Τό κόμμα τοῦ ἀκαθορίστου φύλου

Ἡ Κυβέρνησις τῆς ΝΔ ζητεῖ μέσῳ ΕΟΠΥΥ ἀπό τούς ἀσφαλισμένους νά δηλώσουν «ἄρρεν», «θῆλυ» ἤ… «ἄλλο» φῦλο γιά νά τούς ἐγκρίνουν τά φάρμακα!

Τί λέει ὁ ὑπουργός Ὑγείας; Συμφωνεῖ; Οἱ «δύο μαμάδες καί δύο μπαμπᾶδες» στά βιβλία τῶν δημοτικῶν σχολείων πού ἀνοίγουν προσεχῶς!

Από καταβολῆς νεοελληνικοῦ κράτους, τά κόμματα τῆς Δεξιᾶς, τῆς λαϊκῆς Δεξιᾶς, τῆς Κεντροδεξιᾶς, ἦσαν θεματοφύλακες, ὄχι μόνον τῶν ἐθνικῶν παρακαταθηκῶν, ἀλλά καί τῶν βασικῶν ἀξιῶν πού ἀποτελοῦν θεμέλια τῆς κοινωνίας καί τῆς οἰκογενείας. Πῶς γίνεται, σήμερα, ἕνα κόμμα πού προβάλλεται σάν «κεντροδεξιό» καί «φιλελεύθερο» νά καταπατᾶ τίς ἀρχές αὐτές, εἶναι ἕνα ἀπό τά πολλά παράδοξα τῆς πολιτικῆς σκηνῆς τῆς συγχρόνου Ἑλλάδος.

Ἴσως δέν θά ἔπρεπε νά προκαλοῦν κατάπληξη τά καμώματα αὐτοῦ τοῦ κόμματος, πού ἀγωνίσθηκε μέ πάθος καί σέ ἀντίθεση πρός τίς βουλές τῶν ψηφοφόρων του νά ἐπιβάλει νομοθεσίες ὅπως ὁ γάμος τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν, ἀλλά ἴσως παραμένουμε ἀθεράπευτα προσηλωμένοι σέ αὐτές τίς ἀρχές καί τίς ἀξίες, πού ἡ σημερινή ΝΔ τείνει νά λησμονεῖ.

Συμπολῖτες μας πού ἀπευθύνθηκαν στά φαρμακεῖα τοῦ ΕΟΠΥΥ γιά τήν προμήθεια συνταγογραφημένων φαρμάκων γιά τήν ἀντιμετώπιση ἰδιαιτέρας ὀξύτητος νοσημάτων εὑρέθησαν στήν ἀνάγκη νά πρέπει νά δηλώσουν ὅτι ἀνήκουν σέ ἕνα ἀπό τά δύο φῦλα πού καθόρισε ἡ φύσις καί ὄχι σέ «ἄλλο». Πράγματι, τά σχετικά ἔντυπα πού πρέπει νά συμπληρώσουν οἱ ἀσφαλισμένοι προβλέπουν, πέρα ἀπό τό «ἄρρεν» καί τό «θῆλυ», καί κάποιο «ἄλλο». Κάποιο ἀπροσδιόριστο. Ἀκαθόριστο, ὅπως καί ἡ πολιτική αὐτοῦ τοῦ κόμματος πού εὑρίσκεται στήν ἐξουσία. Τό γνωρίζει αὐτό ὁ ὑπουργός Ὑγείας, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ὅτι ἀνήκει στήν δεξιά πτέρυγα τοῦ κόμματος; Τό ἐνέκρινε; Ἐξουσιοδότησε τήν ἀπαίτηση νά περιληφθεῖ καί τό «ἄλλο» φῦλο στά ἔντυπα τοῦ ΕΟΠΥΥ;

Καί ἐπειδή ἀναφερόμεθα σέ φάρμακα, νά διευκρινίσουμε ἐδῶ ὅτι ἡ δήλωσις τοῦ φύλου δέν εἶναι μιά γραφειοκρατική λεπτομέρεια. Ὑπάρχει διαφοροποίησις φαρμακευτικῆς ἀγωγῆς ἀναλόγως πρός τό φῦλο. Τό ὁποῖο βεβαίως λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἀνεξαρτήτως τῶν ἐντύπων ἀπό τόν συνταγογραφοῦντα ἰατρό. Ὁ ἐλεγκτής ὅμως τοῦ φαρμακείου τοῦ ΕΟΠΥΥ τί θά καταλάβει ἄν δεῖ τό «ἄλλο»;

Πρόκειται, δυστυχῶς, γιά μιάν ἰδεοληψία τήν ὁποία ἐπιδεικνύει ἡ Κυβέρνησις. Τά περί ἀπροσδιορίστων φύλων συνεχίζουν νά περιλαμβάνονται στά σχολικά βιβλία καί μάλιστα τοῦ Δημοτικοῦ. Διαβάζουμε σέ ἐπιστολή πού ἀπηύθυνε πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τό Πατριωτικό Κίνημα Νίκη ζητῶντας την παρέμβασή της:

«Σὲ νέο βιβλίο Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β΄ Δημοτικοῦ ἀναφέρονται ὡς πλήρως ἀποδεκτὰ οἰκογενειακὰ σχήματα μὲ “δύο μαμάδες” καὶ “δύο μπαμπᾶδες” (ἐκδόσεις Νῆσος, Γλῶσσα Β΄ Δημοτικοῦ, σ. 25). Περαιτέρω, στὸ βιβλίο Κοινωνικῆς καὶ Πολιτικῆς Ἀγωγῆς τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ, κατὰ τὴν παρουσίαση τῶν διαφόρων “τύπων οἰκογένειας” περιλαμβάνεται, παραλλήλως πρὸς τὴν πυρηνική, τὴν μονογονεϊκή, τὴν ἐκτεταμένη καὶ τὴν θετὴ οἰκογένεια, καὶ ἡ “οἰκογένεια μὲ δύο γονεῖς τοῦ ἴδιου φύλου”, ὑπὸ τὴν γενικὴ διατύπωση ὅτι καμμία μορφὴ οἰκογένειας δὲν εἶναι “λιγώτερο ἢ περισσότερο σημαντικὴ” ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες. Μάλιστα οἱ διαφορετικοὶ τύποι οἰκογένειας ὀπτικοποιοῦνται σαρώνοντας τὸν QR κωδικὸ τῆς 1ης Δραστηριότητας, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ρητῶς ἡ παρένθετη μητρότητα καὶ ἡ υἱοθεσία ὡς τρόπος ἀπόκτησης  παιδιῶν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια (ἐκδόσεις Πουκαμισᾶς, σσ. 10-11)».

Καί πολύ σωστά, παρακάτω, στήν ἐπιστολή ἐπισημαίνεται: «Τὸ σχολικὸ βιβλίο ἔχει κανονιστικὸ καὶ μορφωτικὸ χαρακτῆρα. Διδάσκει διὰ τῶν κειμένων του, ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν εἰκόνων, τῶν παραδειγμάτων, τῆς ὁρολογίας καὶ τῶν προτύπων τὰ ὁποῖα καθιστᾷ οἰκεῖα στὴ συνείδηση τοῦ παιδιοῦ.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἰδιαίτερο προβληματισμὸ καὶ ἀνησυχία προκαλεῖ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάζεται ὁ ἴδιος ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογενείας, καθὼς διαφορετικὰ καὶ ἱστορικῶς ἑτερόκλητα οἰκογενειακὰ σχήματα παρατίθενται ὡς παράλληλοι “τύποι οἰκογένειας”. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο δημιουργεῖται στὸν μαθητὴ ἡ ἐντύπωση ὅτι πρόκειται γιὰ ἰσότιμες καὶ διαχρονικὰ συνυπάρχουσες ἐκδοχὲς τοῦ ἰδίου θεσμοῦ. Μὲ τὴ ρητὴ μάλιστα διαβεβαίωση ὅτι καμμία ἀπὸ τὶς παρουσιαζόμενες μορφὲς δὲν εἶναι “λιγώτερο ἢ περισσότερο σημαντικὴ ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες”, τὸ σχολικὸ ἐγχειρίδιο προβαίνει σὲ ἀξιακὴ ἐξίσωση καὶ κανονικοποίηση μορφῶν οἰκογενειακῆς ὀργανώσεως οἱ ὁποῖες διαφέρουν οὐσιωδῶς μεταξύ τους καὶ ὡς πρὸς ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ὁποῖες ὑφίστανται σοβαρὲς θεολογικές, ἀνθρωπολογικές, βιοηθικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀντιρρήσεις».

Οἱ ἰδεοληψίες μιᾶς μερίδος στελεχῶν τῆς Κυβερνήσεως ἀποτυπώνονται πολύ χαρακτηριστικά στούς τομεῖς τῆς Παιδείας καί τῆς Ὑγείας. Ἀγγίζουν δηλαδή τήν κοινωνία ὁλόκληρη.