Νέος Μεσαίωνας ἤ Ἀναγέννησις στήν Εὐρώπη;

Ἡ εὐρωπαϊκή κυβερνῶσα ἐλίτ σιωπᾶ καί συνεχίζει νά θέτει τά προβλήματα κάτω ἀπό τό χαλί

Ὁ πολιτισμός τῆς Εὐρώπης σήμερα φαίνεται πώς ἔχει ξεχάσει ποιός πράγματι ἦταν καί ποιό εἶναι τό περιεχόμενό του, ἀλλά καί γιατί ὄντως ὑπῆρξε καί ὑπάρχει.

τοῦ ΔΗΜΗΤΡΗ Ε. ΘΩΜΑ

Εἶναι τραγικό, σαιξπηρικό θά ἔλεγε κανείς, νά παρακολουθεῖ τήν διάβρωση καί ἀποσύνθεση τῶν ἐθνῶν πού ἔδωσαν στόν κόσμο τόν Ἀριστοτέλη καί τόν Ἀκινάτη, τόν Δάντη καί τόν Ντά Βίντσι, τόν Νεύτωνα καί τόν Ἀϊνστάιν, τήν Ἀναγέννηση καί τήν Βιομηχανική Ἐπανάσταση.

Εἶναι χαρακτηριστικό, λέγουν κάποιοι, ὅτι σήμερα ὁ μαέστρος Ἀντρέ Ριέ παίζει τό βιολί, τήν μουσική του, τήν ὥρα πού ἡ Εὐρώπη φλέγεται καί κινδυνεύει μέ κατάρρευση.

Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐβυθίσθησαν στόν συβαριτισμό καί τήν διαφθορά, ἐσυνήθισαν γενικώτερα μέσα στήν εὐημερία πού ἐδημιούργησαν οἱ ἐπιχειρηματίες, γηγενεῖς καί Ἀμερικανοί, ἀλλά καί ἔζησαν ἐφησυχασμένοι μέσα στήν ἀσφάλεια πού τούς παρεῖχαν οἱ ἀμερικανικές καί βρεταννικές στρατιωτικές δυνάμεις, μετά τό τέλος τοῦ Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ἐξηπατήθησαν ἀπό μερίδα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐλίτ πού τούς ἔπεισε νά πιστεύσουν –ὄχι ὅλοι– ὅτι οἱ κοινές εὐρωπαϊκές πολιτισμικές ἀξίες ἦταν ἕνα ἀπηρχαιωμένο ἀπομεινάρι τῆς προ-παγκοσμιοποιήσεως ἐποχῆς. Μίας ἐλίτ ἡ ὁποία ἤνοιξε τίς πύλες τῆς Εὐρώπης σέ μετανάστες ἀπό δυσλειτουργικές κοινωνίες, μετανάστες οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν οὐσιαστικῶς εὐκαιρίες, ἀλλά καί δέν ἐπιθυμοῦν τήν ἐνσωμάτωση καί ἀπορρόφησή τους ἀπό τίς εὐρωπαϊκές κοινωνίες.

Οἱ σύγχρονοι ἀπανταχοῦ σκεπτικιστές ὑποστηρίζουν ὅτι ἐδῶ δέν ἔχουμε νά κάνουμε μέ συμπόνια ἀλλά μέ λανθασμένες, ἐγκληματικές πολιτισμικές πρακτικές. Μπορεῖ, τονίζουν, ὁ Τράμπ νά ἀκούγεται ἀγενής, ἴσως, καί ἀνάγωγος, ἀλλά ἡ φωνή του μᾶλλον εἶναι ἕνα εὐεργετικό κάλεσμα, ἕνα ξυπνητήρι, ἕνας συναγερμός γιά τήν σωτηρία τῆς Εὐρώπης.

Ὁ κίνδυνος τῆς πολιτισμικῆς ἀνακοπῆς

Ὅλα αὐτά βεβαίως πιθανόν νά προσφέρουν ἕναν ἀκόμη λόγο σέ μερίδα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐλίτ νά μισεῖ τόν ἄνδρα μέ τό «πορτοκαλί μαλλί», ὁ ὁποῖος ὅμως ἀποστέλλει ἕνα σῆμα κινδύνου στήν κυβερνῶσα τάξη, ἡ ὁποία προτιμᾶ νά θέτει τά προβλήματα κάτω ἀπό τό χαλί καί νά σιωπᾶ.

Ἡ Εὐρώπη ἀντιμετωπίζει τόν κίνδυνο νά ὑποστεῖ πολιτισμική ἀνακοπή. Ἡ προειδοποίησις αὐτή δέν εἶναι ὑπερβολική, μέ τά γεγονότα πιθανόν νά ὁδηγοῦν σέ καταστροφή βιβλικῶν διαστάσεων, ἐπισημαίνει σέ ἀνάλυσή του στήν πολιτική ἐπιθεώρηση «The European Conservative» ὁ Βούλγαρος καθηγητής Οἰκονομικῶν καί Φιλοσοφίας, Ἄλεξ Τοκάρεβ, στό Northwood University.

Ἡ εὐρωπαϊκή ἡγεσία αἰσθάνεται φόβο καί ἀποτροπιασμό πού ἡ Οὐάσιγκτων καί ἡ ἀμερικανική ἡγεσία ἐτόλμησαν νά ὁμιλήσουν φανερῶς καί δημοσίως γι ̓ αὐτά πού οἱ Εὐρωπαῖοι ψιθυρίζουν στό τραπέζι, τήν ἐκκλησία, τά μπάρ καί τά ἑστιατόρια. Ὑφιστάμεθα ἀντικατάσταση, λέγουν οἱ Εὐρωπαῖοι, ὄχι ἀπό ἕνα ἔθνος ἤ ἀπό ἄλλες φυλές – αὐτοί εἶναι ἐπιφανειακοί παράγοντες, πού δέν καθορίζουν τήν μοῖρα τῶν χωρῶν καί τῶν ἐθνῶν. Ὑφιστάμεθα ἀντικατάσταση ἀπό κουλτοῦρες πού διαμορφώνονται ἀπό τήν πολιτική διαφθορά, τήν βία καί τόν μισογυνισμό, ἀλλά καί τήν περιφρόνηση γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα.

Τεράστιες, μή καταγεγραμμένες μᾶζες δραπετεύουν ἀπό τήν μιζέρια τῶν πατρίδων τους, μεταφέροντας στήν Εὐρώπη, ὅπου καταφθάνουν, τίς συμπεριφορές καί τίς συνήθειες πού εἶχαν στίς «μαῦρες τρῦπες», τίς ὁποῖες ἐγκατέλειψαν γιά νά γλυτώσουν ἀπό τήν δυστυχία καί τήν ἀνέχεια. Δέν εἶναι ὅτι ἡ εὐρωπαϊκή ἐλίτ υἱοθετεῖ τίς ἀξίες τῶν νεοεισερχομένων. Ἁπλῶς μία μερίδα της φαίνεται νά μισεῖ καί νά ἀπεχθάνεται τίς εὐρωπαϊκές ἀξίες.

Πρόκειται γιά ἐλίτ ἡ ὁποία ντρέπεται γιά τόν εὐρωπαϊκό πολιτισμό καί ἡ ὁποία ἀρνεῖται νά ζητήσει ἀπό τούς μετανάστες νά προσαρμοσθοῦν καί νά ἐνσωματωθοῦν στόν εὐρωπαϊκό τρόπο ζωῆς. Ἔτσι, ὅσοι ξένοι ἔρχονται στήν Εὐρώπη ἐν τοῖς πράγμασι δέν ἐνσωματώνονται.

Ζῶνες ἀνομίας

Τό ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς ἀντιμετωπίσε ως τῶν μεταναστῶν ὡς φορέων ἀκατεργάστου, παραδείσιας ἀρετῆς εἶναι ἡ μετατροπή μεγάλων ἀστικῶν περιοχῶν σέ ζῶνες ἀνομίας, μή προσβάσιμες ἀπό τήν ἀστυνομία, ἡ ὁποία φοβᾶται νά ἐκτελέσει περιπολίες ἐκεῖ ὅπου κυριαρχοῦν ἡ βία καί οἱ συμμορίες.

Τό εὔκολο εἶναι νά ἀποδίδει κανείς εὐθῦνες στίς εὐρωπαϊκές κυβερνήσεις, ἀλλά τό βαθύτερο πρόβλημα ἔγκειται στούς ψηφοφόρους πού ἀνέχονται τήν τυραννία τῆς γραφειοκρατίας, γραφειοκρατίας ἡ ὁποία καταδιώκει καί ἐκδιώκει στό ἐξωτερικό τήν ἰκμάδα τῆς εὐρωπαϊκῆς νεολαίας, πού ἀποτελεῖ τό μέλλον καί τόν πλοῦτο κάθε χώρας, γραφειοκρατίας ἡ ὁποία οὔτε ἀγαπᾶ οὔτε καταλαβαίνει τόν κάθε λαό καί τό κάθε ἔθνος πού ἐκπροσωπεῖ.

Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν μετατραπεῖ σέ παθητικούς θεατές μέσα στά ἴδια τους τά σπίτια καί τίς πόλεις τους, οἱ ἀνέσεις τούς κρατοῦν δεσμί-
ους καί ἀποστειρωμένους, ἀλλά καί φοβισμένους. Φοβοῦνται μήπως φανοῦν ἀγενεῖς, τήν ὥρα πού οἱ νέοι κάτοικοι παραβιάζουν κάθε
νόμο καί κάθε ἠθική τάξη. Τό μεγάλο πρόβλημα εἶναι ὅτι ἡ ἀνασύνταξις, ἡ ἀναστροφή τῆς καταστάσεως καί ἡ ἀναγέννησις τῆς Εὐρώπης δέν μποροῦν νά ἐπέλθουν μόνον μέσα ἀπό τόν περιορισμό τῆς μεταναστεύσεως, τήν ἀλλαγή τῶν κλιματικῶν κανονισμῶν ἤ μία νέα γραφειοκρατία.

Τό κύριο πρόβλημα τῆς Εὐρώπης εἶναι ἡ ἔλλειψις ἑνότητος στό Συντηρητικό Κίνημα, τόσο στήν Βρεταννία ὅσο καί στήν Γαλλία, τήν Γερμα-
νία, τήν Αὐστρία καί ἀλλοῦ. Οἱ ἁπανταχοῦ Συντηρητικοί ἔχουν πολλές ἰδέες, ἀλλά ἀπευθύνονται σέ διαφορετικά ἔνστικτα, ἀναλόγως πρός τό κόμμα τό ὁποῖο ἐκπροσωποῦν. Ἐπιδιώκουν νά προσελκύσουν ψηφοφόρους τῆς ἰδίας ἐκλογικῆς δεξαμενῆς, ἀλλά μέ διαφορετικό τρόπο καί συναίσθημα, κάτι πού διασπᾶ καί ἀποδυναμώνει τό Συντηρητικό Κίνημα.

Κάποιοι ἐμφανίζονται περισσότερο φιλελεύθεροι, ἄλλοι ὡς αὐθεντικοί συντηρητικοί καί ἄλλοι ὡς δυναμικοί μεταρρυθμιστές. Τό μεγάλο πρόβλημα ὅμως εἶναι ὅτι δέν ὑπάρχει παραταξιακή συνοχή καί ὅτι κάποιοι πού διεκδικοῦν τήν ἰδεολογική αὐθεντία καί ὀρθοδοξία, ἐπί τῆς οὐσίας, διασποῦν τό Κίνημα καί ἀποξενώνονται ἀπό τούς ψηφοφόρους.

Σέ ὁλόκληρο τήν Εὐρώπη, στήν Ὁλλανδίατήν Γερμανία, τήν Αὐστρία καί τήν Γαλλία, οἱ μεγαλύτεροι ἀντίπαλοι τῆς Δεξιᾶς καί τοῦ Συντηρητικοῦ Κινήματος εὑρίσκονται μέσα στό ἴδιο τό Κίνημα καί τήν Δεξιά, μέ ἀποτέλεσμα ὁ εὐρύτερος διχασμός νά χαρίζει νῖκες στούς σο-
σιαλιστές καί τούς παγκοσμιοποιητές.

Τό πρόβλημα δέν εἶναι ἡ ἔλλειψις ἀξιῶν ἀλλά οἱ προσωπικές φιλοδοξίες πού ὑποσκελίζουν τίς ἀξίες καί προκαλοῦν ἧττες, μέ τούς δεξιούς πολιτικούς ἀντιπάλους νά ξοδεύουν περισσότερο χρόνο γιά νά πλήξουν τούς Συντηρητικούς ἀντιπάλους τους, παρά νά πλήξουν τούς ψηφοφόρους. Οἱ ψηφοφόροι σπανίως ἀνταμείβουν τόν πολιτικό ἐμφύλιο πόλεμο καί προτιμοῦν τήν ἀξιακή σαφήνεια καί τήνἰδεολογική αὐτοπεποίθηση.

Τό Προοδευτικό κατεστημένο συνεχίζει νά διευρύνει τήν δύναμη τοῦ κράτους καί νά ἀποδυναμώνει τήν ἐθνική κυριαρχία, ἐνῷ οἱ νέοι νόμοι ἐπιβαρύνουν τήν οἰκονομία μέ νέους φόρους καί γραφειοκρατικούς κανονισμούς. Ἡ Δύσις, πού ἐπαγγέλλεται τίς ἐλεύθερες ἀγορές καί τό κράτος δικαίου, τώρα ὑφίσταται τήν τυραννία τοῦ κρατικοῦ παρεμβατισμοῦ καί τῆς ἀναδιανομῆς τῶν εἰσοδημάτων.

Οἱ Εὐρωπαῖοι χρειάζονται ἐκ νέου νά διδαχθοῦν τό μάθημα ἀπό τίς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, πού ἐταλαιπωρήθησαν ἀπό δεκαετίες μαρξιστικῆς προπαγάνδας καί οἰκονομικῆς ὁμογενοποιήσεως τῶν ἐθνοτήτων. Ὁ εὐρωπαϊκός καί ὁ δυτικός πολιτισμός ἄντεξαν πολέμους καί ἀρρώστιες, οἰκονομικές κρίσεις καί καταστροφές· δέν μποροῦν ὅμως νά ἀντέξουν τήν ἰδέα ὅτι εἶναι διαβολικοί καί δέν ἔχουν δικαίωμα νά ὑπάρχουν.

Ἡ Ἀμερική σωστά προτείνει στήν Εὐρώπη νά ἀνασυγκροτήσει τόν στρατό καί τήν ἄμυνά της, καί νά ἐπαναδιεκδικήσει τήν ταυτότητά της.