Ἀπειλές Καλίν ἐντός Μεγάρου Μαξίμου

«Yeni Safak»: Ὁ ἀρχηγός τῆς ΜΙΤ συνάντησε μυστικά τόν Πρωθυπουργό καί τόν προειδοποίησε ὅτι «ἡ Τουρκία δέν θά δεχθεῖ τετελεσμένα στό Αἰγαῖο» – Ἐρντογάν: «Δέν θά μείνουμε ἄπραγοι»

Από τήν τουρκική ἐφημερίδα «Yeni Safak» πληροφορηθήκαμε ὅτι ὁ ἐπί κεφαλῆς τῆς τουρκικῆς ὑπηρεσίας πληροφοριῶν (ΜΙΤ) Ἰμπραήμ Καλίν, κατά τήν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στήν Ἀθήνα, ἔγινε δεκτός στό Μέγαρο Μαξίμου καί συναντήθηκε μέ τόν Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Δηλαδή πρέπει νά διαβάζουμε τόν τουρκικό Τύπο γιά νά ἐνημερωνόμαστε γιά ζητήματα τοῦ οἴκου μας;

Ἡ Κυβέρνησις, μέχρι τήν ὥρα πού τυπώνονταν αὐτές οἱ γραμμές, δέν εἶχε ἐπιβεβαιώσει τήν συνάντηση. Αὐτό ὅμως εἶναι τό ὀλιγώτερον. Διότι, ὅπως ἀναφέρει ἡ τουρκική ἐφημερίς, ὁ Καλίν μετέφερε στήν Ἀθήνα τό μήνυμα πώς «ἡ Τουρκία δέν θά ἐπιτρέψει τετελεσμένα στό Αἰγαῖο καί τήν στρατιωτικοποίηση τῶν νησιῶν». Δηλαδή ἦλθε στήν Ἀθήνα καί τόν φέραμε στό Μέγαρο Μαξίμου νά συναντήσει τόν Πρωθυπουργό προκειμένου νά τόν ἀπειλήσει!

Διότι ἀπειλή εἶναι νά μᾶς λέγει πώς «δέν θά ἐπιτρέψει» ἡ χώρα του νά λάβουμε ἀποφάσεις πού ἀφοροῦν στίς θάλασσές μας. Ἀπειλή εἶναι νά μᾶς παραγγέλνει τό τί θά κάνουμε στά νησιά μας, τά ὁποῖα, σημειωτέον, δυνάμει οὐδεμιᾶς διεθνοῦς συνθήκης στήν ὁποία ἡ Τουρκία εἶναι συμβαλλομένη δέν τελοῦν ὑπό καθεστώς ἀποστρατιωτικοποιήσεως (πλήν πολύ συγκεκριμένων ἐξαιρέσεων, πού καί αὐτές ἔχουν ξεπερασθεῖ ἀπό τίς ἐξελίξεις). Τό ἐρώτημα ὅμως δέν ἔχει νά κάνει μόνον μέ τό τί μπορεῖ νά λέγει ὁ Ἰμπραήμ Καλίν καί ὁ κάθε Τοῦρκος ὑπηρεσιακός παράγων.

Ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός πῶς ἀντέδρασε; Ἄν ἀντέδρασε! Γιατί δέν τόν ἀπέπεμψε ἀμέσως ἀπορρίπτοντας αὐθωρεί ὅλους τούς ὑπαινιγμούς καί τίς ἀπειλές του; Στήν συγκεκριμένη περίπτωση, δέν τίθεται ζήτημα οὔτε εὐγενείας οὔτε διπλωματικοῦ πρωτοκόλλου. Ἡ εὐγένεια πού πρέπει νά ἐπιδεικνύεται ὑφ’ οἱεσδήποτε περιστάσεις δέν ἀποκλείει τήν αὐστηρότητα μέ τήν ὁποία πρέπει νά περιφρουρεῖται τό κῦρος τῶν θεσμῶν καί ἐν προκειμένῳ τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ.

Καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, περί ποίου διπλωματικοῦ πρωτοκόλλου θά μπορούσαμε νά ὁμιλήσουμε; Βάσει ποίου πρωτοκόλλου καί γιά ποιόν λόγο ἕνας ὑπηρεσιακός παράγων ξένης χώρας γίνεται δεκτός ἀπό τόν Πρωθυπουργό; Ὁ διοικητής μιᾶς ὑπηρεσίας πληροφοριῶν δέν εἶναι πολιτικό πρόσωπο. Εἶναι ἀνώτατος λειτουργός μέν, ἀλλά μέχρι ἐκεῖ. Οἱ δέ ἁρμοδιότητές του περιορίζονται στήν συλλογή πληροφοριῶν καί τήν διατύπωση ἐκτιμήσεων. Οὔτε ἀσκεῖ οὔτε καθορίζει πολιτική. Γιά ποιόν λόγο λοιπόν θά ἔπρεπε νά γίνει δεκτός ἀπό τόν Πρωθυπουργό; Θά δεχθοῦμε ὅτι κάποιος πού κατέχει αὐτήν τήν θέση εἶναι πρόσωπο τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ κράτους του. Καί ὡς τέτοιο πρόσωπο ἐμπιστοσύνης θά μποροῦσε νά μεταφέρει ἕνα μήνυμα ἀπό τόν Ἐρντογάν πρός τόν Ἕλληνα Πρωθυπουργό. Μήνυμα ὅμως, ὄχι ἀπειλή.

Καί πάλι τό ὀρθόν θά ἦτο τό μήνυμα αὐτό νά διαβιβασθεῖ στόν ὁμόλογό του ἤ, σέ ἀκραία περίπτωση, στόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν. Γιατί στόν Πρωθυπουργό; Κανονικά λοιπόν, ὁ κ. Μητσοτάκης θά ἔπρεπε ἐξ ἀρχῆς νά μήν δεχθεῖ τήν συνάντηση αὐτή. Εἶναι ζήτημα κύρους τοῦ θεσμοῦ. Ἐπιπροσθέτως, ἐπειδή ὑπάρχει παρελθόν, μυστικῶν συναντήσεων τοῦ ἰδίου τοῦ Ἰμπραήμ Καλίν μέ Ἕλληνες ὑπηρεσιακούς παράγοντες, θά ἔπρεπε νά εἶναι περισσότερο προσεκτικοί στό Μέγαρο Μαξίμου. Πρίν ἀναλάβει τήν διοίκηση τῆς ΜΙΤ, ὁ Καλίν ἦταν βασικός σύμβουλος τοῦ Ἐρντογάν καί ὑπό αὐτήν τήν ἰδιότητα εἶχε μετάσχει, τό καλοκαίρι τοῦ 2020, στήν περίφημη μυστική συνάντηση τοῦ Βερολίνου μέ τήν τότε διπλωματική σύμβουλο τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ πρέσβυ Ἑλένη Σουρανῆ.

Ἡ συνάντησις ἐκείνη, πού εἶχε γίνει μέ γερμανική μεσολάβηση, δέν εἶχε ὁδηγήσει σέ ἀποτέλεσμα, κυρίως λόγῳ τῆς ἀδιαλλαξίας τῆς τουρκικῆς πλευρᾶς, τήν ὁποία ἐκπροσωποῦσε ὁ Καλίν. Εἶχε γίνει ὅμως ἕνας θόρυβος πού δέν ἀπέβη πρός ὄφελος τῆς χώρας. Τά ξέχασαν ὅλα καί τοῦ ἄνοιξαν τήν πόρτα τοῦ πρωθυπουργικοῦ γραφείου; Γιατί; Γιά νά μᾶς πεῖ ὅτι «δέν θά ἐπιτρέψει τετελεσμένα»; Ἐν τώ μεταξύ ἐπιθετική ρητορική ἀνέπτυξε καί πάλι ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν. Μετά τήν συνεδρίαση τοῦ τουρκικοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος ἐδήλωσε: «Ἡ ἤπια συμπεριφορά μας δέν πρέπει νά παρασύρει κανέναν σέ ψεύτικες ἐλπίδες.

Δέν θά ἐπιτρέψουμε σέ κανέναν νά παρέμβει στίς ὑποθέσεις μας. Δέν θά μείνουμε ἄπραγοι νά παρακολουθοῦμε ἐχθρικές ἐνέργειες στήν περιοχή μας». Ἐν συνεχείᾳ ἀνέφερε: «Ὅσοι ἐνοχλοῦνται ἀπό τήν ἐνίσχυση τῆς χώρας μας δέν μποροῦν νά μᾶς ἀποτρέψουν ἀπό τήν πορεία μας. Κανείς δέν ἔχει τήν δύναμη νά ἀλλάξει τήν πορεία τῆς Ἱστορίας». Ἀκόμη πιό ἐπιθετική ἦταν ἡ καταληκτική του ἀναφορά: «Ὅσοι εἶναι φίλοι τῆς Τουρκίας θά κερδίσουν καί ὅσοι εἶναι ἐχθροί θά χάσουν». Τέτοιες διατυπώσεις περί «φίλων» καί «ἐχθρῶν» παραπέμπουν σέ λογική ἀντιπαραθέσεως , ἰδιαιτέρως σέ μιά περιοχή ὅπου ἡ σταθερότης ἀπαιτεῖ ψυχραιμία, σαφήνεια καί σεβασμό τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου.