Ὁ πολέμιος τοῦ ἐχθροῦ, φίλος

τοῦ Κώστα Κόλμερ

Μέ τήν Συμφωνία τῆς Μέκκας, ἡ Τουρκία ἔκαμε δύο νέους «συμμάχους», τό Πακιστάν καί τήν Σαουδική Ἀραβία, καί δύο θανάσιμους ἐχθρούς, τήν Ἰνδία καί τό Ἰσραήλ.

Ἀπέτυχε νά ἐντάξει τήν σουνιτική Αἴγυπτο μέχρι τοῦδε καί διεύρυνε τό χάσμα μέ τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Μία ἀσταθής συμμαχία, πού προσομοιάζει μέ τήν πρό 25ετίας σύμπραξη CENTO πού αὐτοδιελύθη ἀπό τίς ἀντιφάσεις της.

Οἱ νέοι σύμμαχοι τῆς Τουρκίας εἶναι ὑποδεέστερες δυνάμεις, ἀλλά οἱ νέοι ἐχθροί ὑπῆρξαν νικητές ἀμφοτέρων τῶν νέων ἑταίρων της: Ἡ μέν Ἰνδία τοῦ Πακιστάν γιά τό Κασμίρ, τό δέ Ἰσραήλ εἰς τέσσαρες πολέμους μέ τούς Ἄραβες: τό 1948 τῆς Ἀνεξαρτησίας, τό 1967 «τῶν ἕξι ἡμερῶν» κατά Αἰγύπτου καί Συρίας, τό 1973 τοῦ «Γιόμ Κιπούρ» πού διετήρησε τήν χερσόνησο τοῦ Σινᾶ καί προσφάτως μέ τήν Χαμάς, πού παρεδόθη στήν Γάζα. Στόν Λίβανο μάχεται μέ τήν Χεζμπολλάχ νά ἐλέγξει τόν νότο κι ἀντιμετωπίζει ἐπιτυχῶς τήν διείσδυση τῆς Τουρκίας στήν Συρία, προστατεύοντας εὐάλωτους ἑβραϊκούς οἰκισμούς στό ὑψίπεδο τοῦ Γκολάν.

Θά ἦταν πέραν τῆς φαντασίας ἐάν τό Γενικό Ἐπιτελεῖο τοῦ Ἰσραήλ δέν ἐξέταζε ἤδη μία ἀναμέτρηση μέ τήν Τουρκία ἔχοντας ὑπεροχή ἀέρος. Στήν θαλάσσια περιοχή τῆς ΝΑ Μεσογείου ἐπικρατεῖ ἡ ποιοτική ὑπεροχή Ἑλλάδος καί Γαλλίας κι ἡ Ἰνδία στόν Ἰνδικό ὠκεανό. Ἕνα ἀποτέλεσμα ἐμπλοκῆς τῆς τριμεροῦς συμμαχίας τῆς Τουρκίας μέ τό Ἰσραήλ θά ἦταν ν’ ἀποκλείσει τόν τουρκικό στρατό στήν βόρειο Κύπρο καί τόν ἀναγκάσει ν’ ἀποχωρήσει, λύνοντας συγχρόνως καί τό Κυπριακό πρόβλημα καί τοῦ Αἰγαίου.

Πέραν αὐτῶν τῶν προοπτικῶν, ἀνακύπτουν σοβαρά γεωστρατηγικά προβλήματα διά τήν Τουρκία ἀπό τήν Συμφωνία τῆς Μέκκας, ὅπως:
«Ἀποχαιρέτα, Ἐρντογάν, τήν… Εὐρώπη πού χάνεις» (Λαβρώφ, ΥΠΕΞ Ρωσσίας). Ἡ Αἴγυπτος διστάζει νά προσχωρήσει σέ μία συμφωνία, φοβουμένη μήν χαλάσει τήν εἰρήνη μέ τό Ἰσραήλ.  Τί θά κάνει ὁ Ἐρντογάν ἐάν οἱ ἀντάρτες τῆς Ὑεμένης, οἱ Χούθι, ἐπιτεθοῦν καί πάλι στούς Σαουδάραβες στήν Ἀραβική Θάλασσα κι οἱ Ἰρανοί στόν Περσικό Κόλπο; Θά τούς ὑποστηρίξει;

Πῶς θά χειρισθεῖ μία νέα ἀναμέτρηση μεταξύ Νέου Δελχί καί Καράτσι, πού ἔχουν καί πυρηνικά ὅπλα; Καί πῶς συμβιβάζεται ἡ νέα συμμαχία μέ τίς ὑποχρεώσεις τῆς Τουρκίας στό ΝΑΤΟ;  Ἡ τουρκική Ἀεροπορία δέν ἀντιμετωπίζει ἐπί ἴσοις ὅροις τήν ἑλληνική, πού ἀπέκτησε σαφῆ ὑπεροχή στόν ἀέρα καί τήν θάλασσα μέ τά νέα F-16 Βάιπερ, τά Ραφάλ καί μελλοντικῶς τά F-35.

Συντόμως τό ΠΝ θά ἔχει δύο φρεγάτες-πλατφόρμες ἠλεκτρονικοῦ πολέμου. Ὅλα αὐτά τά ζητήματα χρήζουν ἀπαντήσεως προ-
τοῦ ἀποφανθοῦν, ἐχθροί καί φίλοι, γιά τήν χρησιμότητα τῆς νέας «συμμαχίας στήν Μέκκα». Ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ἡ Ἑλλάς χάνει μερικές φιλί-
ες μέ τούς Ἄραβες καί οἱ Πακιστανοί θυμοῦνται ἀκόμα τόν… Μέγα Ἀλέξανδρο.

Ἀλλά πότε οἱ Ἄραβες συμπαραστάθηκαν στούς Ἕλληνες, πού τόσο βοήθησαν τούς Αἰγυπτίους στήν κρίση τοῦ Σουέζ τό 1956; Οὐδέν ἔπραξαν κατά τήν εἰσβολή τῶν Τούρκων στήν Κύπρο τό 1974 καί ἡ Αἴγυπτος «ἐποίησε τήν νῆσσαν» μέ τό παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο, πού θίγει τήν ἑλληνοαιγυπτιακή ΑΟΖ.

Θά δώσει ὁ Χακάν Φιντάν συγκατάθεση στούς Χούθι νά βομβαρδίσουν τό Τέλ-Ἀβίβ μετά τίς ἰταμές προσβολές τοῦ Ἐρντογάν γιά τό Ἰσραήλ; Καί ποῖες θά εἶναι οἱ συνέπειες τῶν ἰσραηλινῶν ἀντιποίνων γιά τό ΝΑΤΟ; Θά ἰσχύσει ἡ ἀμυντική ἀμοιβαιότητα;

Εἶναι δυνατόν τό ΝΑΤΟ νά πολεμήσει ἐναντίον τοῦ Ἰσραήλ; Χρειάζονται ἀπάντηση ἑνός ἀνασφαλοῦς ἡγέτη ὡς ὁ Ἐρντογάν, πού μπαίνει στήν ὀγδοηκοστή δεκαετία τῆς ἡλικίας του συντόμως. Στά ἐσωτερικά μπορεῖ νά κάνει ὅ,τι θέλει χωρίς κυρώσεις ἀπ’ τήν τουρκόφιλο Εὐρώπη, ὅμως στό ἀμερικανικό Κογκρέσσο ἀκούγονται φωνές διαμαρτυρίας γιά τήν αὐταρχικότητά του, ἀλλά «στό πεδίο», ὅπως ἀρέσκεται νά λέγει, κάθεται φρόνιμα κι ὡραῖα.

Ἀπειλεῖ μέν νά καταλάβει ἕνα βράδυ κάποιο ἑλληνικό νησί, ἀλλά στόν Ἕβρο καί δύο «φλοτίλες» πού ξαπέστειλε δέν πρόφτασαν νά φτάσουν στήν Γάζα καί ναυάγησαν ἀπ’ τό μικρό ἰσραηλινό Ναυτικό. Ὁ «φράκτης» στήν ἑλληνική μεθόριο καλά κρατεῖ κι ἐπεκτείνεται. Γενικῶς οὕτως εἰπεῖν, ὁ καημένος ὁ Ἐρντογάν, «τώρα στά γεράματα, ἔμαθε γράμματα».

Ἔγινε ἐπιθετικώτερος μέν ἀπ’ τούς Κεμαλιστές καί τόν ἔγκλειστο στίς φυλακές Ἰμάμογλου, ἀλλά ἡ ἑλληνική κοινή γνώμη παύει νά εἶναι κατευναστική καί τήν Κυβέρνηση δέν τήν πανικοβάλλει ἡ Συμφωνία της Μέκκας. Τό μόνο πού μένει στοχαστικῶς νά γίνει στήν τριμερῆ συμμαχία Ἑλλάδος, Ἰσραήλ, Γαλλίας εἶναι ἡ προσχώρηση τῆς μεγάλης Ἰνδίας, πού ἀγοράζει πολλά Ραφάλ.