Ἕνας χρόνος χωρίς τόν Διονύση τόν μελωδό

Πέρασα ὅλο τό πρωινό καθισμένος στό γραφεῖο καί στράγγισα ὁλόκληρη τήν «Ρεζέρβα» τοῦ Διονύση

Ἔτσι, σάν «ἐτήσιο ἀρχιερατικό μνημόσυνο», καθώς πέρασε κιόλας ὁλόκληρος ἐνιαυατός δίχως τήν φλογισμένη, αἰχμηρή παρουσία του.

Τί μᾶς ἔχει ἀπομείνει, ἄραγε, σέ ἐμᾶς, τούς ἐκδρομεῖς τοῦ ἑξῆντα; Ψάχνουμε καί συναντᾶμε τόν Ξαρχάκο, κάπου ἀναζητοῦμε τόν Λεοντῆ καί τόν Γλέζο στούς ἐναπομείναντες, ἐπίμονους κηπουρούς, καλλιεργητές τῆς ψυχῆς μας.

Ἕνα κι ἕνα, τά κοσμήματα τοῦ πολύτιμου περιδέραιου, τῆς «Ρεζέρβας», ἁπλώνονται μπροστά μου, καθώς ἡ βελόνα τοῦ πικάπ προχωρεῖ. Ποτέ δέν «κόλλησε ἡ βελόνα» στό πικάπ τοῦ Διονύση.

Ἀκούω τό «Πρωινό», λές καί εἶναι τώρα. Κι ἔρχεται μετά ἐκεῖνος ὁ κατάκοπος «Πολιτευτής», πού σήμερα, ὅπως καί τότε, παραμένει «ἕνας φαλάκρας ἀπ’ ἔξω κι ἀπό μέσα».

Ἔχουν ξετσουμίσει ὅλοι οἱ «πολιτευτάκηδες» καί τηλεφωνοῦν. «Ξέρεις, κατεβαίνω». Κανείς δέν λέει «Ξέρεις, ἀποφάσισα νά ἀνέβω». Ὅλοι κατεβαίνουν, κυριολεκτικῶς.

Ἀφήνουν κάποιοι τήν ἀπόλαυση τῆς τρίτης –καί τετάρτης– ἡλικίας καί βάζουν την «ὄπισθεν», ἐπιχειρῶντας νά ἐπιστρέψουν σέ ἕναν στίβο πού δέν τούς ἀντέχει πιά. «Θά σέ καταγγείλω, πονηρέ πολιτευτή» κραυγάζει ὁ Νιόνιος στό πικάπ καί σκέφτομαι τό τί ἔχει νά γίνει ὅταν μέ τό καλό φθάσουμε στίς ἐπερχόμενες ἐκλογές, καθώς θά πλησιάζει τό καλοκαίρι…

Ἀλλά ἡ «Ρεζέρβα» συνεχίζει ἀπτόητη. «Ἔβγαλες οὐρά καί προβοσκίδα, κρύφτηκες πίσω ἀπό μιάν ἐφημερίδα, λευκέ, γαλάζιε ποντικέ μου». Βρέ, Διονύση, μπαγασάκο, ποῦ τά εἶχες δεῖ, ποῦ τά εἶχες ὁραματιστεῖ ὅλα ὅσα θά βρίσκουμε κάθε τόσο ἐμπρός μας, «ἀφοῦ κι αὐτό τό αὔριο, τό ἀλάνι, ὄργανο τοῦ κόμματος τό ἔχεις κάνει»;

Πόσα μᾶς ἔγραψες, πόσα μᾶς εἶπες, πόσα μᾶς ἔδειξες καί πόσο θάρρος εἶχες, νά περάσεις στήν συντήρηση, ὄχι ὡς συντηρητικός, ἀλλά ὡς συντηρητής!

Ἀλλά ποιός νά σέ καταλάβει, Διονύση; Ἐκεῖνοι πού ἄφησαν κενές τίς θέσεις στό ξόδι σου; Ἐκεῖνοι δέν ἔχουν ἰδέα τοῦ τί τραγούδησες μέ λόγια βγαλμένα ἀπό τό ἄροτρο τοῦ χρόνου καί τῆς Ἱστορίας.

«Πᾶμε γιά ἐκεῖ, μ’ ἕναν πυροβολισμό, ἡ ἀγάπη δουλεύει γιά τόν σοσιαλισμό», φώναζες καί ψάχναμε νά βροῦμε «τί θέλει νά πεῖ πάλι ἐτοῦτος;» μέσα ἀπό τήν κιθάρα τοῦ Τζώνυ. «Φορῶ τό καπελάκι μου, νά πάω στήν ἀνηφόρα» ἐπιμένει τό πικάπ, πού συνεχίζει νά γυρίζει μέ ἀπόλυτη ἀκρίβεια καί ἔχει φτάσει ἤδη στό «Κανονάκι», μέ ἐκεῖνο τό τέμπο πού σέ κάνει νά θυμᾶσαι τόν Διακογιώργη, τά φωτεινά βράδυα στό «Κύτταρο», ὅπου, ἐν μέσῳ «μαύρης μαυρίλας», τρέχαμε νά κοινωνήσουμε τῶν ἀχράντων τοῦ Εὐγένιου Σπαθάρη μυστηρίων, «τελείως ὑπεύθυνοι γιά ὅλα», κι ἀφοῦ «ἀπό ἐτούτη τήν δουλειά, καλύτερη δέν ἔχω!»…

«Κανονάκι, κανονάκι, δέν ὑπάρχει ὁρόσημο, κόβονται τά γόνατά μου στό τρελό της δόσιμο» μᾶς ἔλεγε κι ὕστερα «εἶναι ἡ χάρη πού μᾶς παίρνει, σκάει κι ἀπογειώνεται, βρίσκει τήν καινούργια βία καί ξανασηκώνεται».

Κι ἀπό κοντά ἡ τούμπα τοῦ μέγιστου Γιάννη Ζουγανέλη, τοῦ φίλου μας.

Ἄχ, Διονύση μας, δέν σέ λένε Σταῦρο καί κυρ-Σταῦρο καί ἀφέντη τσουτσουλομύτη. Μόνο Διονύση σέ λένε. Κι αὐτό μᾶς φτάνει…