Γιά τόν Χρῆστο, τόν Ἕλληνα µετανάστη στήν Γερµανία

Πῶς θά ἤθελα νά ἤμουν ἀπο μιά μεριά σέ ἕνα ἐργοστάσιο τῆς Γερμανίας, νά δῶ τόν Χρῆστο, τόν Ἕλληνα μετανάστη

Πῶς θά ἤθελα νά ἤμουν ἀπο μιά μεριά σέ ἕνα ἐργοστάσιο τῆς Γερμανίας, νά δῶ τόν Χρῆστο, τόν Ἕλληνα μετανάστη, νά μπαίνει στόν χῶρο ἐργασίας του μέ ἕνα χαμόγελο «τόοοσο» καί νά χαιρετᾶ… μέ νόημα τούς Γερμανούς συναδέλφους του!
Μόνο ἄν εἶσαι Ἕλληνας τῆς Γερμανίας, μπορεῖς νά ἀντιληφθεῖς τό μέγεθος τῆς νίκης πού πέτυχε ἡ Ἐθνική μας ὁμάδα τοῦ ποδοσφαίρου τήν περασμένη Κυριακή ἐπί τῶν Γερμανῶν, στό Ἄουγκσμπουργκ.

«Μά, καλά, τόση σημασία ἔχει τό ποδόσφαιρο;» θά ἀναρωτηθεῖτε. «Ναί, τόση καί ἀκόμη μεγαλύτερη» θά σᾶς ἀπαντήσουμε, καθώς ἔχουμε γνωρίσει τούς Ἕλληνες τῆς Γερμανίας, ὅπως καί τούς Ἕλληνες πού ἔχουν ἀφήσει τήν πατρίδα καί ζοῦν πλέον μονίμως σέ ἄλλες χῶρες, στήν Εὐρώπη, στίς ΗΠΑ, στήν Αὐστραλία, στήν Ἀσία, στήν Ἀφρική.

Τό βράδυ τῆς περασμένης Κυριακῆς, εἶναι βέβαιο ὅτι ἐκτός ἀπό τούς ἕξι χιλιάδες Ἕλληνες μετανάστες, πού ἔψαλλαν τόν Ἐθνικό μας Ὕμνο
τήν ὥρα πού ἡ Ἐθνική μαςὁμάδα νικοῦσε τούς Γερμανούς, πολλές ἑλληνικές οἰκογένειες, σέ ὅλη τήν Γερμανία εἶχαν σηκωθεῖ σέ στάση προσοχῆς μπροστά στήν τηλεόρασή τους καί ἀκουμποῦσαν τό δεξί τους χέρι στό μέρος τῆς καρδιᾶς!

«Μά, τόση δύναμη ἔχει τό ποδόσφαιρο;» θά πεῖ κάποιος. Ναί, τόση καί ἄλλη τόση! Διότι ἡ μικρή Ἑλλάς ἄφησε νά ἀντηχήσουν στόν ἀέρα οἱ «Μετανάστες» τοῦ Γιάννη Μαρκόπουλου καί τοῦ Γιώργου Σκούρτη, ἄφησε νά ἀκουστεῖ στόν ἀέρα ὁ ἦχος καί ὁ στίχος τοῦ «Μαουτχάουζεν» τοῦ Μίκη καί τοῦ Καμπανέλη καί ἀπελευθέρωνε ἑκατομμύρια ἄλλους ἤχους καί φράσεις, πού δέν εἶναι εὔκολο νά εἰπωθοῦν παρά μόνο σέ στιγμές θριάμβων.

«Μά, θρίαμβος μιά νίκη σέ ἕναν ποδοσφαιρικό ἀγῶνα;» Μάλιστα, νίκη σέ ἕναν ποδοσφαιρικό ἀγῶνα! Νίκη-ἀπάντηση σέ ὅσα ἔχει αὐτή ἡ πατρίδα ὑποστεῖ, νίκη ἀπέναντι σέ ὅσα ἔχει ὑπομείνει, νίκη, σάν «ἀποζημίωση», ἀφοῦ ἡ ἄλλη, ἡ κατά τό Διεθνές Δίκαιο ὀφειλόμενη, δέν ἔχει ἀκόμη καταβληθεῖ.

Μήν σᾶς φαίνονται ὑπερβολές ὅλα αὐτά. Ἄν ἔχετε ζήσει τούς Ἕλληνες μετανάστες στήν Γερμανία, μπορεῖτε νά καταλάβετε. Φάνηκε, ἐξ ἄλλου, ἀπό τήν στάση μέ τήν ὁποία μᾶς ἀντιμετώπισαν (καί ποδοσφαιρικῶς) κάποια γερμανικά Μέσα. Μᾶς παρομοίασαν μέ «ποδοσφαιρικό νᾶνο», ὅπως –οἱ ἴδιοι– μᾶς παρουσίαζαν ὡς «τεμπέληδες» καί «χαραμοφάηδες», ὅταν μᾶς φόρτωναν, μέ τήν ἀνοχή κάποιων δικῶν μας ψοφοδεῶν πολιτικῶν (ὁρισμένοι ἔχουν τό θράσος καί ἐπανεμφανίζονται τώρα ὡς «σωτῆρες») τά μνημόνια, ἐπικαλούμενοι ἕνα σωρό ψέματα, μέ μοναδικό στόχο τήν διάσωση τῶν δικῶν τους τραπεζῶν καί τῶν αἱματοβαμμένων τους ἀποθεμάτων.

Ποῦ νά τό χωνέψουν ἐκεῖνοι πού ἤθελαν νά μᾶς πετάξουν ἐκτός τῆς ΕΕ, ὡς «παράσιτα», καί σήμερα βρίσκονται σέ θέση χειρότερη ἀπό τήν δική μας, ὅτι θά εἰσέπρατταν τέτοια κατραπακιά ἀπό τούς ἀπογόνους τῶν «γκασταρμπάιτερ».

Μήν τά θεωρήσετε, παρακαλῶ, ὑπερβολές ὅλα αὐτά, εἶναι ἡ ἀπόλυτη πραγματικότης. Ἔτσι σκέπτονται ἐκεῖνοι πού δέν μποροῦν ἀκόμη νά καταλάβουν τό «πῶς καί γιατί» ἡ Ἑλλάς δέν εἶπε «περᾶστε, παρακαλῶ» στίς ὀρδές τοῦ Ἀδόλφου, ὅπως ἔπραξαν ἄλλες, μεγάλες, εὐρωπαϊκές χῶρες.

Ὅσο κι ἄν ἔχουν περάσει χρόνια, ἡ Ἱστορία πάντα ὑπάρχει κάτω ἀπό τήν ἄμμο καί μέ τό πρῶτο φύσημα τοῦ ἀέρα ἀποκαλύπτεται. Τήν περασμένη Κυριακή, στήν Γερμανία, ἀκούστηκε ἕνα «ἀέρα» δυνατό.

Καί τήν ἐρχομένη Κυριακή, ἄς εὐχηθοῦμε, στήν Θεσσαλονίκη, νά φυσήσει Βαρδάρης!