Μέ τουρκικές σημαῖες γιά τήν Παλαιστίνη

Ἀντιγράφω ἀπό ἱστοσελίδα τῆς Θεσσαλονίκης:

«Στή Θεσσαλονίκη τῆς ποντιακῆς προσφυγιᾶς, στήν πόλη πού δέχτηκε τούς Ἕλληνες πρόσφυγες ἀπό τή Μικρά Ἀσία, θύματα τῆς τουρκικῆς θηριωδίας, οἱ ἀλληλέγγυοι δῆθεν “διεθνιστές” γιά τήν Παλαιστίνη “παρέλασαν” μέ τουρκική σημαία.

Ἕνα καραβάνι Παλαιστινίων ἔφτασε στή Θεσσαλονίκη, στέλνοντας μήνυμα ὑπέρ τῆς Παλαιστίνης καί “κατά τῆς γενοκτονίας ἀπό τό κράτος τοῦ Ἰσραήλ”. Παλαιστίνιοι διαδηλωτές, πού συμμετέχουν στό Palestine Convoy, πραγματοποίησαν κινητοποίηση διαμαρτυρίας ἀπό τήν Καμάρα τό ἀπόγευμα τῆς Τετάρτης 29/07. “Ξεκινήσαμε τό ταξίδι μας ἀπό τή Βοσνία Ἐρζεγοβίνη, συνεχίσαμε στήν Ἀλβανία, πήγαμε στό Μαυροβούνιο καί τώρα στή Θεσσαλονίκη. Τό μήνυμά μας εἶναι ἕνα. Ζητοῦμε νά σταματήσει ἡ γενοκτονία τοῦ παλαιστινιακοῦ λαοῦ”, ἐπεσήμανε ὁ Τοῦρκος Σελτσούκ Ντεμίρ, ὁ ὁποῖος συμμετέχει στό Palestine Convoy». Ἡ ἱστοσελίδα σημειώνει ὅτι «ἡ πρόκληση μέ τήν τουρκική σημαία δέν στρέφεται μόνο κατά τοῦ ἑλληνικοῦ ἑλληνορθόδοξου πληθυσμοῦ, ἀλλά καί κατά τῆς ἑλληνικῆς ἑβραϊκῆς κοινότητας τῆς πόλης»…

Οὐδέποτε μετεῖχα σέ φιλοπαλαιστινιακές ἐκδηλώσεις. Ὄχι, φυσικά, ἐπειδή ἐπικροτῶ ὅσα συνέβησαν στήν Γάζα, ἀλλά ἐπειδή ἔζησα «ἀπολύτως ἐκ τῶν ἔσω» μερικές ἱστορίες, κάποιες μέ πρωταγωνιστή τόν Γιάσερ Ἀραφάτ, τόν ἡγέτη τῆς Ἀλ Φατάχ, τόν ὁποῖο ἡ Δύση ἀρχικῶς εἶχε χαρακτηρίσει «τρομοκράτη» καί ἐν συνεχείᾳ τόν ἀπεδέχθη ὡς «μοναδικό ἡγέτη τῶν Παλαιστινίων», ἀποδίδοντάς του, ἐν πολλοῖς, τιμές ἀρχηγοῦ κράτους.

Δέν θά ξεχάσω ποτέ ἐκείνη τήν φοβερή «ἔξοδο», τό 1982, κάποιων χιλιάδων Παλαιστινίων μαχητῶν ἀπό τήν φλεγόμενη (ἀπό τότε δέν ἔχει πάψει νά φλέγεται) Μέση Ἀνατολή, μέ ἑλληνικῶν ἀκτοπλοϊκῶν ἑταιρειῶν πλοῖα πού τούς μετέφεραν στόν Πειραιᾶ.

Ἕνα τολμηρό σχέδιο (πού εἶχε, βεβαίως, τήν ἔγκριση τῶν δυτικῶν κυβερνήσεων, τῶν ὁποίων τίς ἀντιρρήσεις εἶχε ἐπιτύχει νά κάμψει ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου), τό ὁποῖο ἔφερε εἰς πέρας ὁ πολύ φίλος μου, τότε σύμβουλος τοῦ Ἀνδρέα, διαπρεπής ναυτιλιακός δικηγόρος (μετέπειτα ὑπουργός καί βουλευτής Πειραιῶς τοῦ ΠΑΣΟΚ) Βασίλης Σαραντίτης.

Θυμᾶμαι τό πῶς (καί μέ ἄλλο σκάφος ἀπό ἐκεῖνο στό ὁποῖο ὅλοι νόμιζαν ὅτι εἶχε ἐπιβιβασθεῖ) ἔφθασε ὁ Ἀραφάτ στήν Μαρίνα τοῦ Καλαμακίου, πῶς, μέ ἕνα μικρό αὐτοκινητάκι, μετεφέρθη, χωρίς νά τό πάρει χαμπάρι κανείς, στόν Πειραιᾶ, ὅπου τόν ὑπεδέχθη, μετά βαΐων, κλάδων καί ἑκατοντάδων δημοσιογράφων, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου!

Ἀργότερα, ὅταν ὁ Β. Σαραντίτης ἀνέλαβε τήν προεδρία τοῦ Ἑλληνο-Αραβικοῦ Ἐπιμελητηρίου, ὡς σύμβουλός του, ἦλθα ἀπό πολύ κοντά σέ ἐπαφή μέ ὅλο τόν ἀραβικό ἐμπορικό καί ἐπιχειρηματικό κόσμο. Μπορῶ, χωρίς πρόβλημα, νά πῶ ὅτι δέν εἶναι καθόλου εὔκολο νά ἀντιληφθεῖς τόν τρόπο σκέψεώς τους. Κι ἀκόμη, εἶναι τόσο μεγάλες, τεράστιες, οἱ διαφορές πού ἔχουν οἱ Ἄραβες μεταξύ τους, τόσες, πού πιστεύω ὅτι, ὅποια καί ἄν εἶναι ἡ ἐξέλιξη στό «Παλαιστινιακό», τά ἐνδο-αραβικά θέματα καί οἱ τριβές μεταξύ τῶν Ἀράβων δέν θά σταματήσουν ποτέ.

Θυμᾶμαι κάποιες συνεδριάσεις στό Συμβούλιο τοῦ Ἑλληνο-Αραβικοῦ Ἐπιμελητηρίου. Δύσκολο πρᾶγμα τό νά ἀκούσεις τελικά τήν λέξη «συμφωνία». Πάντα ὑπῆρχαν τα «ναί μέν, ἀλλά» καί συνήθως ἡ κατάληξη ἦταν «νά τό ξαναδοῦμε στό ἑπόμενο Συμβούλιο». Εὐτυχῶς, δέν ἔμεινα πολύ καί μπορῶ νά πῶ ὅτι ἔφυγα μέ ἀνακούφιση…