Ἡ «μητέρα τῶν μαχῶν», χωρίς τήν καθημερινότητα

Δέν θυμᾶμαι ἄλλη ἐποχή, κατά τήν ὁποία ὁ κόσμος ὅλος ἀγωνιοῦσε γιά τό «πῶς θά ξυπνήσει σήμερα» ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ.

Θυμᾶμαι, φυσικά, τήν ἀγωνία πού ἀποτυπωνόταν στά πρωτοσέλιδα τῶν ἐφημερίδων κατά τήν διάρκεια τῆς «κρίσεως τῶν πυραύλων» στήν Κούβα.

Ἔβλεπα (μαθητής τότε) καθημερινά τίς φωτογραφίες τοῦ Προέδρου Κέννεντυ καί τοῦ ἡγέτη τῆς ΕΣΣΔ Χρουστσώφ, διάβαζα τούς πηχυαίους τίτλους γιά τήν «πιθανή σύρραξη» καί θυμᾶμαι τήν ἀνακούφιση μέ τήν ὁποία οἱ καθηγητές μας, στήν Ἰωνίδειο, μᾶς ἀνήγγειλαν τό τέλος τῆς κρίσεως.

Δέν ὑπῆρχε, ὅμως, αὐτό τό καθημερινό «νταβαντούρι» μέ τίς δηλώσεις καί τά «ποσταρίσματα» τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ, δέν ὑπῆρχε αὐτός ὁ ἐνημερωτικός (;) καταιγισμός, δέν ὑπῆρχε αὐτό τό ἐπιβαλλόμενο ἄγχος, παρά τό ὅτι ὁ κόσμος εἶχε μόνο λίγα χρόνια ἀπόσταση ἀπό τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο…

Βέβαια, εἴχαμε καί τότε τά ἐσωτερικά μας θέματα, ὑπῆρχε ὁ «ἀνένδοτος ἀγών», ὑπῆρχαν οἱ τριγμοί στόν πολιτικό στίβο, ὑπῆρχαν οἱ σφοδρές κοινοβουλευτικές συγκρούσεις (ἀργότερα εἴχαμε καί… καρεκλιές στό Κοινοβούλιο), ἀλλά αὐτό τό σημερινό «μάλε-βράσε» δέν τό βλέπαμε…

Σήμερα, λοιπόν, ἐνῷ «ὁ κόσμος καίγεται», θά ἔχουμε τήν «μητέρα τῶν μαχῶν» στό Κοινοβούλιο. Δηλαδή μιά συζήτηση, ὑποτίθεται, γιά τό Κράτος Δικαίου (τό ὁποῖον ἡ χώρα ἀναζητᾶ ἀπό τό 1974 καί δέν τό ἔχει ἀκόμη ἐντοπίσει), ἡ ὁποία, ὅμως, ἀναμένεται νά ἀσχοληθεῖ μέ ὅλα τά ἄλλα, ἐκτός τοῦ ἀντικειμένου γιά τό ὁποῖο –ὑποτίθεται– ἔχει προγραμματισθεῖ.

Θά ἀκούσουμε, δηλαδή, σχεδόν τά πάντα, γιά τόν ΟΠΕΚΕΠΕ, γιά τίς τηλεφωνικές ἐπισυνδέσεις-παρακολουθήσεις, γιά τό πτυχίο (ἄλλο κι ἐτοῦτο πάλι) ἑνός ὑφυπουργοῦ, γιά τίς ἀπ’ εὐθείας ἀναθέσεις, γιά τήν ἀκρίβεια καί ἕνα σωρό ἄλλα, τά ὁποῖα θά προσάψει ἡ ἀντιπολίτευση στήν Κυβέρνηση.

Φυσικά, δέν θά ἀκούσουμε –ὅπως ἔχουμε πλέον συνηθίσει– προτάσεις γιά τό πῶς θά πρέπει νά ἀντιμετωπισθοῦν τά προβλήματα τά ὁποῖα συναντᾶ καθημερινά ὁ πολίτης.

Θά μποροῦσα νά σᾶς γράψω «σεντόνια» γιά τό πεντάωρο πού περάσαμε τήν νύχτα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα σέ μεγάλο κρατικό νοσοκομεῖο, μέ τήν ἐγγονή μας νά ὑποφέρει ἀπό ἰσχυρότατους πόνους στήν κοιλιακή χώρα. Περιμέναμε πέντε ὧρες, στόν χῶρο τοῦ Παθολογικοῦ στά «ἐπείγοντα», ἀλλά δέν ἐρχόταν ἡ σειρά μας, καθώς τά ἀσθενοφόρα κάθε πέντε λεπτά ἔφερναν ἄλλες, πιό ἐπείγουσες –ἀπ’ ὅ,τι μᾶς πληροφοροῦσαν οἱ γιατροί– περιπτώσεις.

Ἀλλά τί νά πεῖς, ὅταν ἀντίκρυζες ἀπό πολύ κοντά τό τιτάνιο ἔργο ἰατρῶν καί νοσηλευτῶν, ὅταν διαπίστωνες ἰδίοις ὄμμασι ὅτι ὁ ὄγκος τῶν περιστατικῶν εἶναι τέτοιος πού εἶναι ἀδύνατον νά ἐξυπηρετηθεῖ ἀπό μιά «ἐφημερία».

Ἔτσι, στίς πέντε τά ξημερώματα φύγαμε καί καταλήξαμε σέ ἰδιωτικό νοσοκομεῖο, μέ τό ὁποῖο εἶναι συμβεβλημένο τό Ταμεῖο μας, καί ὅλα πῆγαν καλά. Ἡ δική μας, ἐν τούτοις, πρόθεση ἦταν νά ἐμπιστευθοῦμε τό Ἐθνικό Σύστημα Ὑγείας. Διαπιστώσαμε, ὅμως, ὅτι κάτι πρέπει νά ἀλλάξει στό θέμα τῶν ἐφημεριῶν.

Φυσικά, γι’ αὐτό τό τεράστιο πρόβλημα δέν θά ἀκούσουμε κάτι σήμερα στήν Βουλή. Θά ἀκούσουμε λεκτικά σχήματα, θά ἀκούσουμε καταγγελτικό λόγο, θά ἀκούσουμε ἀκόμη καί βαρειές ἐκφράσεις, ἀλλά προτάσεις γιά ἐκεῖνα, τά μεγάλα, πού ἀπασχολοῦν τήν καθημερινότητά μας, δύσκολα θά ἀκούσουμε. Μεταξύ μας, ἄν εἶναι καλά ἡ ἐγγονή μας, θά τῆς προτείνω νά δοῦμε μιά καλή ταινία, τώρα πού δέν ἔχει σχολεῖο…