Νίκησε τήν ἀπόρριψη

ΤΟΥ τό εἶπα ἰδιωτικῶς, τό γράφω καί δημοσίως: ὁ Μητσοτάκης πού παρακολούθησα προχθές τό βράδυ στήν Ἕλλη Στάη στό Open Mind ἦταν ὁ καλύτερος Κυριάκος πού ἔχω δεῖ σέ συνέντευξη στά τρία χρόνια τῆς θητείας του στήν ἀρχηγία τῆς ΝΔ.

Ὄχι ἁπλῶς ἐπειδή ἐπανατοποθέτησε τόν ἑαυτό του στήν πολιτική σκακιέρα –θά ἐξηγήσω ἀμέσως πῶς. Οὔτε ἐπειδή διεφάνη μιά ἐλαφρά μεταβολή τῆς στάσης του, διορθωτική, γιά θέματα τῆς ἐπικαιρότητας ὅπως ἡ Novartis. Ἡ μεγάλη εἴδηση τῆς συνέντευξης αὐτῆς εἶναι ὅτι σέ μιά μέρα πού ἡ δημοσκόπηση μιᾶς ἐκ τῶν ἐγκυροτέρων ἑταιρειῶν τῆς χώρας, τῆς MRB, τοῦ ἔδινε προβάδισμα 9 μονάδων ἀπέναντι τοῦ κ. Τσίπρα στίς εὐρωεκλογές, ἐκεῖνος ἐμφανίστηκε σεμνός, ταπεινός καί ἀνθρώπινος. Ἐπανέφερε τό μέτρο στό κέντρο τοῦ πολιτικοῦ λόγου τῆς ΝΔ.

Ξέρετε, οἱ ἄνθρωποι δύσκολα κρύβονται, εἰδικῶς οἱ πολιτικοί. Ἄν ἕνα γεγονός τούς ἐπηρεάσει θετικά ἤ ἀρνητικά –μιά εὐνοϊκή δημοσκόπηση εἶναι ἕνα τέτοιο– δύσκολα μποροῦν νά καλύψουν τό ὑφάκι τῆς ἀλαζονείας. Τό φρύδι σηκώνεται μόνο του ἄν εἶσαι ἀλαζών, ἀκόμη καί ἐναντίον τῆς θελήσεώς σου. Ἔ, λοιπόν, ὁ Κυριάκος σέ ὅλη τήν διάρκεια τῆς συνεντεύξεως (ὁ ὁποῖος μιλοῦσε ἐξαιρετικά ἀργά στήν ἑλληνική γλῶσσα σέ σύγκριση μέ τόν ρυθμό πού ὁμιλεῖ τήν ἀγγλική), ἔδειχνε ἐξαιρετικά προσγειωμένος. Στό ἔδαφος. Μέ μεγάλη αὐτοκυριαρχία καί πειθαρχία μάλιστα, ἄν σταθεῖ κανείς στήν σταθερότητα τῆς ἔκφρασης τοῦ προσώπου του. Ἴσως γιατί ἀντιλαμβάνεται ποιές εὐθύνες διεκδικεῖ νά ἀναλάβει. Πόσο μεγάλες εἶναι. Καί πόσο βαρειά πέφτει ἐπάνω του ἡ πολιτική σκιά τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στά κείμενα τοῦ ὁποίου προσφεύγει διαρκῶς, μετά τήν ὑποχρεωτική κατάργηση τῆς καθημερινῆς πρωινῆς τους συνάντησης στό διαμέρισμα τῆς ὁδοῦ Ρηγίλλης.

Εἶχα ἐπισημάνει αὐτή τήν μεταβολή του στήν ἰδιωτική συνάντηση πού εἴχαμε πρό διμήνου, τό εἶχα γράψει κιόλας, ἀλλά ὁμολογῶ δέν περίμενα ὅτι θά εἶναι τό ἴδιο καί στό γυαλί. Ἡ «εἴδηση», λοιπόν, εἶναι ὅτι ὁ Μητσοτάκης μέ τόν τόνο του στήν Στάη ἐπανέφερε τήν ΝΔ ἀκριβῶς στό κοινωνικό κέντρο –ὅρος τοῦ ἀείμνηστου Δημήτρη Σιούφα πού υἱοθέτησε τό πέμπτο συνέδριο τῆς ΝΔ– μακρυά ἀπό τά ἄκρα καί τίς ἀκρότητες. Γι’ αὐτό καί ἡ ἀναλόγου ὕφους συνέντευξη Μεϊμαράκη πού προηγήθηκε ἦταν ἐντός γραμμῆς, ἄν δέν ἔπαιξε ρόλο στήν διαμόρφωσή της. Ἐνδεικτικά τῆς ψυχολογικῆς κατάστασης στήν ὁποία βρίσκεται ὁ Πρόεδρος τῆς ΝΔ εἶναι καί τά ἑξῆς:

• Ἀπέρριψε τόν ὅρο «στρατηγική ἧττα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ» πού λανσάρει ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος. Εἶναι στόχος του ἡ ἐπίτευξη προεδρικῆς πλειοψηφίας καί ἡ ἄμεση κατάργηση τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς, ἀλλά δέν ἐκπέμπει βολονταρισμό, καί κυρίως βοναπαρτισμό.

• Ἀπέρριψε ὡς στόχο τήν αὐτοδυναμία –περιορίστηκε στήν εὐχή γιά εὐρεῖα νίκη– ὄχι ἐπειδή δέν τήν ἐπιδιώκει, ἀλλά ἐπειδή γνωρίζει πόσες πολλές καί δύσκολες στροφές ἔχει ἡ διαδρομή μέχρι τήν τελική εὐθεῖα καί τό νῆμα. Ξέρει καί τί λένε οἱ μετρήσεις τῶν πρεσβειῶν γιά τήν αὐτοδυναμία.

• Ἄνοιξε γραμμή ἐπικοινωνίας μέ τούς ἀναποφάσιστους ψηφοφόρους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ὑπῆρξε ἐξαιρετικά συγκρατημένος στήν ἄρνησή του γιά μετεκλογική συνεργασία μέ τήν Ἀριστερά «ὑπό τήν σημερινή της μορφή». Ὄχι ἐπειδή πιστεύει σέ κάποια ἀνίερη συμμαχία, ἀλλά γιατί τήν ἑπομένη τῶν ἐκλογῶν πρέπει νά λέει «καλημέρα» καί νά συνεννοεῖται σέ δύσκολες συνθῆκες ἀκόμη μέ τόν πολιτικό του ἀντίπαλο. Ἡ συναίνεση θά εἶναι προαπαιτούμενο γιά τήν ἀνάπτυξη καί τίς μεταρρυθμίσεις. Ἀκόμη καί ἡ ἀναφορά του στόν Ἀλέξη Τσίπρα εἶχε ἕναν τόνο συγκατάβασης: «Σημείωσε πολιτική ἐπιτυχία μέ τήν ἐκλογή του στήν πρωθυπουργία, ἀλλά τί τήν ἔκανε;» ἦταν τό σχόλιό του.

• Ἔλαβε σαφεῖς ἀποστάσεις ἀπό ἀκραῖες θέσεις στελεχῶν τοῦ κόμματός του γιά τήν ὑπόθεση τῆς Novartis. Δέν υἱοθέτησε τόν χαρακτηρισμό «Ρασπούτιν» γιά τόν προσωπικό φίλο τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, δέν ἐπιχειρηματολόγησε γιά τόν Πετσίτη –τό ἄφησε στήν Δικαιοσύνη– χαρακτήρισε τήν Novartis «σκάνδαλο», ἐνῶ κατά τό κοινῶς λεγόμενον κράτησε «πισινή» γιά τούς ἐμπλεκόμενους στή Novartis. «Δέν εἶναι ὅλοι ἀθῶοι ἐξ ὁρισμοῦ» ἀπάντησε στήν ἔξυπνα διατυπωμένη ἐρώτηση τῆς Ἕλλης.

Δέ θά σταθῶ στό τελευταῖο ἀνθρώπινο σκέλος τῆς συνέντευξης τοῦ Κυριάκου καί στήν ἀναφορά του στό ὡραῖο τραγούδι τοῦ Πορτοκάλογλου «τά καράβια μου καίω». Κέρδισε ὅμως πολύ μέ τήν ἀναφορά στά παιδιά του. Ἄνθρωποι πού τόν ἔζησαν σέ ἀποστολές ὅταν ἦταν σέ διάσταση μέ τήν Μαρέβα ὡς ἁπλός βουλευτής, ἔχουν νά λένε γιά τίς ὧρες πού ἀφιέρωνε στά τηλέφωνα νά μιλᾶ μέ τά παιδιά του ἐκείνη τήν ἐποχή καί πόσο καλός πατέρας ἦταν. Μοῦ τά ἔχουν διηγηθεῖ. Ἦταν ὡραία ἡ ἐπισήμανσή του ὅτι τά ἐκπαιδεύει πῶς νά ἀντιμετωπίζουν τά ἀπρόοπτα. Καί ταυτόχρονα θαρραλέα ἡ ὁμολογία του πώς δέν πίστευε στά πρῶτα του βήματα στήν πολιτική ὅτι θά ἔφθανε στήν ἀρχηγία τῆς ΝΔ καί στόν προθάλαμο τῆς πρωθυπουργίας.

Θά κλείσω μέ κάτι τολμηρό: ὁ Μητσοτάκης ἔφθασε ὥς ἐδῶ κόντρα ἀκόμη καί σέ προβλέψεις οἰκείων του –πόσω μᾶλλον ἡμῶν– γιατί βρῆκε τήν δύναμη νά νικήσει τήν ἀπόρριψη, τήν ἀμφισβήτηση καί τήν ἀμφιβολία. Ἡ ἐπιφύλαξη γιά τόν ἴδιο λειτούργησε ὡς καύσιμο. Ἕως ἐδῶ πού ἔφθασε, ἀνέτρεψε ὅλες τίς προβλέψεις καί δείχνει νά ἐξελίσσεται. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα τό πόσο ἕτοιμος θά εἶναι αὔριο –«ὅσο ἕτοιμος εἶναι κανείς» ὅπως αὐτοκριτικά ὁμολόγησε ὁ ἴδιος– αὐτό θά τό δείξει ἡ ἱστορία. Καί βεβαίως ἡ προεκλογική ἐκστρατεία. Μέ τά ἀπρόοπτά της. Γιά τήν ὥρα, αἰφνιδιάζει: Καλά τά πάει.