Βρέ, δέν πά’ νά ’σαι καί ἡ Μάγια Μελάγια…

Ἀξίζουν ἔπαινοι στόν Ἀμερικανό φρουρό τοῦ μνημείου τῶν πεσόντων, στό Ἄρλιγκτον

Ὁ νεαρός στρατιώτης ἐπέπληξε, στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, τόν ὑπουργό Πολέμου τῶν ΗΠΑ (ἀσφαλῶς, προϊστάμενό του) καί τούς γύρω του πολιτικούς, ἐπειδή συζητοῦσαν μεγαλοφώνως, ἀμέσως μετά τήν κατάθεση στεφάνου στό μνημεῖο. «Ὅλοι ὀφείλουν νά ἐπιδεικνύουν τόν δέοντα σεβασμό» τούς εἶπε, σέ τόνο ὀξύτατο, ὁ φρουρός. Καί ἐκεῖνοι, φυσικά, «λούφαξαν» καί οὐδείς τόλμησε νά πεῖ κουβέντα!

Μοιραῖα, ἔρχεται στό μυαλό ἡ εἰκόνα τοῦ δικοῦ μας «Ἄρλιγκτον», στήν πλατεῖα Συντάγματος, ἐκεῖ πού οὐδείς σέβεται, οὐδείς ὑπολογίζει, οὐδείς λογαριάζει, ἐκεῖ πού ἡ εἰκόνα εἶναι «γιά κλάματα», μέ παρεμβάσεις ἀνεπίτρεπτες γιά ἕναν ἱερό χῶρο, ἐκεῖ πού στήνονται τσαντήρια καί ξαπλάρουν διάφοροι διαμαρτυρόμενοι, ἐκεῖ πού κάποιοι ἐπένδυσαν στήν εὐαισθησία τῶν πολιτῶν καί ἐνέγραψαν (;) ὑποθήκη γιά πολιτικό μέλλον.

«Δέν πά’ νά ’στε ὅποιοι εἶστε: Ἐδῶ εἶναι χῶρος ἱερός καί ὀφείλετε νά τόν σέβεστε» εἶπε, σχεδόν οὐρλιάζοντας, ὁ φρουρός στόν ὑπουργό Ἀμύνης (Πολέμου τόν λένε τώρα). Καί ἐκεῖνος, ὅπως καί οἱ γύρω του, δέν ἔκαναν «οὔτε κίχ», πού ἔλεγε ἡ μάνα μου! Ἔβαλαν τήν οὐρά στά σκέλη καί ἀπεσύρθησαν ἡσύχως. Καί, εἶναι βέβαιον, οὐδείς θά τολμήσει ἔστω καί νά σκεφθεῖ νά μάθει «ποιός εἶναι αὐτός» καί νά πεῖ «στεῖλτε τον αὔριο στόν… Μισσισσιππή», ὅπως λέμε ἐμεῖς «στόν Ἕβρο»!

Πῶς νά τό κάνουμε, ἀγαπητοί; Μερικά σημεῖα (πρέπει) νά εἶναι ἄβατα! Πρέπει νά ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς νά τά βεβηλώνει ὁποιοσδήποτε, γιά ὁποιονδήποτε λόγο. Ὅσο καί ἄν εἶναι «ἅγιος» ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο κάποιος ἐπιχειρεῖ νά ἀλλοιώσει ἕναν ἱερό χῶρο, δέν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία, πού νά ἐπιτρέπει τήν βεβήλωση!

Ὁ φρουρός τοῦ Ἄρλιγκτον, ἀγαπητέ ὑπουργέ Ἐθνικῆς Ἀμύνης, κάτι μᾶς εἶπε, κάποιον –σωστό– δρόμο μᾶς ὑπέδειξε! Πῶς τό εἶχε πεῖ ὁ χωροφύλακας, στήν μεγάλη μας τραγωδό, στήν ὁποία ἀπαγόρευσε τήν εἴσοδο στό θέατρο τῆς Ἐπιδαύρου πρίν τήν καθορισμένη ὥρα; «Μά, εἶμαι ἡ Κατίνα Παξινοῦ» τοῦ λέει ἡ μεγίστη. «Βρέ, δέν πά’ νά ’σαι καί ἡ Μάγια Μελάγια: Ἐγώ ἔχω ἐντολή νά μήν μπεῖ κανένας!»

Ὅποιος λοιπόν κι ἄν εἶσαι, ὅποια καί ὅσο «ἅγια» εἶναι τά κίνητρά σου, δέν ἔχεις τό δικαίωμα νά ἀλλοιώνεις τόν ἱερό χῶρο τῶν πεσόντων. Οὔτε νά στήνεις ἀντίσκηνα καί νά κάνεις ἐκεῖ τήν ἀπεργία πείνης σου οὔτε νά στήνεις «κενοτάφια», ὅσο μεγάλος κι ἄν εἶναι ὁ πόνος σου. Καί, γιά νά λέμε τήν πᾶσα ἀλήθεια, ἡ Πολιτεία, τό κράτος, ὁ ἁρμόδιος γιά τό μνημεῖο φορεύς, ὄφειλε νά τό ἔχει διατηρήσει καθαρό, ἀνέπαφο καί ἀβεβήλωτο.

Γιά νά δοῦμε τώρα, πού ἔχει ἤδη ἐγκριθεῖ ἡ ἀλλαγή τοῦ ὅλου σκηνικοῦ γύρω ἀπό τό μνημεῖο τῶν πεσόντων ὑπέρ πατρίδος. Θά ἀλλάξει αὐτή ἡ λανθασμένη νοοτροπία; Διότι οὔτε «δημοκρατικό» οὔτε «πολιτισμένο» εἶναι τό νά μήν ὑπάρχει ὁ ἀπαιτούμενος σεβασμός «στά ἱερά καί τά ὅσια».

Πῶς νά τό κάνουμε, δηλαδή; Κάποια πράγματα εἶναι «ὑπεράνω», κάποια πράγματα εἶναι «χωρίς δεύτερη κουβέντα». Ὁ ἐξαιρετικός Ἀμερικανός φρουρός τοῦ Ἄρλιγκτον ἔδειξε τόν δρόμο. Ἀρκετά δέν ἔχει τραβήξει ὁ ἔνδοξος «Ἄγνωστος»;