Ὁ ἀρχηγός πρέπει νά εἶναι μόνον ἕνας

Παρακολουθοῦσα, ἔκθαμβος, τήν κηδεία τοῦ Φράνκο Μπαρέζι, τοῦ μεγάλου ἀρχηγοῦ τῆς Μίλαν, τοῦ ποδοσφαιριστοῦ πού ἀγωνίσθηκε μόνο στήν ὁμάδα τῆς καρδιᾶς του, μέ τήν ὁποία ἔπαιξε περισσότερα ἀπό ἑπτακόσια παιγνίδια!

Χιλιάδες κόσμος, καί τῶν δύο φύλων καί κάθε ἡλικίας –προφανῶς καί ὀπαδοί ἄλλων ὁμάδων τῆς Ἰταλίας–, κατέκλυσαν τούς δρόμους γύρω ἀπό τήν ἐκκλησία, ἀλλά καί ὅλη τήν διαδρομή, δεξιά καί ἀριστερά, σέ μεγάλη ἀπόσταση ἀπό τόν ναό.

«Ἕνας ἦταν ὁ ἀρχηγός, μονάχα ἕνας!» ἦταν τό μοναδικό σύνθημα. Νομίζω ὅτι τόσο κόσμο εἶχα δεῖ μόνο στήν κηδεία τοῦ Μπερλινγκουέρ καί τοῦ Μόρο. Πολύς ἦταν ὁ κόσμος (στ’ ἀλήθεια) καί στήν κηδεία τοῦ Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ἀλλά ἐκεῖ τό σύνθημα ἦταν «ἕνας ἦταν ὁ πρόεδρος». Τῆς Μίλαν, ἐννοεῖται…

Ὡς φίλος καί πιστός ἀκόλουθος, ἀπό μικρό παιδί, τοῦ ποδοσφαίρου (τοῦ ποδοσφαίρου ὅπως τό ἐννοοῦσαν ὁ Μπαρέζι, ὁ Ματσόλα, ὁ Δομάζος, ὁ Μανταλόζης), συγκινήθηκα βλέποντας τήν πάνδημη ἀποχαιρετιστήρια τελετή γιά τόν Μπαρέζι.

Δέν θυμᾶμαι στήν Ἑλλάδα νά ἔχω δεῖ πάρα πολύ κόσμο σέ κηδεία ἀθλητοῦ. Πολύ, πάρα πολύ, κόσμο θυμᾶμαι –μικρό παιδί τότε– στήν κηδεία τοῦ Θεόδωρου Ἰωάννου, ποδοσφαιριστοῦ τοῦ Ἐθνικοῦ Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος ἔχασε τήν ζωή του σέ μιά σύγκρουση –στόν ἀέρα– μέ τόν τερματοφύλακα τοῦ Παναθηναϊκοῦ Μιχάλη Βουτσαρᾶ.

Τότε πήγαινα στήν δευτέρα Δημοτικοῦ καί θυμᾶμαι χιλιάδες κόσμο ἔξω καί γύρω ἀπό τόν ναό τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου, στόν Πειραιᾶ, καί τούς δρόμους γύρω ἀπό τό Δημοτικό Θέατρο γεμάτους.

Εἶχε συγκινήσει ὅλο τόν κόσμο ὁ τραγικός θάνατος –μέσα στό γήπεδο– ἑνός νέου παιδιοῦ.

Τό ποδόσφαιρο, λοιπόν, συνεχίζει νά διεγείρει καί νά ἐκστασιάζει τά πλήθη. Ἀλλά ἐξέλιπαν ἐκεῖνες οἱ μορφές πού «ἔδεναν» τόν κόσμο μέ τήν ὁμάδα του. Δέν ὑπάρχουν πλέον οἱ «γηγενεῖς» καί ἐκεῖνοι πού «μένουν πιστοί ὥς τό τέλος». Τώρα, ὁ ἀπόλυτος ἐπαγγελματισμός ἐπιβάλλει στίς ὁμάδες νά ἀλλάζουν κάθε τόσο τό δυναμικό τῶν ἀθλητῶν τους, νά φέρνουν καινούριους –ἀπό ὁποιαδήποτε χώρα– καί νά «ἀνακυκλώνουν» τους παλαιότερους. Πῶς νά «δεθεῖς» μέ ἕναν ποδοσφαιριστή ὅταν θά παίξει στήν ὁμάδα σου ἕνα ἕως τέσσερα (καί πολλά εἶναι) χρόνια;

Δέν ὑπάρχει σήμερα ὁ Μανταλόζης, ὁ Λινοξυλάκης, ὁ Θεοδωρίδης, ὁ Μπέμπης, ὁ Σιδέρης, ὁ Δομάζος, ὁ Κούδας, ὁ Παπαϊωάννοιυ, ὁ Σεραφείδης, παῖκτες, δηλαδή, πού ἀφοσιώθηκαν καί ταυτίσθηκαν μέ τήν ὁμάδα τους.

Σήμερα, οἱ ποδοσφαιριστές –ἐπαγγελματίες ἀπόλυτοι– πᾶνε κι ἔρχονται, ἀλλάζουν κάθε τόσο ὁμάδα, φιλοῦν, ὅταν σημειώνουν γκόλ, τό ἔμβλημα τῆς ὁμάδος μέ τήν ὁποία πρίν λίγο καιρό ἦσαν «αἰώνιοι ἀντίπαλοι».

Σήμερα, ὁ Τζιάννι Ἰνφαντίνο προσπαθεῖ νά ξεπουλήσει καί τά ἐναπομείνατα «σχεδόν ἱερά δισκοπότηρα» τοῦ ποδοσφαίρου.

Ἡ κηδεία τοῦ μεγάλου ἀρχηγοῦ τῆς Μίλαν Φράνκο Μπαρέζι πρέπει νά ταρακουνήσει τό ποδοσφαιρικό οἰκοδόμημα. Ἴσως ἔχει φθάσει ἡ στιγμή πού ἡ ἀπόλυτη ἐμπορευματοποίηση τοῦ ποδοσφαίρου, μέ τήν διόγκωση τῶν διοργανώσεων καί τήν ἀδιανοήτως μεγάλη ροή χρήματος, πρέπει νά τεθεῖ ὑπό κάποιον λογικό ἔλεγχο.

Ὁ κόσμος δέν ψάχνει γιά «ζογκλέρ» καί γιά «μάγους». Ὁ κόσμος ἀναζητᾶ εἴδωλα, ἀναζητᾶ παῖκτες πού θά τόν ἐμπνεύσουν καί θά τόν βγάλουν στόν δρόμο, ἀκόμη καί στήν κηδεία τους!