«Ἀλλιῶς θά πεινάσουμε…»

«Ο Ανθρωπος εἶχε 150 ἀμνοερίφια. Ἡ ἀγορά τόν Αὔγουστο τόν περίμενε.

Ἐάν “ἔσφαζε 0” καί διέθετε τό κρέας στήν ἀγορά, τό κέρδος του θά ἔφθανε, σοῦ τό λέω μετά λόγου γνώσεως, τά 15.000€. Ποσό ἀξιοσημείωτο γιά ἕναν κτηνοτρόφο, καθώς μέ αὐτό θά μποροῦσε νά ἀγοράσει τίς ζωοτροφές του καί τίς προμήθειες γιά τό κοπάδι γιά ὅλο τό χειμῶνα. Ἀλλά ὅταν τά ἀμνοερίφια ζύγιζαν 11 κιλά καί ἔπιαναν καλή τιμή ἐπειδή τό κρέας τους ἦταν τρυφερό, ἦρθε διαταγή τήν Ἀθήνα: Stop. Τώρα, σιτεμένα, ζυγίζουν 15kg καί ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά τά πουλήσει, καί θά βγεῖ καί ζημιωμένος ἀπό πάνω. Γιατί ὅλο αὐτό τό διάστημα τά τάιζε, ἄρα ἐπένδυε πόρους πάνω σέ αὐτά! Δυστυχῶς κάποιοι στήν Ἀθήνα δέν καταλαβαίνουν ὅτι γιά νά γίνει ἕνα κοπάδι παραγωγικό χρειάζεται νά περάσουν δύο ἕως τρεῖς γενιές, καί πώς ἄν αὐτό διαταραχθεῖ, δύσκολα διορθώνεται. Τήν ἴδια στιγμή πού μιλᾶμε οἱ Ρουμᾶνοι κτηνοτρόφοι θησαυρίζουν. Ἔχουν τό ok ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί σφάζουν.» …

Μία ἁπλή ἐρώτηση ἔκανα σέ μιά βραδινή βεγγέρα σέ ἕναν ἄνθρωπο πού ἐμπλέκεται στήν ἁλυσίδα πωλήσεως κρέατος στήν Ἑλλάδα καί ἔλαβα οἰκονομική ἀνάλυση γιά τίς ἐπιπτώσεις τῆς πανώλης καί τόν σπασμωδικό τρόπο πού ἀντιδρᾶ ἡ Πολιτεία μέ σαφῆ ἀντίκτυπο στόν κτηνοτροφικό τομέα. Οἱ κοινοί θνητοί συνήθως δέν ἀσχολοῦνται μέ τό τί ἀκριβῶς συμβαίνει μέχρι νά φτάσει στό πιάτο τους ἕνα κομμάτι κρέας. Σπανίως ἔχουν ἐρωτήσεις.

Ὡστόσο ἄν ἀρχίσεις καί ρωτᾶς, ἐντυπωσιάζεσαι ἀπό αὐτό πού πραγματικά μαθαίνεις ὅτι συμβαίνει. Καί τί εἶναι αὐτό πού συμβαίνει; Ἡ κτηνοτροφία στήν πατρίδα μας ὑποχωρεῖ ραγδαῖα. Ἀκόμα καί σέ νησιά τοῦ Αἰγαίου μέ παράδοση σέ αὐτήν, ὅπως ἡ ὀρεινή Νάξος καί ἡ Πάρος. Ὅσο ἐκτινάσσεται ὁ τουρισμός καί ἀποκτᾶ ἀξία ἡ γῆ, τόσο περισσότερο ὑποχωρεῖ ἡ κτηνοτροφία, καθώς ἕνας στάβλος ἀλλάζει χρήση ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ: μετατρέπεται πολύ εὔκολα σέ ἐνοικιαζόμενα στά ὁποῖα μπορεῖ κανείς νά ἔχει εἰσόδημα χωρίς κόπο. Ἕνας ἐργαζόμενος κτηνοτρόφος ἐπίσης πολύ εὔκολα μετακινεῖται σέ τουριστικά ἐπαγγέλματα μέ τά ἴδια καί καλύτερα χρήματα. «Ἄν βάλεις ἕναν σκληραγωγημένο κτηνοτρόφο νά κάνει τόν ψήστη, εἶναι διασκέδαση, παιχνιδάκι γι’ αὐτόν σέ σύγκριση μέ τίς δυσκολίες τίς προηγούμενης δουλειᾶς του. Καί πληρώνεται καί καλύτερα γιά λιγότερες ὧρες!» μοῦ ἐλέχθη. Ἔτσι σιγά-σιγά καί οἱ ἰδιοκτῆτες καί οἱ ἐργαζόμενοι ἐγκαταλείπουν. Ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς τό κράτος δέν τούς δίνει σημασία.

Παρά ταῦτα ὁ συνομιλητής μου, ὁ ὁποῖος ἐξηγεῖ ὅτι οἱ Ἕλληνες διατροφικά ἀγοράζουν κυρίως μοσχάρι καί κοτόπουλο καί δευτερευόντως χοιρινό (καί ἄς μήν εἶναι μουσουλμᾶνοι), πιστεύει βαθιά μέσα του ὅτι κάποια στιγμή ὁ κύκλος θά γυρίσει καί ὅτι ἡ ἑλληνική κτηνοτροφία θά ἀκμάσει καί πάλι. «Εἶναι μαθηματικῶς βέβαιο ὅτι ὡς Ἔθνος πρέπει νά μποῦμε στό παιχνίδι τῆς αὐτάρκειας» μοῦ λέει καί προσθέτει χαμογελῶντας: «Ἀλλιῶς θά πεινάσουμε»…

Υ.Γ: Χθές, καί μετά τήν ἀπώλεια 40 ἡμερῶν, τό Ὑπουργεῖο Ἀγροτικῆς Ἀναπτύξεως ἀπεφάσισε νά ἀνοίξει τά σφαγεῖα σέ 40 νομούς, ἀλλά «τό πουλάκι ἔχει πετάξει».