Ἄς μελετήσουν λίγο τόν Γιάννη Διακογιάννη

Παρακολουθῶντας προσφάτως ἕναν ποδοσφαιρικό ἀγῶνα ἑλληνικῆς ὁμάδας σέ διεθνῆ διοργάνωση, στενοχωρήθηκα, ὄχι γιά τό ἀποτέλεσμα, ἀλλά γιά τήν κάκιστη ἀπόδοση τῶν σχολιαστῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶλλον νομίζουν ὅτι βρίσκονται παρέα μέ φίλους τους καί «κουτσομπολεύουν» τό παιγνίδι

Καί σκέφθηκα τό τεράστιο κενό πού ἄφησε, φεύγοντας, ὁ Γιάννης Διακογιάννης.

Μέ τό τέλος τῆς «ἐποχῆς Διακογιάννη», τελείωσε καί ἡ ἐποχή κατά τήν ὁποία ἡ δημοσιογραφία γινόταν στόν τόπο ὅπου συνέβαιναν τά γεγονότα καί οἱ ἀθλητικοί συντάκτες ὅπως ἐκεῖνος δέν τά εὕρισκαν «ἕτοιμα», οὔτε τούς «τά εἶχαν παραγγείλει», ἀλλά ἔπρεπε νά κουραστοῦν μέχρι νά φτάσουν στό θέμα πού κυνηγοῦσαν.

Εἶχα τήν τύχη καί τήν τιμή νά εἶμαι φίλος τοῦ σπουδαίου ἐκείνου δημοσιογράφου, μέ τήν πλήρη σημασία καί ἔννοια τῆς ἐν λόγῳ ἰδιότητος. Ὑπῆρξε ἀπό τούς τελευταίους «ἄρχοντες» τοῦ χώρου μας, ὁ ὁποῖος, παρ’ ὅτι τοῦ ζητοῦσα νά μέ προσφωνεῖ μέ τό μικρό μου ὄνομα, ἐπέμενε στό «κύριε πρόεδρε». Μέ αὐτό πού προανέφερα θέλω νά δείξω ὅτι οἱ παλαιότεροι εἶχαν ἄλλη ἄποψη γιά τήν συμπεριφορά, τούς θεσμούς, τήν εὐγένεια.

Ὁ Λουκιανός Κηλαηδόνης φρόντισε νά ἀφήσει τό ὄνομα τοῦ Διακογιάννη στήν Ἱστορία μέσα ἀπό τούς στίχους τοῦ τραγουδιοῦ του «Ἀρχίζει τό μάτς», στό ὁποῖο περιλαμβάνεται καί ἡ –μνημειώδης πλέον– φράση «Πῶς μᾶς ἑνώνει καί πῶς μᾶς δονεῖ τοῦ Διακογιάννη ἡ φωνή».

Καί εἶναι ἀλήθεια. Μιά ὁλόκληρη γενιά, ἴσως καί δυό ἀκόμη, πεταγόταν ἀπό τή θέση της ὅταν ἄκουγε τό σῆμα τῆς «Ἀθλητικῆς Κυριακῆς», τήν ὁποία παρουσίαζε ὁ «Ζανό», πού μεγάλωσε καί δούλεψε στό Παρίσι καί ἦρθε στήν Ἑλλάδα γλωσσομαθής, ἀριστοκράτης, μελετημένος καί, κυρίως, πολιτισμένος!

Θέλω νά σημειώσω ὅτι μέ τόν Γιάννη Διακογιάννη συζητούσαμε κυρίως, ὄχι γιά ἀθλητισμό, γιά ποδόσφαιρο, γιά στίβο, γιά μπάσκετ, γιά βόλεϊ, γιά τένις, ἀθλήματα τά ὁποῖα γνώριζε ἀπ’ ἔξω καί ἀνακατωτά, ἀλλά γιά μουσική! Ἦταν ἐπίσης ἄριστος γνώστης τῆς εὐρωπαϊκῆς καί παγκόσμιας μουσικῆς, λάτρευε τήν ὄπερα καί εἶχε μελετήσει μέ κάθε λεπτομέρεια τό γαλλικό τραγούδι.

Θυμᾶμαι ἀκόμα τήν χαρά του ὅταν τοῦ πῆγα νά ἀκούσει στό πίκ-ἄπ τόν δίσκο τῶν Beatles πού εἶχα φέρει ἀπό τήν ΕΣΣΔ, τήν δεκαετία τοῦ ’80, καί περιεῖχε τό «Ἄν θυμηθεῖς τ’ ὀνειρό μου» τραγουδισμένο ἀπό τούς Μπήτλς ὡς «The honeymoon song».

Μέ παρότρυνση τοῦ Γιάννη Διακογιάννη, τόν δίσκο τόν παρουσιάσαμε στό δελτίο εἰδήσεων τοῦ Mega μέ τόν Αἰμίλιο Λιάτσο καί –μέσα στό Δελτίο– τραγουδήσαμε μέ τόν Λάκη Παπαδόπουλο καί τόν Τζώνη Βαβούρα στίς κιθάρες καί ἐμένα στό πιάνο τραγούδια τῶν Beatles. Τό γύρισμα ἔγινε στό μπιστρό «Ρενεσάνς», τῶν ἀδελφῶν Λουκᾶ, στήν Φρεαττύδα, πού σήμερα εἶναι κάβα ποτῶν. Τότε τά δελτία εἰδήσεων δέν ἦταν «δελτία Τύπου» καί «νόν πέιπερ»…

Γιά τόν Γιάννη, ἡ περιγραφή ἑνός ἀγῶνα ἦταν ἱεροτελεστία ὁλόκληρη. Μιλοῦσε λίγο καί ἔκανε τά σχόλιά του ὅταν εἶχε σταματήσει ἡ ροή τοῦ ἀγῶνα. Καί, βέβαια, ἦταν ὁ μόνος πού μποροῦσε νά ἀναγνωρίσει στήν κερκίδα ὅλους τούς παλιούς ποδοσφαιριστές καί παράγοντες πού ἔδινε ξαφνικά ἡ κάμερα. Ἄς τόν μελετήσουν οἱ νεώτεροι. Μόνο κέρδος θά ἔχουν.