Ὅταν ὁ Νῖκος Καλογερόπουλος ἔγραψε ἱστορία!

Ὁ ἐκλιπών ὑπῆρξε ἡ ἐν δυνάμει κινητήριος δύναμις στό «Κάμπινγκ», τήν πλέον ἐπιτυχημένη σειρά ὅλων τῶν ἐποχῶν

Ὁ ἐκλιπών ὑπῆρξε ἡ ἐν δυνάμει κινητήριος δύναμις στό «Κάμπινγκ», τήν πλέον ἐπιτυχημένη σειρά ὅλων τῶν ἐποχῶν, σέ… δύο ρόλους, ὅπου «ὅπως στίς παλιές ἑλληνικές ταινίες πού μπορεῖ οἱ ἥρωες νά εἶναι φευγᾶτοι, ἀλλά εἶναι καί ἀνθρώπινοι, ὁπότε ἀποδέχεσαι τήν τρέλλα τους, ὅπως τοῦ Μπακαλόγατου… Ἐνῷ τώρα βλέπεις στούς διαλόγους κάτι ψευτο-σοφιστικέ ἀνοησίες…

τοῦ ΚΩΣΤΑ ΣΤΑΜΠΕΛΟΥ

Tό «Κάμπινγκ» τοῦ αἰφνιδίως ἐκλιπό-ντος Νίκου Καλογερόπουλου δέν ἦταν ἐκεῖνο πού τόν ἀνέδειξε, ἦταν ἐκεῖνο ὅμως πού κατέγραψε τά ἐκτενῆ ὅρια τῶν ἐκφραστικῶν του μέσων καί τῶν ἑρμηνευτικῶν του δυνα-τοτήτων. Ἴσως, καί μᾶλλον, εἶναι ἡ τηλεοπτι-κή σειρά μέ τίς περισσότερες ἐπαναπροβολές στήν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς τηλοψίας. Τό σε-νάριο ἀπό τόν Κώστα Γκάτζιο ἐγράφη ἀρχικῶς
γιά ταινία, ἀλλά… οὐδείς τό ἤθελε!

Οἱ πρωταγωνιστές, Νῖκος Καλογερόπου-λος καί Τάκης Μόσχος, διέφυγαν καί οἱ δύο πρός τό αἰώνιο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ὁ γεννηθείς στό Λυγουριό Ἀργολίδος, τόσο ἐγγύς στό Τολό, ὅπου ἔγιναν τελικῶς οἱ λήψεις, συγγραφεύς καί… ὀδοντίατρος, Κώστας Γκάτζιος, εἶχε ἐξηγήσει στό One Man ὅτι «ἄν γράψεις θεατρικά πού δέν παίζονται, εἶναι σάν νά γεννᾶς παιδιά καί νά πεθαίνουν στήν γέννα. Ἅμα δέν παιχτεῖ, τί νά τό κάνεις γραμμένο σέ ἕνα χαρτί;

Μήπως βγεῖ σέ βιβλίο; Καί ποιός θά τό διαβάσει; Μιά χρονιά λοιπόν πῆγα κι ἔκανα μεγάλες διακοπές σέ ἕνα κάμπινγκ. Ἐκεῖ εἶδα διάφορα περί-εργα, εἶχα καί στό μυαλό μου ἕναν τύπο σάν τόν “Μῆτσο” καί λέω ἀπό μέσα μου: “γιά φαντάσου τόν Μῆτσο νά ἔρθει ἐδῶ στό κά-μπινγκ…”.

Ἔγραψα τό σενάριο σκεπτόμε-νος ὅτι θά ἤθελα νά παίξει τόν “Μῆτσο” ὀ Νῖκος Καλογερόπουλος. Δέν εἴχαμε ὅμως καμμία σχέση, δέν τόν ἤξερα τόν ἄνθρωπο. Ἁπλᾶ σήκωσα τό τηλέφωνο…».

Τό ἔργο ἐγράφη γιά τόν Καλογερόπουλο

Καί ἐσυνέχισε λέγων: «Ὅλο αὐτό τό πρᾶγμα ἦταν γραμμένο πάνω στόν Καλογερόπουλο. Γενικά, ὅποτε ἔγραφα κάτι, εἶχα στό μυα-λό μου ἕναν συγκεκριμένο ἠθοποιό. Παίρ-νω λοιπόν τόν Νῖκο τηλέφωνο, τοῦ λέω ἔτσι κι ἔτσι. “Ἐν τάξει” μοῦ λέει “νά βρεθοῦμε νά μοῦ τό δώσεις”. Δίνουμε ραντεβοῦ στά Ἐξάρχεια. Ὁ Νῖκος κρυβόταν μέ σκοῦρο γυαλί κάτω ἀπό μία ὀμπρέλλα.

Τελικά, μοῦ σφυράει καί τόν ἐντοπίζω. Τοῦ τό δίνω καί πάει ὁ καθένας στόν δρόμο του. Ὅταν γύρι-σα τό βράδυ, εἶδα ὅτι μοῦ εἶχε παίξει τό μισό στόν τηλεφωνητή. Εἶχε φτιαχτεῖ τόσο πολύ. Καί μοῦ λέει: “νά ξέρεις φιλαράκι, ἀφοῦ μέ πῆρες τηλέφωνο, σκεφτόμουν ὅτι κάνα ψώ-νιο θά ἤσουν, γι’ αὐτό εἶχα βάλει τό γυαλί, μήπως δέν ἐμφανιζόμουν καθόλου”.

Ἦταν ἕνα σενάριο γύρω στίς 100 σελίδες καί ἀμέ-σως τοῦ ἔκανε κλίκ νά τό κάνει ταινία. Τό πῆγε δεξιά κι ἀριστερά σέ ἑταιρεῖες παρα-γωγῆς, κανείς δέν τόν ἄκουσε. Μετά πῆρε σβάρνα νά τό κάνει βιντεοταινία. Πάλι κα-νείς δέν τό πλησίαζε».

Τότε ἐνεφανίσθη, προέκυψε, ὅπως θέλει τό λέει κανείς, ὁ διευθυντής παραγωγῆς, Μι-χάλης Ἀχουριώτης, καί ἐπρότεινε ὡς σκηνο-θέτη τόν κατ’ ἐξοχήν ἀφηγητή, Ἀνδρέα Θω-μόπουλο. Καί ἐγεννήθη ἡμῖν σήριαλ. Ἦταν τό καλύτερο; Ὄχι. Τό ποιοτικώτερο; Ὄχι. Ἦταν ὅμως ἀληθινό, ἀντιηρωικό, μή πολιτι-κό, σέ μία ἐποχή πού ἀπαιτοῦσε τήν κομματική στράτευση ἤ ἔστω προσέγγιση. Ἦταν ἡ σειρά πού ἀπέδωσε κάτι πού ἐβίωναν πολ-λοί καί κατανοοῦσαν ὅλοι. Ὅπως ἀκριβῶς τό εἶχε συλλάβει ὁ σεναριογράφος.

Ὁ Τάκης Μόσχος ἦταν ὁ ἤρωας πού ὡς «ἰδιοκτήτης» ἑνοποιοῦσε τήν σειρά

Ὁ σεναριογράφος ἐξήγησε ὅτι ὅλα ἐστηρίχθησαν στό μέγα πάθος τοῦ Καλογερόπουλου: «ὁ Νῖκος ἔχει τήν δυνατότητα νά περνάει στό κοινό, κι αὐτό ἔχει νά κάνει τόσο μέ τούς ρόλους πού ἐπιλέγει ὅσο καί μέ τόν τρόπο πού τούς παίζει. Τώρα βλέπουμε κάτι ἥρω-ες στήν τηλεόραση… Ἴσως νά μοῦ φαίνο-νται ἐμένα ἔτσι, γιατί δέν εἶμαι ἀπό τήν Ἀθήνα – παρ’ ὅλο πού ζῶ ἐδῶ, 30 χρόνια ἀκόμη λέω ὅτι εἶμαι ἐπαρχιώτης.

Βλέπω λοιπόν καί σκέφτομαι ὅτι τέτοιους τύπους δέν ἔχω συναντήσει ποτέ στήν ζωή μου. Εἶναι ὅπως στίς παλιές ἑλληνικές ταινίες, πού μπορεῖ οἱ ἥρωες νά εἶναι φευγᾶτοι, ἀλλά εἶναι καί ἀνθρώπινοι, ὁπότε ἀποδέχεσαι τήν τρέλλα τους, ὅπως τοῦ Μπακαλόγατου. Εἶναι ἀπί-θανο νά ὑπῆρχε αὐτός ὁ τύπος στήν πραγ-ματικότητα, ἀλλά ἡ γλῶσσα του ἦταν ἡ κα-θομιλουμένη. Ἐνῷ τώρα βλέπεις στούς δια-λόγους κάτι ψευτο-σοφιστικέ ἀνοησίες…».

Δεξιά ὁ Βαγγέλης Καζάν ὡς… ἀγροφύλακας

Ἡ ΕΡΤ τότε δέν ἠλέγχετο… κομματικῶς

Στήν ἰδία συνέντευξη ὁ Μιχάλης Ἀχουριώτης ἐξήγησε ὅτι «τότε ἀκόμη στήν ΕΡΤ δέν εἶχαν κομματικοποιηθεῖ τά πάντα καί δέν εἶχε γίνει αὐτή ἡ χυδαία κατάσταση πού θά ἀκολουθοῦσε μετά, μέ τίς κλίκες, τά κόλ-πα καί τά κομματόσκυλα. Τότε ὑπῆρχε ἕνα περιθώριο ἀνά 30-40% νά ξεχωρίσει ὅντως κάτι καί νά προωθηθεῖ».

Σέ ἕνα κάμπινγκ τῆς Ἀργολίδος, μέ τούς κατασκηνωτές καί τούς παραθεριστές ἐν γένει ὡς… βοηθητικούς ἠθοποιούς ἔγιναν οἱ λήψεις, χωρίς ἀνά-παυλα, σέ μία αἴσθηση πάθους καί εὐωχί-ας, πού ἐσφράγισε μέ τήν παρουσία του ὁ Νῖκος Καλογερόπουλος, στήν διάρκεια τῆς θερινῆς περιόδου, ἡ ὁποία ὅμως ἐτελείωνε συντόμως.

Στό ἐπίκεντρο ὁ ὀρεσίβιος ἀπό τό Ἀραχναῖο, πού ἐπρόκειτο ἐργαζόμενος ἐκεῖ, συμφώνως μέ τό σενάριο, νά γνωρίσει τόν ἔρωτα στά μάτια μίας τουρίστριας. Ἀλλά καί ὁ νευροδιαφορετικός, «Μάιμος», ἄτομο πού συνέλαβε ὡς σκέψη καί ὡς συμπεριφο-ρά ὁ ἴδιος ὁ Νῖκος Καλογερόπουλος, καί τόν «προβάρισε» στά μέλη τῆς παραγωγῆς… χωρίς νά γίνει ἀντιληπτός ὅτι ἦταν αὐτός!

Ἄξιο ἀναφορᾶς εἶναι ὅτι τά περίφημα «ἄλογα τοῦ Μήτσου» (βλ. Καλογερόπουλου) ἦταν βρα-βευθέντες ἵπποι ἐπιδείξεων πού παρεχώρησε ὁ στρατός, καί αὐτός, γνώστης τοῦ εἴδους, ἐπέτυχε νά «πειθαρχήσουν», ὥστε νά ἀντα-ποκριθοῦν στίς ἀνάγκες τῶν λήψεων.