«Ἐπί τέλους, κρύο!» σκέφθηκα καί ἄρχισα νά ντύνομαι.
Δέν ἔχεις, ἐδῶ πού τά λέμε, πολλές εὐκαιρίες στήν Ἀθήνα νά φορέσεις ἐκεῖνο τό κασμιρένιο μαῦρο παλτό, πού ἀγόρασες πρίν ἀπό χρόνια σέ ξεπούλημα στό Λονδῖνο, πληρώνοντας ἐλάχιστα χρήματα, ἀφοῦ ἐκεῖ οἱ ἐκπτώσεις εἶναι πραγματικές.
Οὔτε σοῦ δίνεται συχνά ἡ εὐκαιρία νά διαλέξεις ἕνα ἀπό τά παλιά, «σκληρά» καπέλα πού κληρονόμησες ἀπό τόν πατέρα σου. Ἔτσι, ντύθηκα «σάν κρεμμύδι», πού ἔλεγε ἡ μάνα μου, βγῆκα στό δρόμο καί κατευθύνθηκα πρός τόν σταθμό τοῦ «Ἠλεκτρικοῦ», μέ προορισμό τήν πλατεῖα Συντάγματος, προκειμένου νά καταθέσω στήν τράπεζα τά στοιχεῖα τοῦ λογαριασμοῦ μισθοδοσίας, πού τύπωσα ἀπό τό Taxis, ὥστε νά καταστεῖ ὁ συγκεκριμένος λογαριασμός «ἀκατάσχετος», μιά καί ποτέ δέν ξέρεις τί μπορεῖ νά σοῦ ξημερώσει στήν σημερινή Ἑλλάδα.
Στό Μοναστηράκι ἄλλαξα συρμό καί σέ λίγα λεπτά ἔβγαινα ἀπό τήν ἔξοδο τοῦ μετρό στήν πλατεῖα. Δέν εἶναι καί ἀπό τίς ὡραιότερες πλατεῖες τό Σύνταγμα. Ἔχει ἕνα γκρίζο χρῶμα, πού μαζί μέ τό γκρίζο τοῦ χειμωνιάτικου οὐρανοῦ ἔδινε ἕνα σκηνικό καταθλιπτικό, ἀσορτί μέ τήν μελαγχολική διάθεση πού μᾶς ἀκολουθεῖ τά τελευταῖα χρόνια.
Ἄν κι ἔχουμε ἤδη χειμῶνα, βλέπω πολλούς τουρίστες, σέ παρέες. Μερικοί κάθονται καί ἀκοῦνε ἕναν ὑπαίθριο μουσικό, ὁ ὁποῖος, παρά τό ψιλόβροχο, παίζει τήν κιθάρα του καί τραγουδᾶ τό «Let it be» τῶν Beatles. Μιά χορωδία νέων παιδιῶν, προφανῶς κάποιο σχολεῖο τοῦ ἐξωτερικοῦ, σιγοτραγουδᾶ καί λικνίζεται. Δέν εἶναι, ὅμως, τόσο γοητευτική ἡ ἀτμόσφαιρα. Ἴσως νά φταῖνε καί ὅσα συμβαίνουν γύρω τελευταῖα, πόλεμοι, ἀπειλές, μέχρι καί «σακίδια 72 ὡρῶν!»… Κι ἐκεῖ πού ἡ διάθεσή μου εἶχε πέσει στά πολύ χαμηλά, τούς εἶδα!
Ἐκείνη, νέα, ξανθή, ψηλή, καλλίγραμμη, ντυμένη σπόρ. Ἐκεῖνος, μεσῆλιξ, μέ ψαρᾶ μαλλιά, γυαλιά, ντυμένος κλασσικά, εἶχε σηκωθεῖ σχεδόν στίς μύτες τῶν καλογυαλισμένων παπουτσιῶν του, προκειμένου νά «φτάσει» τήν ἀρκετά ψηλότερη συνοδό του, καί τήν φιλοῦσε μέ πάθος στά χείλη.
Τό ζευγάρι ἦταν ἀγκαλιασμένο σφιχτά, ἐκεῖνος τῆς χάιδευε τρυφερά τά μαλλιά. Ἐκείνη τόν εἶχε ἀγκαλιάσει ἀπό τή μέση καί, καθώς ἦταν ψηλότερη, ἔμοιαζε σάν νά τόν κανάκευε, σάν νά ἀγκάλιαζε ἕναν νεώτερό της ἄνδρα.
Στάθηκα καί τούς χάζευα. Μέ παραξένεψε ἕνα φιλί μέ τόσο πάθος, σέ δημόσια θέα. Ἕνα φιλί ὄχι δοσμένο ἀπό δυό νέα παιδιά, ὅπως συμβαίνει σέ πολλά σημεῖα τῆς πόλης, σέ εἰσόδους πολυκατοικιῶν, σέ παγκάκια, σέ καθίσματα ὑπαίθριων καφενείων, ἀκόμη καί στά Μέσα συγκοινωνίας, καθώς ἡ νεανική ὁρμή, ὁ νεανικός ἔρωτας, δέν κάνει πίσω, δέν ἔχει ἀναστολές, δέν ὑπολογίζει «τί θά πεῖ ὁ κόσμος».
Ἐδῶ, ὅμως, δέν εἴχαμε τέτοιο ζευγάρι. Ἐκεῖνος εἶχε περάσει κατά πολύ τά πρῶτα «ῆντα», ἐνῷ ἡ παρτενέρ ἦταν ἀμφίβολο ἄν πλησίαζε τά πρῶτα «άντα». Καί καθώς ἀπό τό μυαλό μου περνοῦσαν ὅλες αὐτές οἱ σκέψεις, ἐνῷ γύρω ὁ κόσμος περνοῦσε, σκυθρωπός καί ἀγέλαστος ἀδιάφορα, ἐκεῖνοι συνέχιζαν τό ζεστό, παθιασμένο φιλί.
Χωρίς βαρύ παλτό, χωρίς γάντια, χωρίς καπέλο…
Μ.Η.Τ. 232122