Ἐκεῖνες τίς πένθιμες ἡμέρες τοῦ Ἰουλίου

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, σκέπτομαι πόσο μεγάλη ἀξία ἔχει γιά τόν πολίτη ἡ ἐνημέρωση!

Θυμᾶμαι ἐκείνη τήν φοβερή περίοδο, ἀπό τίς 15 ἕως τίς 24 Ἰουλίου τοῦ 1974, πού πελαγοδρομούσαμε, πού ψάχναμε -νέα παιδιά τότε- νά μάθουμε τί συνέβαινε στήν Κύπρο καί τί ἐπρόκειτο νά συμβεῖ στήν πατρίδα μας.

Ἡ «Ἐπιστράτευση» εἶχε διαταχθεῖ μέσα σέ κλῖμα γενικῆς συγχύσεως, ἔφθαναν μηνύματα ὅτι οἱ ἐπιστρατευθέντες δέν εἶχαν ἰδέα τί γινόταν καί ποῦ πήγαιναν, κάποιοι διέδιδαν ὅτι «μέσα στά κιβώτια, ἀντί γιά πυρομαχικά εὕρισκαν πέτρες»… Τυχερός, τότε, εἶχα ἐνταχθεῖ στό «πλήρωμα» τῶν ἐκδόσεων τοῦ Γιάννη Παπαγεωργίου, ἰδιοκτήτη τῆς «Ἀθηναϊκῆς», ἡ ὁποία εἶχε διακόψει τήν κυκλοφορία της πρό τῆς 21ης Ἀπριλίου καί τότε ἐξέδιδε τό «Τράστ τοῦ γέλιου».

Ὁ ἐκδότης, βεβαίως, εἶχε διατηρήσει τήν πολιτική ὁμάδα του, τόν Γιῶργο Σπορίδη, τόν Νῖκο Βυζαντινό, κάποιους παλιούς βουλευτές τῆς Ἑνώσεως Κέντρου. Καί ἐκείνη τήν περίοδο «ξημεροβραδιαζόμασταν» ἐκεῖ, στήν ὁδό Βησσαρίωνος 3, ἐπιδιώκοντας «νά μάθουμε τί γινόταν» καί, φυσικά, νά τό «ἀναμεταδώσουμε» στούς φίλους μας, πού ἀδημονοῦσαν.

Ὁ Παπαγεωργίου εἶχε καί «ἄκρες» σέ κάποιες ξένες πρεσβεῖες -ἀπό ἐκεῖ ἔβγαιναν οἱ πλέον ἀξιόπιστες πληροφορίες- κι ἔτσι κρεμόμασταν ὅλοι ἀπό τά χείλη του.

Τό πρῶτο πού μάθαμε ἦταν ὅτι «φάγανε τόν Μακάριο». Ἔπειτα ἀπό λίγες ὧρες, ἦλθε τό νέο ὅτι «ὁ Μακάριος διέφυγε καί ἔστειλε μήνυμα στόν Κυπριακό λαό». Μέχρι τό ἀπόγευμα, εἴχαμε πλήρη εἰκόνα. Εἶχε γίνει πραξικόπημα, εἶχε βομβαρδισθεῖ τό Προεδρικό Μέγαρο, ὁ Μακάριος εἶχε διαφύγει καί οἱ Βρεταννοί τόν προστάτευαν.

«Θά μποῦν οἱ Τοῦρκοι στό νησί» ἦταν τό μήνυμα πού ἐλήφθη ἀπό κυπριακές πηγές. Ἡ εἴδηση ἦταν τρομακτική.

«Πόλεμος»! Οὔτε πού τό εἶχε φαντασθεῖ ἡ Ἑλλάδα, πού εἶχε ἤδη ἀρχίσει τά μπάνια της. Καί μπορεῖ οἱ Τοῦρκοι νά ἑτοίμαζαν τήν εἰσβολή, τήν ὁποία εἶχε «προετοιμάσει» μιά χαρά ἡ ἀφροσύνη τοῦ Ἰωαννίδη καί τῶν «κοκορόμυαλων» ἀξιωματικῶν τῆς παρέας του, ἀλλά τά ραδιόφωνα στήν Ἑλλάδα ἔπαιζαν «Μιά κότα στρουμπουλή» καί ἡ τηλεόραση ἔδειχνε τόν «Μάνιξ» καί τό «Χάι Σάπαραλ».

Ὅταν ἄρχισαν νά ἔρχονται τά πρῶτα «φύλλα ἐπιστρατεύσεως», δημιουργήθηκε ὁ πρῶτος πανικός! Ἀλλά τό ραδιόφωνο ἐξακολουθοῦσε νά παίζει «μελωδίες καί ρυθμούς». Κι ἐμεῖς, μιά παρέα «τυχερῶν», πού δέν εἶχε -ἀκόμη- ἐπιστρατευθεῖ, τεντώναμε τό αὐτί γιά νά ἀκούσουμε τί ἔλεγε «ἡ φωνή» στό ἀκουστικό πού εἶχε σφηνωμένο στό δεξί του αὐτί ὁ -κάθιδρος- Παπαγεωργίου!

Σήμερα, πού ἡ ἐνημέρωση φθάνει σέ ἐμᾶς καταιγιστική -ἀναφέρομαι στήν ἐνημέρωση καί ὄχι στήν ἀνεξέλεγκτη καί ἐπί τό πλεῖστον πλαστή «πληροφόρηση» ἀπό τά «μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης»-, ἀντιλαμβάνομαι πολύ καλά τήν ἀξία της.

Δέν μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε πόσο «ἄγριο» εἶναι τό συναίσθημα νά μήν μπορεῖς νά μάθεις τί συμβαίνει στήν ἴδια σου τήν πατρίδα! Καί πρέπει νά εἴμαστε εὐγνώμονες καί νά εὐχαριστοῦμε τήν Δημοκρατία μας, πού μᾶς ἔχει ἐξασφαλίσει αὐτό τό πολύτιμο, τό ὑπέρτατο ἀγαθό γιά μιά κοινωνία. Τήν ἐνημέρωση!

Κι ἐμεῖς, οἱ δημοσιογράφοι, οἱ ἔχοντες τήν εὐθύνη νά ἐνημερώνουμε τούς πολῖτες, ἄς ἔχουμε πάντα στό μυαλό μας πόσο πανάκριβο, πολύτιμο καί ἀπαραίτητο γιά μιά κοινωνία εἶναι τό συγκεκριμένο ἀγαθό!