Πάντα, ὅταν πλησιάζω στό κτήριο τῆς ἐφημερίδας, ρίχνω μιά ματιά ἀπέναντι, στήν ὁδό Ἀραβαντινοῦ, στό σπίτι τῆς ἀλησμόνητης Ἄννας Συνοδινοῦ
Τῆς γυναίκας πού θαύμαζα ἀπό παιδί καί πού εἶχα τήν ἀγαθή τύχη νά μέ τιμήσει μέ τήν φιλία της.
Δέν τόλμησα ποτέ νά τήν ἀποκαλέσω «Ἄννα», ὅπως μέ προέτρεπε. Τήν γνώριζα ἀπό παιδί, ἀπό τό ραδιόφωνο, στό «Θέατρο τῆς Τετάρτης». Ἡ φωνή της ἦταν, ὅπως ἔλεγε ὁ πατέρας μου, λές καί ἄκουγες νά μιλοῦν τά μάρμαρα τοῦ Παρθενῶνα!
Ἀργότερα, ὅταν τήν συνάντησα, χάρη στόν παλαιό πρωταθλητή σύζυγό της Γιῶργο Μαρινάκη, πού μέ τά χρώματα τοῦ Ἐθνικοῦ διέπρεψε καί στόν χῶρο τοῦ ἀθλητισμοῦ, θαμπώθηκα. Ἦταν ἕνα πλάσμα πού ἀνέβλυζε ἑλληνικό ζείδωρο ὕδωρ. Κι ὅταν πήγαινα στό σπίτι, γιά νά μιλήσουμε, ἀπολάμβανα τά λόγια της, τά ρουφοῦσα. Τήν ἄφηνα νά μιλᾶ γιά διάφορα θέματα, χωρίς ποτέ νά τῆς δώσω νά καταλάβει ὅτι μοῦ ἀρκοῦσε νά τήν ἀκούω καί δέν μέ ἐνδιέφερε τόσο τό τί ἀκριβῶς θά μοῦ ἔλεγε!
Ἀργότερα, ὅταν μοῦ ἀνετέθησαν καθήκοντα στήν διοίκηση τοῦ Φεστιβάλ Ἀθηνῶν καί Ἐπιδαύρου, ἔστειλε τόν ἀείμνηστο ἀδελφό της Νῖκο, τόν μεγάλο δάσκαλο, νά μέ βρεῖ. «Πρόεδρε, ἔχω ἐντολή ἀπό τήν Ἄννα νά σέ βοηθήσω. Ὅ,τι θέλεις ἀπό ἐμένα, νά μοῦ τό ζητήσεις χωρίς δεύτερη κουβέντα».
Προσωπικότητα ὁ Νῖκος Συνοδινός, σύζυγος τῆς σπουδαίας χορογράφου Ἄννας Πέτροβα, ἱδρυτής τῶν «Δημητρίων», διετέλεσε διευθυντής στό «Ἅρμα Θέσπιδος» καί ἐθήτευσε ὡς μουσικός, χορωδός, ἐνορχηστρωτής καί σκηνοθέτης στή Λυρική Σκηνή, ὅπου ἀνέλαβε καθήκοντα διευθυντῆ. Ἕνας τόσο σημαντικός ἄνθρωπος, λοιπόν, στάλθηκε ἀπό τήν μεγάλη μου φίλη νά μέ βοηθήσει!
Αὐτή ἦταν ἡ Ἄννα Συνοδινοῦ. Δινόταν στούς φίλους, στήριζε τούς νεώτερους, βοηθοῦσε ὅποιον πίστευε ὅτι μποροῦσε νά προσφέρει κάτι διαφορετικό. Ἁπλή, χωρίς ἴχνος βεντετισμοῦ, χωρίς ποτέ νά ἀναφέρεται στήν σπουδαία της σταδιοδρομία, εἶχε μόνο καλά λόγια γιά τούς πολλούς.
Ἀκόμη καί στήν κριτική της ἀπέναντι στούς «ἰσχυρούς», ἦταν μετρημένη. Μπορεῖ νά ἔλεγε κάτι παραπάνω, ἀλλά τελείωνε μέ τή φράση «Δέν πειράζει, μακάρι νά ἔχω ἐγώ ἄδικο». Λάτρευε τούς νέους καί ὅταν, κάποια στιγμή, ρωτήθηκε «ἄν τῆς λείπει ἡ πολιτική» εἶχε ἀπαντήσει: «Σκέπτομαι καί λειτουργῶ πολιτικά. Κάθε τι πού κάνω εἶναι πολιτική πράξη. Καί οἱ παραστάσεις πού δίνω γιά τήν πολιτιστική ἐπιμόρφωση τῶν ἐφήβων, πολιτική πράξη δέν εἶναι; Τά παιδιά εἶναι τό ὡραιότερο κοινό τοῦ κόσμου. Οἱ μεγάλοι λειτουργοῦν κατόπιν κριτικῆς, ἐνῷ τά παιδιά βάσει ἐνστίκτου».
Εἶχε ἀκόμη δηλώσει, σχετικά μέ τό ποιοί εἶναι οἱ ἥρωες σήμερα: « Καμμία ἐποχή δέν ἔμεινε γυμνή ἀπό ἥρωες. Εἴμαστε σέ μία μεταβατική περίοδο. Νέοι ἥρωες θά δημιουργηθοῦν ἀναγκαστικά. Ξέρετε τί ἔχει σημασία σήμερα; Νά βλέπουν οἱ νέοι πόσο σημαντικό εἶναι οἱ ἄνθρωποι νά κρατᾶνε τόν λόγο τῆς τιμῆς τους. Γιά νά ὑπάρχουν προοπτικές».
Σπουδαία γυναῖκα, ἐξαιρετικός ἄνθρωπος. Ὀξυδερκής, γεμάτη φλόγα γιά τήν Ἑλλάδα καί τούς Ἕλληνες. Μοναδική τραγωδός, ἰδανική ἑρμηνεύτρια στήν ὀρχήστρα τοῦ Ἡρωδείου καί τῆς Ἐπιδαύρου. Ἀλησμόνητη, πολύτιμη. Μᾶς λείπει, σέ μιά ἄγονη ἐποχή…
Μ.Η.Τ. 232122