφανεῖς» καί «φασίστες». Αὐτός εἶναι ὁ ἐπιφανής πρῶτος πολίτης τῆς Θεσσαλονίκης, κοσμοπολίτης, καλλιεργημένος καί, κυρίως, «δημοκράτης»…

Τόν Κοτζαμάνη θυμήθηκε καί ὁ Ἀλέξης Τσίπρας. Αὐτός πού «ἀγνοεῖ» τούς νεκρούς τῆς Marfin, αὐτός πού κατανοοῦσε «τήν ἀγανάκτηση ὅλων ἐκείνων πού ἀντιδροῦν βίαια ἀπέναντι στή βία τῶν μνημονίων» (ὄχι βέβαια τοῦ δικοῦ του μνημονίου), αὐτός πού ἀπολαμβάνει τήν ἐλευθερία τοῦ Κουφοντίνα, αὐτός πού στέλνει βόλτα στά ἑλληνικά νησιά τούς βουλευτές του παρέα μέ τούς χρυσαυγῖτες, αὐτός λοιπόν ὁ «δημοκράτης», πού λιγοθυμᾶ γιά τόν Μάο καί ὀνειρεύεται νά γίνει Μαδοῦρο, ἐπέρριψε τήν εὐθύνη γιά τήν ἐπίθεση κατά Μπουτάρη σέ ἕνα «συμπαγές, σκοτεινό καί ἀκραῖο τμῆμα» τῆς Νέας Δημοκρατίας καί βροντοφώναξε –καί αὐτός– ὅτι «ἡ ἐποχή τῶν Κοτζαμάνηδων ἔχει παρέλθει ὁριστικά». Ὁ πρωθυπουργός τῶν σκουριασμένων τσιτάτων καί τῶν ἀναχρονιστικῶν συνθημάτων εἶχε λόγο νά ἀντιδράσει γιά μία ἀκόμη φορά διχαστικά. Ἦταν ἀναγκαῖο γιά νά ξεχαστεῖ τό Ἤλιντεν καί ἡ ἐπιβεβαίωση τῆς ἀπλησίαστης ἀμάθειάς του. Ἄλλωστε, οἱ ὁμολογημένες ἀπό τόν ἴδιο αὐταπάτες του ἀδυνατοῦν νά τοῦ γίνουν μάθημα πρός ἀποφυγή γιά τό μέλλον. Ἡ προκλητική ἄγνοια τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας δέν τοῦ ἐπιτρέπει νά ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ «Μακεδονία τοῦ Ἤλιντεν» εἶναι μακράν ἡ πλέον ἀλυτρωτική ἐκδοχή πού θά ἔκανε εὐτυχισμένους τούς Σκοπιανούς. Ἡ βία κατά Μπουτάρη στήν ὑπηρεσία τοῦ βιασμοῦ τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων.

*Δικηγόρος