Ἡ φράση-κλειδί, γιά ἕνα δύσκολο θέμα

Νά διευκρινίσω ἐξ ἀρχῆς ὅτι ἀπορρίπτω ὅλες τίς περίεργες «θεωρίες συνωμοσίας».

Ἀνήκω σέ ἐκείνους πού ἔχουν κάνει ὅλα τά ἐμβόλια γιά τήν covid 19, κάνω κάθε χρόνο τό ἐμβόλιο γιά τήν γρίππη καί θά κάνω ὅ,τι ἀκόμη χρειαστεῖ στό μέλλον, ἐφ’ ὅσον ὁ Θεός μᾶς ἔχει καλά…

Ἑπομένως, ἔχω ἀπορρίψει καί ὅλες τίς θεωρίες συνωμοσίας γύρω ἀπό τό τρομερό, τραγικό καί δυσβάστακτο πολύνεκρο δυστύχημα τῶν Τεμπῶν. Φυσικά, ὅλες οἱ περιπτώσεις πρέπει νά ἐξετασθοῦν, καί ἡ Δικαιοσύνη νά ἀποφασίσει βάσει ἀποδείξεων καί ὄχι ἐνδείξεων νά πέσει ὁ πέλεκυς βαρύς, ὄχι ἐπειδή «ἔγινε μεγάλος θόρυβος», ὅπως ἔχουν τολμήσει νά ποῦν οἱ ἴδιοι οἱ δικαστές σέ ἀνθρώπους τῶν ὁποίων ἡ ζωή ἄλλαξε ἄρδην ἐπειδή «ἔπρεπε κάποιος νά πληρώσει τήν νύφη» τήν ὁποία (νύφη) δέν πλήρωσαν οἱ ἔχοντες τήν εὐθύνη πολιτικοί.

Νά εἶστε βέβαιοι ὅτι ὁ γράφων ἔχει ἀκούσει πρόεδρο νά λέει «τί νά κάνουμε; Ἔγινε μεγάλος θόρυβος, θά ξεμπερδέψετε στό Ἐφετεῖο» καί εἰσαγγελέα νά λέει, μετά τήν ἀγόρευσή του, σέ κατηγορούμενο, «συγγνώμη, ἀλλά δέν μποροῦσα νά κάνω ἀλλοιῶς!».

Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ «Δικαιοσύνη καί αὐτοῦ τοῦ ἤθους οἱ δικαστικοί λειτουργοί ἔχουν πλέον «τελειώσει»…

Ἐπιστρέφοντας στό θέμα τῶν Τεμπῶν, ἔχω νά τονίσω ὅτι ἡ κυβέρνηση ὀφείλει νά βοηθήσει –ὅσο μπορεῖ, δηλαδή– ὥστε νά τελειώσει αὐτή ἡ ὑπόθεση, νά ἀποφανθεῖ ἡ Δικαιοσύνη καί νά γαληνέψουν πολλές ψυχές.

Ἤμουν κατά τῆς διοργανώσεως τῆς περίφημης «Συναυλίας», ἰδιαίτερα δέ ὅταν διάβαζα καί ἄκουγα τήν ἀντιδικία μεταξύ τῶν συγγενῶν.

Ὡστόσο, ὀφείλω νά πῶ ὅτι ἕνα τραγούδι (μόνο ἕνα ἄκουσα) ἀπό τήν συναυλία αὐτή μέ ταρακούνησε!

Ὄχι, φυσικά, γιά νά δεχθῶ τίς «θεωρίες συνωμοσίας» πού ἀκούω καί διαβάζω καί τίς ὁποῖες ἀρνοῦμαι ἀκόμη καί νά ἀναφέρω. Ἀλλά γιά νά ζητήσω ἀπό τόν Πρωθυπουργό καί τούς ὑπουργούς του νά τό ἀκούσουν. Δέν γνωρίζω τόν τίτλο. Τό ἄκουσα χθές τό μεσημέρι στόν «Σπόρ fm», τό ἀθλητικό ραδιόφωνο τό ὁποῖο παρακολουθῶ, καθώς ἔχω βαρεθεῖ τούς «παντογνῶστες» καί τούς ἡμιμαθεῖς τῶν διαύλων. Τό ἔγραψε καί τό τραγούδησε ὁ Φοῖβος Δεληβοριᾶς καί ὅλο τό τραγούδι στηρίζεται στήν φράση πού ἀποτυπώνουμε σέ μήνυμα ἤ λέμε ἀπό τό τηλέφωνο, ὅταν τό παιδί μας φεύγει γιά κάποιο ταξίδι «Πάρε με, ὅταν φθάσεις!». Σταμάτησα στήν ἄκρη τῆς Ἀκτῆς Μιαούλη γιατί τά μάτια μου εἶχαν θολώσει ἀπό τό ξαφνικό σφίξιμο τῆς καρδιᾶς. Καί θυμήθηκα πόσες φορές ἔχω στείλει αὐτό τό μήνυμα στόν γυιό μου, πού ταξιδεύει συχνά ἀλλά καί στήν ἐγγονή μου καί τήν μητέρα της, ὅταν πηγαίνουν στό χωριό.

Εἶναι «μαχαίρι στήν καρδιά» αὐτή ἡ φράση, τήν ὁποία ἄκουγα νά ἐπαναλαμβάνει ὁ συμπαθής (καί κατά καιρούς ἐμπαθής, ἀλλά οἱ καλλιτέχνες διακρίνονται γιά τό πάθος τους κι ἔτσι τούς ἀγαπᾶμε) δημιουργός. Μέ αὐτήν τήν φράση εἶμαι βέβαιος, ἔχει ἀποχαιρετήσει καί τά δικά του παιδιά, τά ὁποῖα ἐπίσης ταξιδεύουν συχνά, ὁ Πρωθυπουργός.

Στούς δυστοπικούς καιρούς πού ζοῦμε, οἱ ἔχοντες τήν εὐθύνη τῆς διακυβερνήσως τῶν λαῶν ὀφείλουν νά στραφοῦν πρός τήν «ἀνθρωπιά», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ εἶδος ἐν ἀνεπαρκείᾳ καί πρός ἐξαφάνιση.

«Πάρε με ὅταν φθάσεις», λοιπόν, γιά νά κλείσει αὐτή ἡ ἀνοιχτή πληγή…