Η Λένα Νίτσου-Ψαθά ανοίγει το πολύτιμο οικογενειακό αρχείο, θυμάται τον παππού της και αποκαλύπτει τα επόμενα θεατρικά και εκδοτικά της σχέδια.
Μια πένα, ένα ζευγάρι γυαλιά, ένα ρολόι, η παλιά δημοσιογραφική ταυτότητα και μια φωτογραφία των δυό τους αγκαλιά στη βεράντα του σπιτιού. Αυτά είναι μερικά από τα πολύτιμα ενθύμια που κρατούν ζωντανή για την Λένα Νίτσου-Ψαθά τη μορφή του παππού της, Δημήτρη Ψαθά.
- Συνέντευξη στην Γιώτα Βαζούρα
Η ίδια μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η δημοσιογραφία, το θέατρο και η λογοτεχνία αποτελούσαν κομμάτι της καθημερινότητας. Κόρη της δημοσιογράφου Μαρίας Ψαθά και του Κώστα Νίτσου, επί σειρά ετών διευθυντή των «Νέων», εκδότη του ιστορικού περιοδικού «Θέατρο» και διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, έζησε έως τα δεκατρία της χρόνια δίπλα στον παππού της, Δημήτρη Ψαθά. Από εκείνον γνώρισε το αστείρευτο χιούμορ, την αισιοδοξία και την ακεραιότητα ενός δημοσιογράφου που πίστευε πως το λειτούργημα ασκείται με «χέρια παστρικά».
Μαζί με τη μητέρα της ίδρυσε αργότερα τις Εκδόσεις Ψαθά, αναλαμβάνοντας την έκδοση των «Απάντων» του. Σήμερα, έχει αφιερώσει τη ζωή της στη διαφύλαξη και τη διάδοση του έργου του, όχι ως μιας ακίνητης οικογενειακής κληρονομιάς, αλλά ως ενός ζωντανού κομματιού του ελληνικού πολιτισμού που εξακολουθεί να γεμίζει θέατρα και να συνομιλεί με την εποχή μας. Μετά την απώλεια της πολυαγαπημένης μητέρας της Μαρίας, η Λένα Νίτσου-Ψαθά βρήκε στις κωμωδίες του παππού της ένα όχημα προσφοράς, στηρίζοντας μέσα από παραστάσεις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, γιατί, όπως λέει, «το θέατρο μαγικά μάς ενώνει και γιατρεύει τις πληγές μας».
Αφορμή για τη συνέντευξή μας στο «ΕΣΤΙΑζω» αποτελεί η παράσταση της θρυλικής κωμωδίας «Ξύπνα, Βασίλη», που θα παρουσιαστεί την Κυριακή 18 Οκτωβρίου στο Πολεμικό Μουσείο από την θεατρική ομάδα τής Έφης Πίκουλα-Βουγιουκλάκη. Τα έσοδά της θα διατεθούν για την ενίσχυση του Συλλόγου «Αγάπη και Φροντίδα» και την ανέγερση της έκτης κατοικίας τους για άτομα με αναπηρία. Την ίδια ημέρα, η Λένα Νίτσου-Ψαθά θα «ανοίξει» το πολύτιμο οικογενειακό αρχείο, παρουσιάζοντας εκεί για πρώτη φορά ολόκληρη την έκθεση «Ο Δημήτρης Ψαθάς και οι πρωταγωνιστές των έργων του», στην οποία περιλαμβάνονται εκατό σπάνιες φωτογραφίες από τη ζωή και την πορεία του δημιουργού δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού θεάτρου.
Η κοινωνική διάσταση που έχει δώσει στο έργο του παππού της δεν σταματά, όμως, στην Αθήνα. Τον Νοέμβριο του 2026 η «Χαρτοπαίχτρα» θα παρουσιαστεί στην Έδεσσα από την θεατρική ομάδα «Μέθεξις», για την ενίσχυση του Συλλόγου Νεφροπαθών Πέλλας «Άγιοι Ανάργυροι». Δεν είναι τυχαίο δε πώς για την συνεπή φιλανθρωπική της δράση, η Λένα Νίτσου-Ψαθά τιμήθηκε το 2025 τόσο από τον Σύλλογο «Αγάπη και Φροντίδα» όσο και από τον Σύλλογο Νεφροπαθών Πέλλας.
Στην εξαιρετική συνέντευξή της στο «ΕΣΤΙΑζω», η κ. Λένα Νίτσου- Ψαθά μάς μιλά για τις αξίες που κληρονόμησε από εκείνον, αποκαλύπτει τα νέα θεατρικά ανεβάσματα, εξηγεί γιατί θα ήθελε να δει τον Γιάννη Μπέζο να σκηνοθετεί Ψαθά και τον ηθοποιό Μάκη Παπαδημητρίου να «ζωντανεύει» έναν από τους ήρωές του και μοιράζεται το μεγάλο της όνειρο: να μεταφερθεί το σπουδαίο έργο του Δημήτρη Ψαθά «Γη του Πόντου» στην τηλεόραση και να γνωρίσει το έργο του μια νέα γενιά.
Τα τελευταία χρόνια, έχετε μετατρέψει τις κωμωδίες του Δημήτρη Ψαθά σε όχημα προσφοράς προς την κοινωνία. Πώς γεννήθηκε αυτή η πρωτοβουλία και γιατί θεωρήσατε σημαντικό να πάρει αυτή τη μορφή;
Ασχολούμαι με την διάδοση του θεατρικού έργου του παππού μου, Δημήτρη Ψαθά, σε Ελλάδα και εξωτερικό έχοντας παράλληλα ιδρύσει τον εκδοτικό οίκο Εκδόσεις Ψαθά, από όπου κυκλοφορούν τα «Άπαντά» του. Με τον παππού μου, Δημήτρη Ψαθά, μεγαλώσαμε όλοι μαζί σαν οικογένεια μέσα στο ίδιο σπίτι. Ήταν ένας πολύ πληθωρικός άνθρωπος, μια πολύ δυναμική προσωπικότητα και συγχρόνως ένας καταπληκτικός οικογενειάρχης, με απίστευτο χιούμορ και δοτικότητα, που με διαμόρφωσε σαν χαρακτήρα με τις αρχές του. Καταγόταν από την Τραπεζούντα του Πόντου και είχε φτάσει στην Αθήνα το 1923, με την Μικρασιατική Καταστροφή, με την οικογένειά του, ορφανός από πατέρα, με την χήρα μητέρα του και τις τέσσερις αδερφές του, σπουδάζοντας και παράλληλα δουλεύοντας για να συντηρήσει την οικογένειά του. Από πολύ νωρίς αναγνωρίστηκε το ταλέντο του, ο ίδιος όμως δεν ξέχασε ποτέ πως ξεκίνησε δύσκολα και έτσι είχε ευαισθησία προς τον συνάνθρωπο που υποφέρει. Να φανταστείτε πως ακόμη και το πρώτο χρηματικό έπαθλο που κέρδισε όταν βραβεύτηκε με το Πρώτο Βραβείο Λογοτεχνίας για το αυτοβιογραφικό-ιστορικό χρονικό του «Γη του Πόντου» από την Εστία Νέας Σμύρνης, το 1967, το προσέφερε στην Εύξεινο Λέσχης Θεσσαλονίκης υπέρ της Στέγης του Απόρου Φοιτητή και έκτοτε δεν σταμάτησε ποτέ να προσφέρει. Όσον αφορά στην δική μου πορεία και την ερώτηση που μου θέσατε, ο πολύ ξαφνικός χαμός της αγαπημένης μου μητέρας, Μαρίας Ψαθά, από καρκίνο, μέσα λίγους μήνες, ήταν ένα μεγάλο χτύπημα που με συγκλόνισε και με άλλαξε σαν άνθρωπο. Βιώνοντας τον αβάσταχτο πόνο του χαμού της, αισθάνθηκα την ανάγκη να προσφέρω στις ομάδες που υπέφεραν από αντίστοιχα προβλήματα υγείας. Έτσι, στράφηκα στο θεατρικό έργο του παππού μου Δ. Ψαθά που αποτέλεσε για μένα ένα όχημα προσφοράς. Γι’ αυτό, την περασμένη χρονιά, που συμπληρώθηκαν 120 χρόνια από τον θάνατό του, προσέφερα μια σειρά κωμωδιών του, από όπου συγκεντρώθηκαν πόροι για διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα: Πρώτη και καλύτερη την κωμωδία του «Μαντάμ Σουσού», που παίχτηκε από την θεατρική ομάδα «Μέθεξις» και τα έσοδα από τις παραστάσεις συγκεντρώθηκαν για την ενίσχυση του Συλλόγου Νεφροπαθών Πέλλας «Άγιοι Ανάργυροι», την κωμωδία «Φωνάζει ο κλέφτης», που παίχτηκε από την θεατρική ομάδα επώνυμων Αθηναίων ARTE σε σειρά παραστάσεων στο θέατρο του Κολλεγίου Αθηνών, καθώς και στο θέατρο «Απόλλων» της Ερμούπολης Σύρου, όπου τα έσοδα των παραστάσεων δόθηκαν για την ενίσχυση των ιδρυμάτων ΕΛΕΠΑΠ, «Η Θεοτόκος», των Καρκινοπαθών Σύρου και του Γηροκομείου Σύρου. Και, τέλος, την κωμωδία «Ζητείται ψεύτης», που παίχτηκε στο Πολεμικό Μουσείο στην Αθήνα από την ταλαντούχα θεατρική ομάδα της Έφης Πίκουλα-Βουγιουκλάκη και τα έσοδά της διατέθηκαν για την ενίσχυση του Συλλόγου Φίλων Ατόμων με Νοητική Στέρηση «Αγάπη και Φροντίδα» προς ανέγερση της έκτης κατοικίας διαβίωσής τους. Φέτος τον Οκτώβριο, θα προσφέρω τα έσοδα των παραστάσεων από τις κωμωδίες του παππού μου Δ. Ψαθά «Η Χαρτοπαίχτρα» και «Ξύπνα, Βασίλη» για την ενίσχυση του Συλλόγου Νεφροπαθών Πέλλας «Άγιοι Ανάργυροι» και του Συλλόγου Φίλων ΑμεΑ «Αγάπη και Φροντίδα». Από όλη αυτή την διαδρομή διαπίστωσα πως το θέατρο μαγικά μάς ενώνει και γιατρεύει τις πληγές μας.
Η στήριξη του Συλλόγου Φίλων Ατόμων με Νοητική Στέρηση «Αγάπη και Φροντίδα» έχει αποκτήσει πλέον μόνιμο χαρακτήρα. Τι είναι αυτό που σας δένει τόσο στενά με το έργο του Συλλόγου;
Γνώρισα από κοντά τον Σύλλογο Φίλων Ατόμων με Νοητική Στέρηση «Αγάπη και Φροντίδα» στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του «Το Εργαστήρι» στα Άνω Λιόσια. Είναι ένας σύλλογος δημιουργημένος σε αμερικανικά πρότυπα, που όμοιός του δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Γνώρισα την πρόεδρό του Νανά Κουμπλή, έναν χαρισματικό άνθρωπο, που με ξενάγησε στους χώρους όπου τα ΑμεΑ καθημερινά ζουν και μαθητεύουν σε τάξεις όπου διδάσκονται κεραμική, ταπητουργία, χειροτεχνία, αρτοποιεία. Γρήγορα δέθηκα με τα παιδιά και κατάλαβα πως αξίζει να προσφέρω κι εγώ κάθε χρόνο τα έσοδα από ένα έργο του παππού μου για την δημιουργία της έκτης κατοικίας διαβίωσής τους, που αποτελεί όνειρο όλων μας.
Πιστεύετε ότι ο παππούς σας θα ήταν χαρούμενος βλέποντας τα έργα του να συνεχίζουν να προσφέρουν, όχι μόνο πολιτισμό, αλλά και ουσιαστική βοήθεια σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη;
Ναι, το πιστεύω, γιατί ήταν άνθρωπος της προσφοράς.
Έχετε τιμηθεί για το φιλανθρωπικό σας έργο, όμως δείχνετε να αντιμετωπίζετε αυτή τη δράση περισσότερο ως χρέος παρά ως διάκριση. Τι σημαίνει προσωπικά για εσάς η προσφορά;
Η προσφορά στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες αποτελεί για εμένα ανάγκη. Μου δίνει λόγο ύπαρξης και σκοπό ζωής. Ξέρω τι σημαίνει ο ανθρώπινος πόνος, τον βίωσα χάνοντας τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα και τώρα ήρθε και για μένα η ώρα της προσφοράς.
Μεγαλώσατε δίπλα στον Δημήτρη Ψαθά και γνωρίσατε τον άνθρωπο πίσω από τον σπουδαίο συγγραφέα. Ποια εικόνα του κουβαλάτε μέχρι σήμερα και δεν θα θέλατε ποτέ να ξεχάσετε;
Σαν εικόνα θέλω να κρατήσω τις υπέροχες οικογενειακές μας στιγμές στο σπίτι και στις διακοπές μας, που πλημμύριζαν από το αστείρευτο χιούμορ του, όπως και την δύναμη και την αισιοδοξία με τις οποίες αντιμετώπιζε τις δυσκολίες της ζωής. Δεν ξεχνώ την απλότητα με την οποία ο ίδιος διαχειριζόταν την επιτυχία του, η οποία δεν τον άλλαξε καθόλου σαν άνθρωπο, όπως επίσης και τον σεβασμό που είχε στην γυναίκα και ειδικότερα στην ηρωίδα χήρα μητέρα του και στην σύζυγό του Αγγελική, με την οποία παρέμεινε μαζί μέχρι που ο θάνατος τους χώρισε. Επίσης, δεν θα ξεχάσω το θάρρος και την ακεραιότητα που είχε σαν δημοσιογράφος. Μην ξεχνάμε πως ο Δημήτρης Ψαθάς υπήρξε εκείνος που πρώτος καθιέρωσε το πολιτικό χρονογράφημα, που, όπως έλεγαν τότε, είχε τόση δύναμη που μπορούσε να «κατεβάσει κυβερνήσεις». Ο ίδιος πίστευε πως πρέπει να είσαι έντιμος για να ασκήσεις το λειτούργημα της δημοσιογραφίας και το μότο ζωής του υπήρξε το «χέρια παστρικά».
Έχετε αφιερώσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σας στο να κρατήσετε ζωντανή τη φωνή του Δημήτρη Ψαθά. Αναρωτιέμαι, μέσα σε αυτή τη διαδρομή, τι έχετε μάθει τελικά περισσότερο: για τον ίδιο ή για τον εαυτό σας;
Κατάλαβα πως εκείνος ήταν μια πολύπλευρη, εμπνευσμένη προσωπικότητα που βρισκόταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή του. Όσον αφορά εμένα, διαπιστώνω πως ζώντας μαζί του διαπαιδαγωγήθηκα με τις ίδιες αρχές και αξίες ζωής, όπως η σοβαρότητα, η στοχοπροσήλωση, η απλότητα, η φροντίδα για τον γονιό και η προσφορά στον άνθρωπο που υποφέρει.
Διαχειρίζεστε ένα πολύτιμο οικογενειακό αρχείο. Υπάρχει κάποιο ανέκδοτο χειρόγραφο, αντικείμενο ή φωτογραφία που σας συγκινεί περισσότερο από όλα και γιατί;
Κρατώ πολλά προσωπικά του αντικείμενα, αλλά ξεχωρίζω την πένα, τα γυαλιά, το ρολόι του, την δημοσιογραφική του ταυτότητα, μερικές ευχετήριες κάρτες και μια φωτογραφία όπου είμαστε οι δυο μας αγκαλιά στην βεράντα του σπιτιού μας, που με συγκινεί περισσότερο. Κρατώ επίσης τα χειρόγραφά του από το λατρεμένο μου σήριαλ «Μαντάμ Σουσού».
Η έκθεση «Ο Δημήτρης Ψαθάς και οι πρωταγωνιστές των έργων του» παρουσιάζει σπάνιο φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό σας αρχείο. Τι θα δει ο επισκέπτης που δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ ξανά στο κοινό;
Η συλλογή φωτογραφίας «Ο Δημήτρης Ψαθάς και οι πρωταγωνιστές των έργων του», που απαρτίζεται από εκατό φωτογραφίες μεγάλων διαστάσεων 50×60 εκ. από το προσωπικό μου αρχείο, θα παρουσιαστεί την Κυριακή 18 Οκτωβρίου στο Πολεμικό Μουσείο, στην Αθήνα, και είναι η πρώτη φορά που θα παρουσιαστεί ολόκληρη. Θα παρουσιαστούν σπάνιες προπολεμικές φωτογραφίες με τον Δημήτρη Ψαθά από την παιδική του ηλικία με φίλους του στον κήπο του σπιτιού του στην Τραπεζούντα του Πόντου, με τον ίδιο να περπατά φοιτητής στην Αθήνα στο Ζάππειο και έπειτα, πολύ νέος, σε σπάνια ενσταντανέ από τα πρώτα του θεατρικά έργα, όπως στην «Μαντάμ Σουσού», το 1942, να υποκλίνεται στο φινάλε του έργου στην σκηνή με τους πρωταγωνιστές του έργου Αιμίλιο Βεάκη (Παναγιωτάκη) και κυρία Κατερίνα Ανδρεάδη (Σουσού) και επίσης με όλους τους αγαπημένους του πρωταγωνιστές σε αναγνώσεις έργων του και σε επίσημες πρεμιέρες, όπως τους Δημήτρη Χόρν, Άννα Συνοδινού, Ντίνο Ηλιόπουλο, Μαίρη Αρώνη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Μίμη Φωτόπουλο, Ρένα Βλαχοπούλου, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Γιάννη Γκιωνάκη. Ακόμα, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει και τους πιο πρόσφατους πρωταγωνιστές του: τους Άννα Παναγιωτοπούλου, Γρηγόρη Βαλτινό, Γιώργο Κιμούλη, Σπύρο Παπαδόπουλο, Δήμητρα Παπαδοπούλου.
Η «Μαντάμ Σουσού» ετοιμάζεται να ταξιδέψει στην Κύπρο, ενώ προγραμματίζονται το 2027 και νέες θεατρικές παραγωγές στην Ελλάδα. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η διαχρονικότητα;
Οι κωμωδίες του παππού μου Δ. Ψαθά παραμένουν διαχρονικές γιατί είναι κλασικές. Έχουν κερδίσει τη μάχη με τον χρόνο και το κοινό τις ακολουθεί πιστά γεμίζοντας τα θέατρα ασφυκτικά, όπου και αν παρουσιάζονται. Έχουν τέλεια δομή και δεν περιέχουν ίχνος βωμολοχίας. Η απήχηση και η διαχρονικότητά τους, πιστεύω, οφείλονται στο ότι ο δημιουργός τους υπήρξε οξυδερκής παρατηρητής της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, την οποία αποτύπωνε στα έργα του με απίστευτο χιούμορ. Δεν είναι τυχαίο που οι κωμωδίες του έχουν μεταφραστεί και παιχτεί στις περισσότερες χώρες του κόσμου, σε Αμερική, Καναδά, Γαλλία, Ιταλία, Ρουμανία, Ρωσία, Καύκασο και Τουρκία, ξεπερνώντας τα ελληνικά σύνορα. Τι πιο επίκαιρο από την πολυμεταφρασμένη κωμωδία «Ζητείται ψεύτης» που θίγει το ψέμα στην πολιτική, τι πιο διαχρονικό από την κωμωδία «Φωνάζει ο κλέφτης» που θίγει το θέμα της κατάχρησης του χρήματος στον δημόσιο τομέα, τι πιο διαχρονικό από την «Χαρτοπαίχτρα» που θίγει το πάθος για τον τζόγο που καταστρέφει σπίτια; Και τι πιο επίκαιρο από την μεγαλομανή αθάνατη ηρωίδα του Ψαθά «Μαντάμ Σουσού», που γράφτηκε από τον συγγραφέα της προπολεμικά, σε συνέχειες, στο περιοδικό «Οικογενειακός Θησαυρός» το 1938, κυκλοφόρησε σε βιβλίο το 1940, έγινε θεατρικό έργο το 1942 και εξακολουθεί να παίζεται μέχρι σήμερα στην τηλεόραση και στο θέατρο με τεράστια επιτυχία; Απόδειξη της διαχρονικότητας του έργου αυτού είναι πως από τον Ιανουάριο του 2027 η «Μαντάμ Σουσού» θα περιοδεύσει στις μεγαλύτερες πόλεις της Κύπρου σε παραγωγή του Γιώργου Τσιάκκα (του καταξιωμένου συγγραφέα του «Άγιου Παΐσιου»), ενώ την ίδια χρονιά δύο ακόμη κωμωδίες του Ψαθά ετοιμάζονται να παιχθούν στην Ελλάδα, μία εκ των οποίων θα περιοδεύσει, το καλοκαίρι του 2027, σε όλη την χώρα με αγαπημένο πρωταγωνιστή και καταξιωμένο σκηνοθέτη που σύντομα θα ανακοινωθούν.
Έχετε πει πώς στα άμεσα σχέδιά σας είναι να ετοιμάσετε ένα βιβλίο για τη ζωή και το έργο του Δημήτρη Ψαθά με ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό. Τι θα αποκαλύψει για πρώτη φορά αυτό το νέο εκδοτικό εγχείρημα;
Το βιβλίο-λεύκωμα που ετοιμάζω είναι το πρώτο που θα κυκλοφορήσει και θα αφορά στην ζωή και το έργο του Δ. Ψαθά. Εκτός από το σπάνιο φωτογραφικό υλικό από το οικογενειακό μας αρχείο, με τον ίδιο σε σπάνιες στιγμές με τους αξέχαστους πρωταγωνιστές των έργων του, θα περιλαμβάνει χιουμοριστικές προσωπικές του διηγήσεις για την ζωή στο θέατρο, συνεντεύξεις, προσωπικές διηγήσεις από την ζωή στην Τραπεζούντα του Πόντου και ακόμη επιλογή υπέροχων διηγημάτων και χρονογραφημάτων του.
Έχετε εκφράσει την επιθυμία να δείτε τη «Γη του Πόντου» να μεταφέρεται στο θέατρο ή στην τηλεόραση. Πώς φαντάζεστε αυτή τη μεταφορά και ποιο θα ήταν το μεγάλο σας όνειρο για το έργο;
Η «Γη του Πόντου» είναι το πρώτο βιβλίο που γράφτηκε για τον Πόντο, το 1966, και έγινε αμέσως best-seller καθώς αποτελεί μέχρι σήμερα μοναδικό ντοκουμέντο για την ζωή στον Πόντο και τις χαμένες πατρίδες. Η γλώσσα που είναι γραμμένο είναι απίστευτα ζωντανή και γοητευτική. Οι αναμνήσεις του συγγραφέα ξεχειλίζουν από συναίσθημα και νιώθεις πως περπατάς πιασμένος από το χέρι του περιδιαβαίνοντας στα σοκάκια της κοσμοπολίτικης Τραπεζούντας, που αποτελούσε το μεγάλο αστικό και πολιτιστικό κέντρο του Πόντου, όπου ζούσε αρμονικά ένα μωσαϊκό διαφορετικών πολιτισμών, Ελλήνων, Αρμένιων και Τούρκων, πριν την Μικρασιατική Καταστροφή. Το αυτοβιογραφικό και συγχρόνως ιστορικό αυτό βιβλίο δίνει όλα τα στοιχεία για μια συναρπαστική δημιουργία στην τηλεόραση.
Υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης ή πρωταγωνιστής με τον οποίο ονειρεύεστε να συνεργαστείτε στο μέλλον, ακόμη κι αν δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα σχετική συζήτηση;
Τα θεατρικά έργα του παππού μου έχουν σκηνοθετηθεί στο παρελθόν από τους μεγαλύτερους Έλληνες σκηνοθέτες, από τον Τάκη Μουζενίδη μέχρι τους πιο σύγχρονους Γιάννη Κακλέα και Πέτρο Ζούλια. Θα ήθελα ακόμα να σκηνοθετήσει κάποιο έργο του παππού μου ο Γιάννης Μπέζος, που αγαπά και σέβεται την ελληνική κωμωδία και ξέρει να την σκηνοθετεί ευρηματικά, με γρήγορους ρυθμούς.
Έχετε αναφέρει ότι θα θέλατε να δείτε τον Μάκη Παπαδημητρίου να πρωταγωνιστεί σε έργο του Δημήτρη Ψαθά. Τι είναι αυτό που βλέπετε σε εκείνον και σας κάνει να πιστεύετε ότι θα ταίριαζε ιδανικά στο σύμπαν του παππού σας;
Ο Μάκης Παπαδημητρίου αποτελεί το μεγαλύτερο ταλέντο της σύγχρονης γενιάς των πρωταγωνιστών που προσωπικά θαυμάζω. Μπορεί να ερμηνεύσει όλους τους ήρωες του Δημήτρη Ψαθά δίνοντάς τους νέα πνοή. Διαθέτει απίστευτη τεχνική και σαρώνει πάνω στην σκηνή.
Υπάρχει κάποιο έργο του Δημήτρη Ψαθά που θεωρείτε πως δεν έχει ακόμη αναδειχθεί όσο του αξίζει και θα θέλατε να το δείτε ξανά στο θέατρο ή στον κινηματογράφο;
Θα ήθελα να ξαναδώ στην σκηνή να παίζεται η κωμωδία του παππού μου «Φον Δημητράκης», που έχει καιρό να παιχτεί, την οποία έχει χαρακτηρίσει ο αείμνηστος Κώστας Γεωργουσόπουλος ως το κορυφαίο έργο του Δ. Ψαθά. Επίσης, θα ήθελα να ξαναδώ παιγμένες τις κωμωδίες «Η Χαρτοπαίχτρα», καθώς και το «Ένας βλάκας και μισός», που ερμήνευσε μοναδικά στο παρελθόν ο κορυφαίος κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης περιοδεύοντας τότε όλη την Αμερική και τον Καναδά και γεμίζοντας ασφυκτικά τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, όπως το Carnegie Hall της Νέας Υόρκης και το Civic Opera στο Σικάγο.
Αν ο Δημήτρης Ψαθάς μπορούσε σήμερα να δει όσα έχετε καταφέρει για να διατηρήσετε ζωντανό το έργο και τις αξίες του, τι πιστεύετε ότι θα σας έλεγε; Και ποιο είναι το δικό σας μεγάλο όνειρο για την επόμενη μέρα της παρακαταθήκης του;
Πιστεύω πως θα μου έλεγε «συνέχισε». Ο παππούς μου υπήρξε σπουδαίος δημιουργός και προσωπικό μου όνειρό είναι να αξιοποιηθούν ορισμένα έργα του στην τηλεόραση για να τα γνωρίσει και το πλατύ κοινό, όπως η «Γη του Πόντου», που σας προανέφερα, και τα χιουμοριστικά δικαστηριακά του «Η Θέμις έχει κέφια» και «Η Θέμις έχει νεύρα». Ακόμα ονειρεύομαι η νεώτερη γενιά των πρωταγωνιστών να ερμηνεύσει τις κωμωδίες του Δ. Ψαθά στο θέατρο. Έχουμε απίστευτα ταλέντα, που πρέπει κι εκείνα να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στην κλασική ελληνική κωμωδία. Όσον αφορά εμένα; Εγώ ζω για να υπηρετώ το έργο του παππού μου, να ταξιδεύω σε όλη την Ελλάδα διαδίδοντάς το και, πιστέψτε με, αυτό είναι απίστευτα συναρπαστικό.
Μ.Η.Τ. 232122