Ἡ «Πύλη τῶν Δακρύων» τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Ετσι ὅπως ἐξελίσσονται τά πράγματα, ἴσως οἱ ἀμερικανικοί βομβαρδισμοί τοῦ Ἰράν νά ἀποδειχθεῖ πώς εἶναι τό ἔλασσον.

Τό μεῖζον εἶναι ἡ ἀνατροπή τῶν δεδομένων τῆς παγκόσμιας οἰκονομίας, ἀφοῦ πλέον μετά τά Στενά τοῦ Ὁρμούζ πλήττεται καί ἡ νοτία πρόσβασις τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, τό Στενό Μπάμπ ἐλ Μαντέμπ, πού, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ βιβλική ἀρχαιολογία, ἑρμηνεύεται ὡς «Πύλη τῶν Δακρύων».

Καί σήμερα ἔχει καταστεῖ πύλη πραγματικῶν δακρύων γιά τίς περισσότερες οἰκονομίες τοῦ κόσμου. Δέν ξεχνᾶμε, βέβαια, ὅτι οἱ ἀμερικανικοί βομβαρδισμοί εἶναι ἡ γενεσιουργός αἰτία αὐτῶν τῶν προβλημάτων.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Τό πρόβλημα ὅμως δέν περιορίζεται στό ἐάν καί πῶς θά διαμετακομισθεῖ τό πετρέλαιο τοῦ Κόλπου. Πάλι μέ ὑπαιτιότητα τῶν ΗΠΑ ἀνοίγει ἕνα νέο στρατηγικό μέτωπο.

Ἐνῷ ὑποτίθεται ὅτι ὁ πόλεμος κατά τοῦ Ἰράν διεξάγεται μέ στόχο τήν ἀναστολή τοῦ πυρηνικοῦ του προγράμματος, προχθές ἡ Οὐάσιγκτων ἐνέκρινε συνεργασία μέ τήν Σαουδική Ἀραβία προκειμένου νά ἀναπτύξει καί αὐτή πυρηνικό πρόγραμμα. Βεβαίως τό πρόγραμμα τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας θά εἶναι γιά μή στρατιωτικές ἐφαρμογές. Ἀλλά καί τό πρόγραμμα τοῦ Ἰράν γιά παραγωγή ἐνεργείας ὑποτίθεται ὅτι εἶναι. Ὅπως καί νά ἔχει, ὅταν στό ἐπίκεντρο τῆς διαμάχης εἶναι τά πυρηνικά, εἶναι μᾶλλον ἄστοχο νά φορτώνεις μιά γεωγραφική περιοχή ἐνδιαφέροντος μέ περισσότερα πυρηνικά.

Πρόσθετη περιπλοκή ἀποτελεῖ τό γεγονός ὅτι ἡ Οὐάσιγκτων ἐμπλέκει καί τήν ἑτέρα πυρηνική δύναμη τῆς περιοχῆς, τό Ἰσραήλ, καθώς θέτει στήν Σαουδική Ἀραβία ὡς ὅρο γιά τήν ἐνεργοποίηση τοῦ πυρηνικοῦ προγράμματος τήν ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ Ἰσραήλ διά τῆς ἀποδοχῆς τῶν λεγομένων «Συμφωνιῶν τοῦ Ἀβραάμ».

Ἔτσι ἔχουμε τήν ἑξῆς κατάσταση. Τό Ἰράν χρησιμοποιεῖ ὡς δικαιολογία γιά τήν ἀνάπτυξη τῶν πυρηνικῶν του τό γεγονός ὅτι τό Ἰσραήλ καί δύο ἀκόμη χῶρες τῆς περιοχῆς (ἡ Ἰνδία καί τό Πακιστάν) διαθέτουν πυρηνικά ὅπλα. Ἀνεπισήμως οἱ Ἰρανοί θέτουν τό θέμα τῆς ἀναπτύξεως δικοῦ τους πυρηνικοῦ προγράμματος ὡς κίνηση ἀποτροπῆς. Τώρα θά μπορεῖ νά χρησιμοποιήσει ὡς δικαιολογία καί τήν παροχή πυρηνικῆς τεχνολογίας στήν Σαουδική Ἀραβία, ἐκφράζοντας τίς ἴδιες ἐπιφυλάξεις πού σήμερα χρησιμοποιοῦν οἱ ΗΠΑ εἰς βάρος του. Ὅτι δηλαδή μιά χώρα πού ἐμπλουτίζει οὐράνιο, στό πλαίσιο ἑνός προγράμματος παραγωγῆς ἐνεργείας, μπορεῖ εὔκολα νά συγκεντρώσει πυρηνικό ὑλικό γιά τήν κατασκευή καί ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς.

Αὐτά ὅλα εἶναι θεωρητικά, ὅμως χρησιμοποιοῦνται ἀπό τούς Ἰρανούς κατά τίς συνομιλίες πού ἔχουν μέ Ἀμερικανούς ἀξιωματούχους καί τίς ὁποῖες δέν θά μπορούσαμε νά χαρακτηρίσουμε διαπραγματεύσεις. Ἁπλῶς διερεύνησις προθέσεων εἶναι, πού μάλιστα γίνεται ὑπό τό βάρος τῶν συνεχιζομένων ἑκατέρωθεν βομβαρδισμῶν. Σέ κάθε περίπτωση, πρόοδο δέν μποροῦμε νά περιμένουμε. Ὁ πόλεμος θά συνεχισθεῖ γιά ἀδιευκρίνιστο χρόνο.

Ἀντιστοίχως οἱ ἐπιπτώσεις, ὄχι μόνον ἐπί τῶν χωρῶν τῆς περιοχῆς, ἀλλά ἐπί τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας, γίνονται κάθε ἡμέρα καί σοβαρότερες. Τό κλεῖσμο τῶν Στενῶν τοῦ Μπάμπ ἐλ Μαντέμπ ἀπό τούς Χούθι κλείνει αὐτομάτως καί τήν διώρυγα τοῦ Σουέζ. Ἄν δέν μπαίνουν πλοῖα καί φορτία ἀπό τήν νοτία πρόσβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, φυσικά καί δέν θά ὑπάρχει τίποτε νά περάσει στήν Μεσόγειο ἀπό τήν βόρειο. Ἐπέρχεται ἔτσι ἄμεσο πλῆγμα στήν ἐμπορευματική κίνηση τῆς Μεσογείου, μέ τό λιμάνι τοῦ Πειραιῶς νά ὑφίσταται τίς ἄμεσες συνέπειες.