Πνιγηρά ἀτιμόσφαιρα

Ζοφερό τό κλῖμα πού διαμορφώνεται στήν Ἑλλάδα.

Καί δέν εἶναι μόνον πολιτικό. Ὁ ζόφος τῆς ἀτιμίας ἔχει ἐμφιλοχωρήσει καί στήν κοινωνία καί στήν οἰκονομία. Διότι ἀτιμία εἶναι ἡ ἀδικία καί ἡ ἀναξιοκρατία ἡ ὁποία ἔχει ἐπικρατήσει. Ἀτιμία εἶναι τό ρουσφέτι πού ἀποτελεῖ «ἐξυπηρέτηση» γιά διευκόλυνση κάποιου, ἡ ὁποία ὅμως γίνεται εἰς βάρος κάποιου ἄλλου. Ἀτιμία εἶναι ἡ χορήγησις εὐρωπαϊκῶν ἐπιδομάτων (ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ.) σέ κάποιους πού δέν τά δικαιοῦνται, πού σημαίνει ὅτι ἀφαιροῦνται ἀπό αὐτούς πού τά δικαιοῦνται. Ἀδικία εἶναι ἡ τοποθέτησις σέ δημόσιες θέσεις (μετακλητῶν ἤ ἄλλων) πού σημαίνει ὅτι ἔχοντες τά προσόντα (ἀκαδημαϊκά καί ἄλλα) φεύγουν καί δέν ξαναγυρίζουν. Ἀτιμία εἶναι ἡ ἀναξιοκρατία, πού σημαίνει ὅτι ἐργαζόμενοι μέ προσόντα κρίνονται ἀπό πρόσωπα λιγώτερο ἱκανά, τά ὁποῖα εὑρέθησαν σέ διευθυντικές θέσεις ἐλέῳ ἑνός συστήματος φαυλότητος.

Ἀνάλογη κατάστασις καί στόν χῶρο τῆς οἰκονομίας. Ὅπου τό μέγεθος τῆς ἀτιμίας συνοψίζεται σέ μιά φράση πού συζητεῖται μεταξύ τῶν ἐπιχειρηματιῶν. Ὅτι «ἄν δέν κάνεις δουλειές μέ τό κράτος, δέν γίνεσαι πλούσιος». Πού σημαίνει ὅτι τό κράτος, μέ ὅλες του τίς παθογένειες, ἐλέγχει τό ποιός θά προκόψει καί ποιός ὄχι. Δέν ἐπιβραβεύονται οἱ πρωτοπόρες ἰδέες. Δέν βρίσκει ἀνταπόκριση ἡ σκληρή ἐργασία. Τό κράτος ἀποφασίζει σέ ποιόν θά δώσει δουλειές καί σέ ποιόν θά ἐπιτρέψει νά προοδεύσει. Καί τοῦτο σέ μιά χώρα πού ὑποτίθεται ὅτι ἀνῆκε ἐξ ὑπαρχῆς στό στρατόπεδο τῆς ἐλεύθερης οἰκονομίας καί πού ὑποτίθεται (πάλι ὑποτίθεται) ὅτι κυβερνᾶται ἀπό μιά φιλελεύθερη παράταξη!

Ἀποροῦν μετά πού οἱ νέοι μας, οἱ πλέον προσοντοῦχοι νέοι, φεύγουν γιά τό ἐξωτερικό, μέ τήν προοπτική νά μήν ἐπιστρέψουν ποτέ. Ἀντιλαμβάνονται ὅτι στήν Ἑλλάδα, ἄν δέν ἀνήκει κάποιος σέ μία ἀπό τίς παντοειδεῖς ὁμάδες (ἤ «παράγκες», κατά τήν ποδοσφαιρική ἀργκώ), δέν ἔχει προοπτικές. Στήν χώρα μας ἡ ἀτιμία καί ἡ ἀδικία ἔχουν ὑποκαταστήσει τήν ἰσότητα εὐκαιριῶν καί τήν δικαία ἀνταπόδοση τῆς ἐργασίας.

Στίς σοβαρές καπιταλιστικές χῶρες ἐπικρατεῖ ὁ κανών τῆς προσφορᾶς καί τῆς ζητήσεως. Ἡ ἱκανότης ἐπιβραβεύεται. Ἡ μόρφωσις ἐκτιμᾶται. Ἡ ἐργασία ἀμείβεται. Ἡ φορολογία εἶναι δικαία καί βασίζεται στήν φοροδοτική δυνατότητα τῶν πολιτῶν. Ὄχι στήν ἀνάγκη τοῦ κράτους νά καλύπτει τίς σπατάλες του καί νά ἀναπληρώνει τίς ἀπώλειες τοῦ «πίθου τῶν Δαναΐδων» (διατρήτου δοχείου μέ συνεχεῖς διαρροές) ἀπό τόν ὁποῖο τροφοδοτοῦνται οἱ «ἡμέτεροι» γιά νά καταλαμβάνουν δημόσιες θέσεις γιά τίς ὁποῖες εἶναι ἀκατάλληλοι. Διώχνοντας ἔτσι ἀπό τήν χώρα αὐτούς πού εἶναι κατάλληλοι. Οἱ ὁποῖοι δέν ζητοῦν χάρες. Ἔχουν ὅμως τήν ἀπαίτηση νά ἐργάζονται σέ καθεστώς δικαιοσύνης καί ἐντιμότητος.

Ἡ λαϊκή σοφία λέγει ὅτι «τό ψάρι βρωμάει ἀπό τό κεφάλι». Ἄν θέλουμε νά γίνουμε κανονική χώρα, οἱ ἀτιμίες καί οἱ ἀδικίες πρέπει νά ἀρθοῦν ἀπό τήν κορυφή. Οἱ ἡγέτες τοῦ κράτους θά πρέπει νά ἐπιβάλουν τόν σεβασμό στούς θεσμούς, τήν ἀναγνώριση τῆς ἀξίας ἑνός ἑκάστου καί τήν δικαία ἀντιμετώπιση καί τῆς ἐργασίας καί τῆς ἐπιχειρηματικότητος. Ὅσο οἱ κυβερνῶντες ἀσκοῦν διοίκηση (management, κατά τήν ὁρολογία τοῦ συρμοῦ) καί ὄχι πραγματική ἡγεσία, τά προβλήματα θά ὀξύνονται. Καί ἡ ἡγεσία ἀσκεῖται διά τοῦ παραδείγματος. Ὄχι διά τῆς ἐκφωνήσεως μεγαλοστομιῶν ἀπό καθέδρας. Ὅπως συνηθίζουν οἱ ἀνεπάγγελτοι πού τυγχάνει (ἐλέῳ ἀτιμίας) νά εὑρίσκονται στήν κορυφή τῆς πολιτικῆς πυραμίδος καί γιά τούς ὁποίους αὐτά εἶναι ψιλά γράμματα.