Καιρός νά ἀλλάξουν κάποια πράγματα…

Δέν θυμᾶμαι πόσες ἀκριβῶς «συνεντεύξεις Τύπου» Πρωθυπουργῶν καί πολιτικῶν ἀρχηγῶν ἔχω καλύψει, ἐντός τῶν πλαισίων τῆς Διεθνοῦς (πού λέει ὁ λόγος) Ἐκθέσεως Θεσσαλονίκης

Οὔτε πόσες φορές ἔχω γράψει ὅτι «καιρός εἶναι νά σταματήσει αὐτό τό πανηγυράκι», τό ὁποῖο ἔχουν βαρεθεῖ –περισσότερο ἀπό ὅλους– οἱ Θεσσαλονικεῖς.

Καιρός νά πάψει αὐτή ἡ ἐπιδρομή τῶν πούλμαν ἐξ Ἀθηνῶν, μέ στίφη κομματικῶν στελεχῶν, τά ὁποῖα μιλοῦν γιά τήν «ἐρωτική πόλη» καί ἄλλα ἀπεχθῆ σαλιαρίσματα, τά ὁποῖα ἀπωθοῦν τούς ἐντοπίους, οἵτινες ἐκδράμουν πρός Χαλκιδική, ἀφήνοντας τούς «χαμουτζῆδςες» νά χασμῶνται μέσα σέ τρίωρες καί τετράωρες «συνεντεύξεις Τύπου», μέ ἐρωτήσεις πού μοιάζουν ὅλες μεταξύ τους, μέ δημοσιογράφους πού «πρέπει νά ρωτήσουν» καί μέ πολιτικούς «πού θέλουν νά ἀπαντήσουν, γιά νά μήν ἀδικήσουν κανέναν».

Δέν μπόρεσα ποτέ νά καταλάβω γιατί δέν θά ἦταν πιό ἀποδοτικό νά παραχωρεῖται στούς Πρωθυπουργούς καί τούς ἀρχηγούς τηλεοπτικός χρόνος, ὥστε νά παρουσιάζουν τό ἐτήσιο οἰκονομικό πρόγραμμά τους, ἀργά, χωρίς πίεση, μέ σαφήνεια καί μέ διαύγεια καί ὄχι μέ στόμφο καί κινήσεις τῶν χεριῶν, σέ μιά προσπάθεια νά φέρουν κοντύτερά τους τόν λαό!

Προσπάθησα προχθές νά παρακολουθήσω τήν ἀ λά Φιντέλ Κάστρο συνέντευξη Τύπου τοῦ κυρίου Τσίπρα. Χαώδης ὑπόθεση, μέ ἀπαντήσεις καί ἐρωτήσεις ἀλληλοεπικαλυπτόμενες. Ἀδυνατῶ νά πιστέψω ὅτι ὑπῆρξε τηλεθεατής πού παρακολούθησε ὅλο τό τετράωρο, σχεδόν, θέαμα.

Βεβαίως, τά πάντα ἀρχίζουν ἀπό τήν ψευδεπίγραφη «Διεθνῆ» Ἔκθεση τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐπειδή ἔχουμε ζήσει τήν Ἔκθεση ὅταν ἦταν, πράγματι, Διεθνής, μέ πολλές συμμετέχουσες χῶρες καί χιλιάδες ξένους ἐπισκέπτες καί συμμετέχοντες, καλό θά εἶναι νά ἀλλάξει ὅλο αὐτό τό ἀλισβερίσι, πού δέν ἔχει πλέον καμμία σημασία καί οὐδόλως ἐπηρεάζει (παρά μόνο γιά ἕνα τριήμερο) τούς πολῖτες, οἱ ὁποῖοι, ἔπειτα ἀπό τήν «πανδαισία» τῶν ὁμιλιῶν, ἐπιστρέφουν στήν μουντή τους καθημερινότητα.

Θυμᾶμαι, ὅταν πρωτοέγραψα ὅτι «πρέπει νά τελειώνει αὐτό τό πανηγυράκι», φίλος, προσωπικός, πολιτικός ἐκ Θεσσαλονίκης, μέ ἐπετίμησε λέγοντάς μου «πᾶς νά μᾶς καταργήσεις καί τά ἔθιμα!». Τέλος πάντων, ἄν ἡ ΔΕΘ εἶναι «ἔθιμο», ἄς καταβληθεῖ μιά προσπάθεια νά ἀποκτήσει κάποια αἴγλη. Δύσκολο, ὅταν ὅλες πλέον οἱ ἑταιρεῖες ἔχουν σήμερα τήν δυνατότητα νά προβάλλουν τά προϊόντα τους μέ ποικίλους καί ἀποτελεσματικούς τρόπους.

Πάντως, ἄν δοκιμάσουμε, μιά ἑβδομάδα ἔπειτα ἀπό τήν ὁμιλία καί τοῦ τελευταίου πολιτικοῦ ἀρχηγοῦ, νά ἐρωτήσουμε τούς πολῖτες «τί θυμοῦνται ἀπό ὅσα ἄκουσαν», θά γελάσει κάθε πικραμένος! Ὄχι πώς δέν ἔχουν ἀξία καί σημασία ὅσα ἀκούσθηκαν, ἀλλά ἐπειδή ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο γίνεται ὅλος αὐτός ὁ «τζερτζελές» δέν εἶναι ὁ πρέπων, οὔτε μπορεῖς νά τόν ἐπενδύσεις μέ ἐνδιαφέρον. Ἄς παρουσιάζουν, λοιπόν, ἡ Κυβέρνηση καί τά κόμματα τό οἰκονομικό τους πρόγραμμα, τό δημοσιεύουν στόν Τύπο καί τό διαδίκτυο καί «αὐτό εἶναι»…

Μπορεῖ ὅλα αὐτά νά ἀκούγονται «αἱρετικά», ἀλλά καλό θά εἶναι νά τό ξανασκεφθοῦν ὅλοι. Κι ἄν ἔχουν διάθεση, ἄς κάνουν καί ἕνα «γκάλοπ» στήν Θεσσαλονίκη, νά δοῦν πῶς βλέπουν οἱ Θεσσαλονικεῖς τήν ΔΕΘ καί τό «πανηγυράκι» τῶν Σεπτεμβρίων…