Τό παρασκήνιο τῆς ἀποχώρησης τῆς Κριστίν Λαγκάρντ ἀπό τά ἡνία τῆς ΕΚΤ καί ἡ πιθανότητα νά κατέλθει στίς ἐκλογές
Kι ἐνῷ ὅλοι ἐντός κι ἐκτός Γαλλίας ἀναμένουν τό Παγκόσμιο Οἰκονομικό Φόρουμ νά ἀνακοινώσει πώς ἡ Κριστίν Λαγκάρντ θά ἀναλάβει τά ἡνία τοῦ ὀργανισμοῦ, ὅπως ἀναφέρουν «ἀποκλειστικές» πληροφορίες πολλῶν δημοσιευμάτων, τό ἐνδεχόμενο μιᾶς ἠχηρῆς ἀνατροπῆς παραμένει ἀνοιχτό.
- Τῆς ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΝΑΞΑ
Παρ’ ὅλο πού ἡ ἀπερχόμενη ἐπί κεφαλῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τράπεζας ἔχει ἀποκλείσει στό παρελθόν τό σενάριο νά διεκδικήσει τήν προεδρία τῆς Γαλλίας, τά τελευταῖα εἰκοσιτετράωρα τά γαλλικά Μέσα ἐνημέρωσης φαίνεται νά προωθοῦν ὁλοένα καί πιό ἔντονα τό ὄνομά της, θυμίζοντας τήν ἀντίστοιχη ἐπικοινωνιακή ἐκστρατεία ὑπέρ τοῦ Ἐμμανυέλ Μακρόν πρίν ἀπό ἐννέα χρόνια, ὅταν ἐκεῖνος παρουσιαζόταν ὡς ὁ ἐκλεκτός τοῦ γαλλικοῦ Τύπου καί τῆς γαλλικῆς ἐλίτ.
Ἄλλως τε, ἡ πρόωρη ἀποχώρηση τῆς Λαγκάρντ ἀπό τήν ΕΚΤ δέν ἦταν καθόλου τυχαία, ἀλλά ἀπολύτως προγραμματισμένη. Φεύγοντας νωρίτερα, ἡ γνωστή οἰκονομολόγος καί πολιτικός ἀφήνει στόν Ἐμμανυέλ Μακρόν καί τόν Φρῆντριχ Μέρτς τή δυνατότητα νά διαλέξουν τόν διάδοχό της πρίν ἀπό μιά ἐνδεχόμενη νίκη τῆς Μαρίν Λέ Πέν στίς προεδρικές ἐκλογές τοῦ 2017.
Δημοσιονομική πίεση καί τό ἀφήγημα τῆς ἀναγκαιότητας
Μέ τό δημόσιο χρέος νά ἔχει γίνει ἡ ἀχίλλειος πτέρνα τῆς Γαλλίας, ἡ χώρα ὁδεύει πρός μιά νέα περίοδο σκληρῆς δημοσιονομικῆς ἀσφυξίας. Ὁ προκρούστειος προϋπολογισμός τοῦ ἑπόμενου ἔτους, πού ἡ κυβέρνηση Μακρόν φέρεται ἀποφασισμένη νά ἐπιβάλει μέσῳ τοῦ ἄρθρου 49.3 τοῦ γαλλικοῦ Συντάγματος, ἐλλείψει θετικῆς ψήφου στήν Ἐθνοσυνέλευση, θά ρίξει κι ἄλλο λάδι στή φωτιά τῆς σφοδρῆς πολιτικῆς καί κοινωνικῆς ἀντιπαράθεσης πού ἔχει φουντώσει τίς τελευταῖες ἑβδομάδες.
Γιά νά περιορίσουν τίς ἀντιδράσεις καί νά προετοιμάσουν τήν κοινή γνώμη γιά ὅσα ἔρχονται, τά κυβερνητικά Μέσα ἐνημέρωσης, ἀλλά καί πολιτικοί πού πρόσκεινται στήν κυβέρνηση, ἀναμένεται νά ἐπιστρατεύσουν τό γνωστό στήν Ἑλλάδα καί τήν Κύπρο ἀφήγημα τῆς δημοσιονομικῆς ἀναγκαιότητας. Ἡ σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή, μέ τή γνώριμη συνταγή ΕΚΤ καί ΔΝΤ, θά παρουσιαστεῖ ὡς ἀναπόφευκτη ἐπιλογή καί, κυρίως, ὡς ἡ μόνη διέξοδος γιά τή διάσωση τῆς γαλλικῆς οἰκονομίας. Μέσα ἀπό μιά συστηματική καί ἀνελέητη ἐπικοινωνιακή καταιγίδα, θά προωθήσουν τή δημοσιονομική λιτότητα ὡς θαυματουργό φάρμακο γιά τήν οἰκονομική κρίση, ἐνῷ ὅλοι οἱ κεντρῶοι ὑποψήφιοι γιά τήν προεδρία, ὅπως καί οἱ δεξιοί (ὁ Ἐντουάρ Φιλίπ, ὁ Γκαμπριέλ Ἀττάλ, ὁ Μπρουνό Ρεταγιό, ὁ Νταβίντ Λισνάρ), θά ἀποσύρουν τίς ὑποψηφιότητές τους ὑπέρ τῆς Κριστίν Λαγκάρντ.
Ἡ κρίσιμη συγκυρία τῶν ἐκλογῶν καί τό τεχνοκρατικό προφίλ
Ἕνα ἀκόμη σημαντικό στοιχεῖο πού συγκλίνει πρός τήν πιθανή ἐπιβεβαίωση αὐτοῦ τοῦ σενάριου εἶναι τό γεγονός πώς ἡ Λαγκάρντ ἀνακοίνωσε ὅτι ἀποχωρεῖ ἐπίσημα ἀπό τήν ΕΚΤ στίς 7 Φεβρουαρίου τοῦ 2027. Τήν ἴδια ἀκριβῶς ἡμέρα ἐνεργοποιεῖται ἐπίσημα ἡ ἐκλογική διαδικασία στή Γαλλία, ξεκινᾶ ἡ προσπάθεια τῶν ὑποψηφίων γιά τή συγκέντρωση τῶν 500 ὑπογραφῶν αἱρετῶν πού χρειάζονται γιά νά θέσουν προεδρική ὑποψηφιότητα. Σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, πληθαίνουν οἱ φωνές τῶν οἰκονομικῶν ἀναλυτῶν ἐντός τῆς Γαλλίας πού ὑποστηρίζουν πώς ἡ χώρα, πού βρίσκεται σέ ὕφεση καί δέν ἔχει καταγράψει οὔτε ἕνα τρίμηνο μέ θετικό ρυθμό ἀνάπτυξης, δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἕναν πολιτικό τήν ἑπόμενη πενταετία, ἀλλά ἀπό ἕναν τεχνοκράτη.στις κάλπες. Εἶναι ἄραγε ὅλα αὐτά σύμπτωση;
Τήν Παρασκευή 30 Ὀκτωβρίου, ὁ οἶκος ἀξιολόγησης Fitch ἐπεσήμανε ὅτι τό δημοσιονομικό ἔλλειμμα τῆς Γαλλίας θά ἐπιδεινωθεῖ τό ἑπόμενο ἔτος, φτάνοντας στό 5,5%. Τό νά τεθεῖ ἡ χώρα ὑπό κηδεμονία θά ἀποτελοῦσε ταπείνωση γιά τούς Γάλλους. Ἄν ὅμως πάρει τά ἡνία της μιά τεχνοκράτισσα σάν τήν Κριστίν Λαγκάρντ, πού ἔχει ἐμπειρία στήν πολιτική, ἐνῷ ἔχει διατελέσει ἐπί κεφαλῆς στό ΔΝΤ καί στήν ΕΚΤ, θά μποροῦσε νά ἀποτρέψει τήν οἰκονομική κατάρρευση χωρίς ἴσως νά χρειαστεῖ ἡ Γαλλία νά παραδώσει τά κλειδιά τῆς οἰκονομικῆς της πολιτικῆς στούς δανειστές. Γιά τήν περίπτωση τῆς Λαγκάρντ ὑπάρχει καί τό σχετικό παράδειγμα μέ τόν πρώην πρόεδρο τῆς ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, ὅταν τό 2021 ἡ Ἰταλία τόν ἐπέλεξε γιά νά ἀνορθώσει τά οἰκονομικά τῆς χώρας, ἐνῷ τό 2011 ὁ πρώην ἐπίτροπος Μάριο Μόντι ἐπέβαλε στούς Ἰταλούς ἕνα πρόγραμμα θεραπείας-σόκ.
Ἡ πολιτική ταυτότητα καί τά ἑπόμενα βήματα
Κατά τή διάρκεια συνάντησης οἰκονομικῶν κύκλων στήν Αἴξ-ἄν-Προβάνς, τόν Ἰούλιο τοῦ 2026, ἡ Κριστίν Λαγκάρντ εἶχε δηλώσει, σέ συνέντευξή της στό Euronews, ὅτι δέν θά εἶναι ὑποψήφια γιά κανένα πολιτικό κόμμα στή Γαλλία. Λίγο ἀργότερα, ὅμως, ἄφησε ἀνοιχτό τό ἐνδεχόμενο νά συμμετάσχει στήν προεδρική ἐκλογική ἀναμέτρηση καί ἀμέσως ἔλαβε τή στήριξη ἀρκετῶν ἐπιφανῶν οἰκονομολόγων. Ἡ πολιτική της διαδρομή παρουσιάζει ἐνδιαφέρον.
Δέν συνδέεται οὔτε μέ τόν μακρονισμό οὔτε μέ τή Δεξιά τοῦ Νικολά Σαρκοζύ, παρ’ ὅτι διετέλεσε ὑπουργός του γιά σχεδόν ὁλόκληρη τήν πενταετῆ προεδρική του θητεία, ἀλλά μέ ὄχι ἰδιαίτερη ἐπιτυχία. Μάλιστα, διαθέτει καί ἀριστερό πολιτικό ὑπόβαθρο, καθώς οἱ γονεῖς της διατηροῦσαν στενές σχέσεις μέ τόν Ζάκ Ντελόρ.
Μιά μονομαχία γυναικῶν στόν δεύτερο γῦρο τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν μεταξύ τῆς Λαγκάρντ καί τῆς Μαρίν Λέ Πέν θά εἶχε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, καθώς ἡ οἰκονομία παραμένει τό ἀδύναμο σημεῖο τῆς ἐπί κεφαλῆς τοῦ Ἐθνικοῦ Συναγερμοῦ. Ἀπομένει τώρα νά φανεῖ ἄν ἡ Κριστίν Λαγκάρντ, ὁ θηλυκός Ντόναλντ Τούσκ τῆς ΕΕ, καθοδηγούμενη ἀπό τά παρασκήνια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς καί τήν φόν ντέρ Λάυεν, θά τολμήσει τελικά νά ριχθεῖ στή μάχη τῆς προεδρικῆς ἐκλογῆς.
Ἡ διαδοχή στήν Εὐρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
Οἱ παρασκηνιακές διεργασίες γιά τή διαδοχή τῆς Κριστίν Λαγκάρντ στήν ΕΚΤ ἔχουν ἤδη ξεκινήσει ἀπό τίς ἀρχές τοῦ ἔτους. Στά μέσα Φεβρουαρίου, εὐρωπαϊκά Μέσα ἐνημέρωσης μετέδιδαν πληροφορίες σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες ἡ πρόεδρος τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομισματικοῦ θεσμοῦ δέν ἀπέκλειε τό ἐνδεχόμενο πρόωρης ἀποχώρησής της ἀπό τό ἀξίωμα. Τό σενάριο αὐτό ἐπιβεβαιώθηκε, καθώς ἡ ἴδια ἀνέφερε σέ ἀνάρτησή της πώς ἡ ὑπηρεσία της ἀποτελοῦσε πηγή ὑπερηφάνειας, εὐχαριστῶντας ὅσους τήν στήριξαν τά τελευταῖα ἑπτά χρόνια.
Ἡ διαδοχή της θά ἀποφασιστεῖ ἀπό τούς ἀρχηγούς κρατῶν καί κυβερνήσεων τῶν 21 χωρῶν τῆς Εὐρωζώνης, μέ τόν πρόεδρο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου, Ἀντόνιο Κόστα, νά ἀνακοινώνει ὅτι ἡ διαδικασία θά εἶναι ἄμεση. Τό 2027 ἀναμένεται νά εἶναι κρίσιμο ἔτος γιά τήν ΕΕ, μέ ἐκλογές σέ Γαλλία καί Ἰταλία, ὅπου τά ἐθνικιστικά κόμματα τῆς Μαρίν Λέ Πέν καί τῆς Τζόρτζια Μελόνι διατηροῦν ἰσχυρή δυναμική, ἐξέλιξη πού ἐνδέχεται νά προκαλέσει ἀναταράξεις στήν Εὐρωζώνη καί τό εὐρωπαϊκό νόμισμα.
Τρεῖς ὑποψήφιοι ἔχουν γνωστοποιήσει τό ἐνδιαφέρον τους γιά τήν προεδρία τῆς ΕΚΤ: ὁ Κλάς Νότ (πρώην διοικητής τῆς Κεντρικῆς Τράπεζας τῆς Ὁλλανδίας), ὁ Πάμπλο Ἐρνάντεθ ντέ Κός (πρώην διοικητής τῆς Κεντρικῆς Τράπεζας τῆς Ἱσπανίας) καί ὁ Γιόαχιμ Νάγκελ (νῦν πρόεδρος τῆς Bundesbank). Πίσω ἀπό τά πρόσωπα διακυβεύεται ἡ ἐπιρροή τῶν κρατῶν στόν νομισματικό θεσμό, μέ βάση τόν ἄγραφο κανόνα ἐκπροσώπησης τῶν τεσσάρων μεγαλύτερων χωρῶν (Γερμανία, Γαλλία, Ἰταλία, Ἱσπανία). Καθώς ἡ Γαλλία ἔχει ἤδη βρεθεῖ δύο φορές στό τιμόνι τῆς ΕΚΤ καί ἡ πιθανότητα νά ἀναλάβει Γερμανός εἶναι μικρή λόγῳ τῆς παρουσίας τῆς Οὔρσουλα φόν ντέρ Λάυεν στήν Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή, οἱ ὑποψηφιότητες τῶν Κλάς Νότ καί Πάμπλο Ἐρνάντεθ ντέ Κός προβάλλουν ὡς οἱ πλέον σοβαρές, ἀφήνοντας ἀνοιχτό τό πεδίο γιά νέες ἰσορροπίες στή χάραξη τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς
