Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΣ τό ἀπεκάλυψε ἀπό τίς πρῶτες –ἄν δέν ἦταν ἡ πρώτη, ὅτι ὁ Πρωθυπουργός μελετᾶ πολύ ἰσχυρά τήν πιθανότητα νά προτείνει τόν ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἄμυνας Νῖκο Δένδια γιά τό τιμητικό ἀξίωμα τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας.
Καί τώρα ἐγείρεται τό ἐρώτημα ἄν ὁ πλέον δημοφιλής ὑπουργός τῆς Κυβερνήσεως θά δεχθεῖ τήν τιμητική πρόταση, κατ’ ἄλλους, ἄν πρέπει νά τήν δεχθεῖ.
Νομίζω ὅτι τό ἐρώτημα τίθεται μέ λανθασμένο τρόπο. Δέν γεννᾶται θέμα ὅτι ὁ κύριος Δένδιας εἶναι μία ἄριστη παραταξιακή ἐπιλογή, ἡ ὁποία ἄν γίνει θά γίνει, διότι ἡ Νέα Δημοκρατία ἔχει τεράστια διαρροή στά δεξιά της καί μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Πρωθυπουργός πιστεύει ὅτι θά ἐπανασυσπειρώσει τήν βάση.
Ἀφοῦ προσπεράσω τό αὐτονόητο, ὅτι οἱ ἐπιλογές γιά τά ὕπατα πολιτειακά ἀξιώματα δέν γίνονται μέ καιροσκοπικά κριτήρια πού ἔχουν ἡμερομηνία λήξεως, ὀφείλω νά σημειώσω ὅτι μιά τέτοια ἐπιλογή (ὅπως καί τοῦ νέου Ἐπιτρόπου στήν ΕΕ) θά πρέπει νά συνδέεται μέ πολιτική ἀρχῶν. Καί γιά τό πῶς βλέπει ὁ Πρωθυπουργός τό ἀξίωμα τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας θεσμικά μέσα στήν ἀρχιτεκτονική τοῦ πολιτεύματος, ἀνεξαρτήτως προσώπου καί γιά τό πῶς βλέπει τήν ἐξωτερική πολιτική τῆς χώρας. Αὐτές οἱ δύο ἀρχές εἶναι ἀλληλένδετες μέ τό πρόσωπο. Πᾶνε μαζί.
Καί θά ἐξηγήσω ἀμέσως τί ἐννοῶ: Ὁ κύριος Μητσοτάκης στήν προηγούμενη πενταετία ἔδειξε ὅτι θέλει δίπλα του ἕναν διακοσμητικό Πρόεδρο, ὁ ὁποῖος θά ὑπακούει (κυριολεκτῶ) στίς ἐντολές του.
Μέ τήν ἐπιλογή τῆς κυρίας Σακελλαρόπουλου δέν ἤθελε Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας ἀλλά ὑφυπουργό Προεδρίας, καί τόν εἶχε. Ὁ ἴδιος διακήρυξε δημοσίως ὅτι δέν τοῦ ἀρέσουν τά συμβούλια πολιτικῶν ἀρχηγῶν πού συγκαλεῖ ὁ ἑκάστοτε Πρόεδρος, ἐνῷ ἀντικατέστησε οὐκ λίγες φορές τήν ἀρχηγό τοῦ κράτους σέ διεθνεῖς διασκέψεις γιά νά ἀπολαμβάνει ἐκεῖνος τήν πολιτική «κρέμα».
Ὁ ἴδιος θυμίζω εἶχε δηλώσει σέ μένα στό περιθώριο μιᾶς κοινωνικῆς ἐκδηλώσεως τόν Ἰανουάριο τοῦ 2020 ὅτι «δέν ἐπέλεξα τήν κυρία Σακελλαρόπουλου ὡς συνδιαμορφωτή τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς.» Τό εἶχε δείξει ἄλλως τε καί στόν προκάτοχό της, Προκόπη Παυλόπουλο, ὅταν ἐκεῖνος πρότεινε μυστικά στόν τότε ὑπουργό Ἐπικρατείας Γιῶργο Γεραπετρίτη τήν ἐπέκταση τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων στά 12 μίλια νοτίως τῆς Κρήτης γιά νά λάβει τήν ἀπάντηση, ὅτι «ὁ Πρωθυπουργός δέν εἶναι σ’ αὐτό τό …mood.»
Ἄν θέλει Δένδια καί ὁποιονδήποτε αὐτοῦ τοῦ διαμετρήματος ὁ κύριος Πρωθυπουργός, πρέπει νά ἀποφασίσει ὅτι ἡ χώρα θά ἔχει θεσμικά ἰσχυρό Πρόεδρο Δημοκρατίας μέ ἁρμοδιότητες, οἱ ἀπόψεις τοῦ ὁποίου θά ἀκούγονται καί θά γίνονται σεβαστές. Ὄχι ὑπάλληλο. Καί σέ κάθε περίπτωση δέν θά εὐτελίσει τό ἀξίωμα γιά νά ἀδειάσει ἡ ἐπετηρίδα τῶν δελφίνων πού θά τόν διαδεχθοῦν ὀψέποτε προκύψει θέμα διαδοχῆς του.
Ἡ ἀνάρρηση τοῦ Νίκου Δένδια στήν Προεδρία τῆς Δημοκρατίας προϋποθέτει ἐπίσης στροφή στήν ἐξωτερική μας πολιτική –εἰδικά στά ἑλληνοτουρκικά. Ὁ Πρωθυπουργός καί ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἄμυνας ταυτίζονται στό 80% τῶν θεμάτων τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἀλλά ὑπάρχει ἕνα 20% στό ὁποῖο ἀποδεδειγμένα διαφωνοῦν. Ἄν τό χάσμα αὐτό δέν ἔχει πάρει δημοσίως ἔκταση, ὀφείλεται ἀποκλειστικά στήν παραδειγματικῶς στρατηγική ψυχραιμία καί πειθαρχία πού διακρίνει τόν ὑπουργό Ἄμυνας.
Ἡ στροφή τοῦ κυρίου Μητσοτάκη εἶναι ἀπαραίτητη, γιατί πρέπει νά ὑπάρχει ἑνότητα κορυφῆς στά πολιτειακά ἀξιώματα καί γιατί οἱ σχέσεις τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας μέ τόν Πρωθυπουργό σέ ζητήματα πού ἀφοροῦν τό μέλλον τοῦ ἑλληνισμοῦ, πρέπει νά εἶναι ἁρμονικές καί παραγωγικές. Ἐάν αὐτό δέν συμβεῖ, τότε ὅποια ἐπιλογή τοῦ κυρίου Δένδια προφανῶς καί θά ὠφελήσει τήν ὑστεροφημία του, ἀφοῦ θά ἔχει διατελέσει ὑπουργός Ἐξωτερικῶν, ὑπουργός Ἄμυνας καί Πρόεδρος Δημοκρατίας, ἀλλά μακροπρόθεσμα δέν θά ὠφελήσει τήν χώρα. Καθώς θά σιγήσει μία φωνή μέ ἀντάλλαγμα μιά καρέκλα. Καί ὅσο γνωρίζουμε τόν Κερκυραῖο, δέν τοῦ τό ἔχουμε ὅτι θέλει νά σιγήσει.
Δυστυχῶς, ἀπό ὅ,τι ἀντιλαμβανόμαστε, ὁ Πρωθυπουργός δέν εἶναι τῶν αὐτῶν ἀπόψεων. Ἄν σοῦ ἀναθέτει τιμητικό ἀξίωμα, θέλει νά προσαρμόζεσαι στίς ἀπόψεις του καί ὄχι ἐκεῖνος στίς δικές σου.
Αὐτό ἀποκαλύφθηκε περίτρανα καί μέ τήν περίπτωση τοῦ νέου Ἐπιτρόπου μας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ἀπό τόν ὁποῖο ὁ κύριος Μητσοτάκης ἀπαίτησε νά εἶναι πάρα πολύ προσεκτικός κατά τήν διάρκεια τῆς ἀκροάσεώς του σέ ὅσα θά πεῖ γιά τήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Κατά τά ἄλλα, ἡ ἐπιλογή του ἔγινε, ὅπως εἶπε τότε ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος, γιά νά τιμηθεῖ στό πρόσωπο τοῦ κυρίου Τζιτζικώστα …ἡ Μακεδονία μας. Καί ὄχι βέβαια ἡ ἀποκαλούμενη Μακεδονία τῶν Σκοπίων.
Συγκεφαλαιώνω: Τά ἀξιώματα δέν εἶναι κομφόρ γιά νά παίζουν οἱ πολιτικοί ἀρχηγοί καί οἱ πρωθυπουργοί, ἀναλόγως τῶν προσωπικῶν ἀναγκῶν τους καί τῶν σκοπιμοτήτων τους. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι γιά νά σκέφτεται ὁ κύριος Μητσοτάκης μία τέτοια πρόταση, πρός τιμήν ἑνός πολιτικοῦ προσώπου τό ὁποῖο ἐλάχιστα συμπαθεῖ, πρέπει νά βρίσκεται σέ μεγάλη πολιτική ἀδυναμία. Σέ μεγάλη ἀνάγκη. Ἀλλά αὐτό δέν ἐνδιαφέρει καθόλου ὅμως τούς θεσμούς. Τούς θεσμούς τούς ἐνδιαφέρουν οἱ ἀνεξάρτητες προσωπικότητες μέ εἰδικό βάρος. Ἄν ὁ Πρωθυπουργός λοιπόν θέλει νά εἶναι πειστικός ὅτι κάνει γιά θεσμική παραταξιακή πατριωτική ἐπιλογή στό πρόσωπο τοῦ κυρίου Δένδια, πρέπει νά ἀναθεωρήσει καί ὁ ἴδιος. Ἀλλιῶς, θά πάρει στόν λαιμό του καί τόν ὑπουργό Ἄμυνας ἀκόμη κι ἄν αὐτός ἐκλεγεῖ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Διότι στήν πολιτική καί στήν ζωή, ὡς γνωστόν, τά στερνά τιμοῦν τά πρῶτα.
Μ.Η.Τ. 232122